herhaald en ingelast, artikel 12 Dvo

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.17058 en NL26.17059

uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser/verzoeker (hierna: eiser)

(gemachtigde: mr. C. Mayne),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder.

Inleiding

Beoordeling door de rechtbank

2. De rechtbank houdt in deze zaak geen zitting. Het beroep is namelijk kennelijk ongegrond. Hieronder legt de rechtbank dit uit.

3. Eiser stelt de Pakistaanse nationaliteit te hebben en op [geboortedatum] 1986 te zijn geboren. Verweerder heeft de asielaanvraag niet in behandeling genomen, omdat Duitsland verantwoordelijk zou zijn voor de behandeling daarvan.

4. Eiser stelt allereerst dat hij zijn standpunten zoals naar voren gebracht in de zienswijze handhaaft. Eiser stelt verder dat verweerder een onjuiste einddatum voor eisers visum als uitgangspunt heeft genomen, namelijk 13 mei 2025, terwijl eiser uitgaat van de datum van verlopen van het visum, te weten 28 april 2025. Eiser stelt daartoe dat de geldigheidsduur van zijn visum moet worden bepaald door het moment van inreis en de maximale verblijfsduur na binnenkomst.

5. Uit het in algemene zin handhaven van wat eiser eerder in de zienswijze naar voren heeft gebracht, kan de rechtbank niet afleiden waarom eiser van mening is dat het bestreden besluit onjuist is. Daarom ziet de rechtbank hierin geen aanleiding het bestreden besluit te vernietigen.

6. De rechtbank stelt vast dat niet in geschil is dat ten aanzien van Duitsland kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

7. Ten aanzien van eisers stelling over de datum van verlopen van het visum overweegt de rechtbank als volgt. Eiser wordt niet gevolgd in zijn standpunt dat de geldigheidsduur van zijn visum wordt bepaald door het verstrijken van de maximale toegestane elf dagen na binnenkomst, te weten 28 april 2025. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 23 juli 2019 overwogen dat voor de term ‘verlopen’ uit artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening, gezien de context en het doel van die bepaling, moet worden aangesloten bij de geldigheidsduur van het visum en niet de maximale verblijfsduur waarop het visum recht geeft. De rechtbank ziet in wat eiser heeft aangevoerd geen aanleiding om tot een andere uitleg van de term ‘verlopen’ te komen. Uit de door eiser overlegde foto van het visum en EU-VIS resultaat blijkt dat het visum geldig was tot 13 mei 2025. Nu op 7 november 2025, de dag van de asielaanvraag van eiser in Nederland, nog geen zes maanden waren verstreken sinds 13 mei 2025 stelt verweerder terecht dat Duitsland op grond van artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van eiser.

Conclusie en gevolgen

8. De beroepsgronden slagen niet. De rechtbank twijfelt hier niet over. Daarom is het beroep kennelijk ongegrond.

9. Nu er uitspraak is gedaan in het beroep en er niet langer sprake is van connexiteit, wordt het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk verklaard.

10. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing