Vreemdelingenrecht
Beroep tegen niet in behandeling nemen asielaanvragen. België is verantwoordelijk voor de behandeling van de…
Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:31795 · Rechtbank Den Haag · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-31795
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 29 oktober 2026
- Zaaknummer
- NL26.30181 en NL26.30183
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:31795
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep tegen niet in behandeling nemen asielaanvragen. België is verantwoordelijk voor de behandeling van de aanvragen. Beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.30181 en NL26.30183
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen
[eiser 1] en [eiser 2],
V-nummers: [V-nummer 1] en [V-nummer 2], eisers,
mede namens hun minderjarige kind [minderjarige], V-nummer [V-nummer 3],
(gemachtigde: mr. J.J. de Vries),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. A.E. Gecer).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de beroepen van eisers tegen het niet in behandeling nemen van de aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvragen met de bestreden besluiten van 29 mei 2026 niet in behandeling genomen omdat België verantwoordelijk is voor de aanvragen.
De minister heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft de beroepen op 22 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eisers, de gemachtigde van eisers, A. Polo als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvragen van eisers. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eisers hebben aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond. Dat betekent dat eisers ongelijk krijgen en het niet in behandeling nemen van hun aanvragen in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Hoe zijn de besluiten tot stand gekomen?
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij België verzoeken om terugname gedaan. België heeft deze verzoeken aanvaard.
Is overdracht in strijd met de internationale verplichtingen?
Wat is het betoog van eisers?
5. Eisers voeren aan dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat de Belgische autoriteiten hun internationale verplichtingen naleven. Eisers hebben concrete aanwijzingen aangedragen dat ze als gezin met een minderjarig kind geen opvang, essentiële (medische) voorzieningen en effectieve rechtsbescherming kregen. Ze hebben herhaaldelijk zonder resultaat om hulp gevraagd. Omdat er dus aanwijzingen bestaan dat overdracht kan leiden tot een schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest had de minister een concrete en actuele toetsing van de feitelijke situatie moeten verrichtten. Eiser verwijst naar de arresten van het Hof van 29 februari 2024 en 19 maart 2019. Dat gezinnen in beginsel prioriteit genieten binnen het opvangsysteem en dat het terugnameverzoek is geaccepteerd, betekent niet dat eisers ook echt toegang zullen krijgen tot opvang. Bescherming moet verder daadwerkelijk en effectief zijn en niet slechts formeel beschikbaar. Klagen is voor eisers praktisch onmogelijk, aangezien eisers geen toegang hebben tot rechtsbijstand, onvoldoende de taal spreken en niet beschikken over financiële middelen. Ook kan niet van hen worden verlangd dat ze langdurig blijven procederen tegen het uitblijven van opvang en alle denkbare klachten- en rechtsmiddelen uitputten, terwijl al sprake is van een situatie van dakloosheid en materiële ontbering en er een minderjarig kind bij is. Eisers verwijzen in dat kader naar het arrest van het EHRM van 21 januari 2011 en de uitspraak van de Afdeling van 23 oktober 2019. De minister heeft bovendien onvoldoende rekening gehouden met de belangen van hun minderjarige kind, die ziek werd terwijl ze dakloos waren en geen effectieve toegang kreeg tot medische hulp. Van eisers kan niet worden verwacht dat ze documenten kunnen overleggen van medische zorg die niet werd verleend. Eisers vrezen verder dat België hen na overdracht zal terugsturen naar Armenië of Irak, waar ze te vrezen hebben voor een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM.
Wat is het standpunt van de minister?
De minister stelt zich op het standpunt dat hij mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
De minister mag in beginsel ten opzichte van België uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit beginsel betekent dat lidstaten erop mogen vertrouwen dat de andere lidstaten de vreemdeling in overeenstemming met het EVRM, het Vluchtelingenverdrag en het Unierecht zullen behandelen. Eisers moeten aannemelijk maken dat dit in hun geval niet kan.
De minister is in de bestreden besluiten en op zitting ingegaan op het beroep dat eisers hebben gedaan op het AIDA Country Report Belgium van mei 2024. De minister heeft voldoende gemotiveerd dat hieruit niet blijkt dat België in het algemeen de internationale verplichtingen niet nakomt. De minister heeft daarbij het beroep van eisers op het AIDA rapport niet uitsluitend afgewezen omdat eisers niet hebben aangewezen op welke passages ze zich beroepen. De minister heeft onder meer verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 13 maart 2024. De Afdeling heeft in die uitspraak geoordeeld dat de minister voor wat betreft België van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan omdat de tekortkomingen in de opvang alleen gaan over alleenstaande niet-kwetsbare mannen. De beschikbare opvangplekken worden met name toegewezen aan de meest kwetsbare asielzoekers. De minister heeft verder verwezen naar de uitspraak van deze rechtbank, van 18 december 2025, in welke uitspraak de rechtbank een oordeel heeft gegeven over het AIDA rapport van mei 2024 en ook over het AIDA rapport van juni 2025. Uit de rapporten blijkt volgens de rechtbank dat gezinnen met kinderen worden opgevangen. Eisers hebben niet aannemelijk gemaakt dat deze uitspraak niet op hun situatie van toepassing zou zijn. Daarvoor vindt de rechtbank ook van belang dat de Afdeling in de uitspraak van 17 juli 2026 heeft geoordeeld dat uit het AIDA rapport van juni 2025 niet de conclusie kan worden getrokken dat gezinnen met minderjarige kinderen met een opvolgende asielaanvraag structureel geen toegang krijgen tot de opvangvoorzieningen in België. Ook blijkt niet dat asielzoekers met een opvolgende aanvraag geen toegang hebben tot een effectief rechtsmiddel.
Eisers hebben ook niet aannemelijk gemaakt dat België in hun specifieke geval de internationale verplichtingen schendt. Eisers hebben asielaanvragen kunnen indienen welke aanvragen ook zijn beoordeeld. Verder hebben eisers verklaard dat zij opvang hebben gekregen gedurende hun asielprocedure. Dat deze opvang is beëindigd nadat hun asielaanvragen waren afgewezen betekent niet dat de Belgische autoriteiten daarmee in strijd met de verdragsverplichtingen hebben gehandeld. Van eisers had verwacht mogen worden dat zij rechtsmiddelen hadden ingesteld tegen de afwijzing van hun asielaanvragen. Eisers hebben verklaard dat zij dat niet hebben gedaan. Eisers hebben alleen een advocaat een rechtsmiddel laten instellen tegen het onthouden van opvang. Eisers hadden dus rechtsbijstand en konden een rechtsmiddel instellen. Dat dit niet effectief zou zijn, omdat er niet op zou zijn gereageerd door de Belgische autoriteiten, hebben eisers niet aannemelijk gemaakt. Ze hebben immers verklaard de uitkomst van die procedure niet te hebben afgewacht voordat ze naar Nederland zijn gereisd. De rechtbank overweegt verder dat als eisers na overdracht van mening zijn dat zij ten onrechte geen gratis rechtsbijstand krijgen ze daarover in België moeten klagen. Eisers hebben verder niet aannemelijk gemaakt dat de Belgische autoriteiten hun zoon ten onrechte medische behandeling hebben onthouden en dat de minister onvoldoende rekening heeft gehouden met de belangen van hun zoon. De enkele stelling dat hun zoon koorts kreeg is daarvoor onvoldoende. Daarbij komt dat eisers zich na overdracht aan België in een andere situatie zullen bevinden, aangezien de Belgische autoriteiten akkoord zijn gegaan met de terugnameverzoeken en daarmee garanderen zich aan de verdragsverplichtingen te zullen houden. Eisers hebben ook niet aannemelijk gemaakt dat België hen in strijd met die verplichtingen zal uitzetten naar Armenië of Irak. De minister hoefde niet meer onderzoek te doen.
De minister heeft daarom kunnen verwijzen naar het interstatelijk vertrouwensbeginsel en zich terecht op het standpunt gesteld dat ervan kan worden uitgegaan dat België de internationale verplichtingen nakomt. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Is overdracht van onevenredige hardheid?
Wat is het betoog van eisers?
6. Eisers voeren aan dat overdracht aan België in dit geval onevenredig hard is. Zij wijzen op hun individuele ervaringen, psychische kwetsbaarheid, gebrek aan toegang tot opvang, zorg, sociaal netwerk en rechtsbijstand en de reële vrees dat België hen na overdracht zal terugsturen naar Armenië of Irak, waar ze te vrezen hebben voor een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
Een lidstaat kan besluiten een bij hem ingediend verzoek om internationale bescherming van een onderdaan van een derde land te behandelen, ook al is hij daartoe niet verplicht op grond van de criteria in deze verordening. Dit volgt uit artikel 17 van de Dublinverordening.
De rechtbank is van oordeel dat de individuele omstandigheden van eisers niet maken dat overdracht aan België onevenredig hard is. De minister heeft deze omstandigheden al betrokken bij de vraag of uitgegaan mag worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en deze omstandigheden kunnen daarom in beginsel niet nogmaals een rol spelen in het kader van artikel 17 van de Dublinverordening. De gevolgen van eerdere ervaringen in België kunnen relevant zijn, maar daarvoor is wel bepalend dat door eisers niet wordt volstaan met de enkele verwijzing naar die ervaringen maar concreet maken en onderbouwen waarom ze ertoe leiden dat overdracht toch van onevenredige hardheid is. De enkele stelling dat hun zoon koorts kreeg is daarvoor onvoldoende. Dat geldt ook voor de stelling dat eisers in Nederland onder behandeling zouden staan voor hun medische dan wel psychische situatie. De minister heeft zich daarover in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij in België niet de behandeling kunnen krijgen die ze nodig zouden hebben. Nederland mag erop vertrouwen dat de medische zorg in België hetzelfde is als in Nederland en ter beschikking staat aan personen die worden overgedragen op grond van de Dublinverordening. De minister heeft dan ook in redelijkheid kunnen beslissen dat er geen aanleiding is om toepassing te geven aan artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
7. De beroepen zijn ongegrond. Dat betekent dat de bestreden besluiten in stand blijven. Eisers krijgen geen vergoeding van hun proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.M. Weeda, rechter, in aanwezigheid van
mr. A. Korporaal-Wisman, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.