Vreemdelingenrecht

Kennisgeving artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Alle bewaringsgronden worden door eiser…

Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
3 november 2026
Zaaknummer
NL26.62600
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32251
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Kennisgeving artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Alle bewaringsgronden worden door eiser betwist. De rechtbank ziet echter geen aanleiding om de gronden van de maatregel onvoldoende te achten. Verder heeft de minister terecht geen aanleiding gezien om aan eiser een lichter middel op te leggen. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat een terugkeerbesluit, inreisverbod en maatregel van bewaring afzonderlijke besluiten zijn en daarom afzonderlijk van elkaar kunnen worden opgelegd. Tot slot heeft de minister geen aanleiding hoeven zien om na de claimweigering in het verleden (nogmaals) een claimverzoek bij Spanje in te dienen. Eiser zit dan ook op de juiste grondslag in bewaring. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.62600


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. H.W. Omvlee),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder (hierna: de minister)

(gemachtigde: mr. B.H. Wezeman).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). De rechtbank beoordeelt de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Er is geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 15 oktober 2026 heeft de minister aan eiser, die stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1994, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

2.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, mr. [persoon] als waarnemer van de gemachtigde van eiser, J. Allachi als tolk en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

3. De rechtbank heeft tijdens de zitting ambtshalve vastgesteld dat de kennisgeving

niet onverwijld aan de rechtbank is gestuurd. De rechtbank verwijst hierbij naar de uitspraak

van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 17 september

2026 waaruit volgt dat sprake is van een onverwijlde kennisgeving als deze binnen zes uur

na de oplegging van de bewaringsmaatregel naar de rechtbank is verstuurd. De maatregel

van eiser is op 15 oktober 2026 om 13:45 uur opgelegd en de kennisgeving is op 15 oktober

2026 om 21:16 uur naar het Centraal Inschrijfbureau Vreemdelingenzaken (CIV) van de

rechtspraak gemaild. De kennisgeving is daarmee niet onverwijld gedaan. De minister heeft

dit ter zitting ook erkend. Nu de rechtbank niet onverwijld in kennis is gesteld van de

maatregel, is er sprake van een gebrek. Het niet nakomen van de verplichting om de

rechtbank onverwijld in kennis te stellen van een vrijheidsontneming maakt de maatregel

echter alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is.

3.1.

De belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van de minister uit. De

rechtbank acht hierbij van belang dat de kennisgeving binnen 48 uur na oplegging van de

maatregel is verzonden en dat zij nog binnen de wettelijke termijn van vijftien dagen na

oplegging van de maatregel uitspraak kan doen. Eiser krijgt dus tijdig een oordeel over de

rechtmatigheid van de aan hem opgelegde bewaringsmaatregel en daarom valt niet in te zien

dat hij door het niet onverwijld versturen van de kennisgeving in zijn verdediging is

geschaad. De rechtbank ziet in het gebrek daarom geen reden om de maatregel op te heffen.

4. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.

4.1.

De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat.

4.2.

In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

4.3.

Eiser betwist alle bewaringsgronden die aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag zijn gelegd.

4.4.

De minister heeft ter zitting grond b laten vallen, zodat deze niet langer aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag ligt.

4.5.

De rechtbank ziet geen aanleiding om de gronden van de maatregel onvoldoende te achten. De minister heeft grond a aan de maatregel ten grondslag mogen leggen. Deze grond is feitelijk juist, omdat eiser niet in het bezit is van de vereiste reisdocumenten en Nederland daarmee niet op voorschreven wijze is binnengekomen. De minister heeft ook gronden r en s terecht tegengeworpen. Eiser staat niet ingeschreven in de Basisregistratie Personen (BRP). Dat eiser heeft verklaard dat hij bij zijn zwangere vriendin in Den Haag zou verblijven, maakt dit niet anders. De minister heeft er terecht op gewezen dat eiser zijn stellingen op dit punt niet heeft onderbouwd met stukken. Bovendien weet hij het adres van zijn vriendin niet en zegt hij ook geen telefoonnummer van haar te hebben. Verder heeft eiser verklaard 67 euro te hebben. Eiser beschikt daarmee niet over een vaste woon- of verblijfplaats of over voldoende middelen van bestaan. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de gronden a, r en s de maatregel van vreemdelingenbewaring kunnen dragen en voldoende zijn om een onderduikrisico aan te nemen. De overige gronden behoeven daarom geen bespreking meer. De beroepsgrond slaagt niet.

5. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel. Hij heeft een zwangere vriendin in Nederland en verblijft ook bij haar. Dit is onvoldoende betrokken bij de beoordeling of met een lichter middel kon worden volstaan, aldus eiser.

5.1.

Bij de beantwoording van de vraag of de minister met toepassing van een lichter middel had moeten volstaan, beoordeelt de rechtbank of de minister zich terecht op het standpunt stelt dat geen andere afdoende maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Daarbij past een grondig onderzoek naar de feitelijke elementen van het concrete geval en een specifieke motivering van de minister: verwijzing naar de vreemdelingenbewaringsgronden volstaat daarvoor niet.

5.2.

De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Daarbij is van belang dat de minister niet heeft volstaan met te verwijzen naar de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, maar ook de persoonlijke en medische omstandigheden van eiser bij de belangenafweging heeft betrokken. Ten aanzien van de zwangere vriendin waarover eiser heeft verklaard, heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat eiser zijn stelling niet met stukken heeft onderbouwd. Daarbij is van belang dat eiser het adres van zijn vriendin niet weet, zodat de minister het gestelde verblijf bij haar niet kon verifiëren. Verder heeft de minister opgenomen dat eiser last heeft van darmproblemen en daarvoor is onderzocht door een arts die zal beoordelen of eiser daarvoor passende medicatie kan krijgen. Ook heeft de minister gemotiveerd dat de zorg in het detentiecentrum vergelijkbaar is met de zorg in de vrije maatschappij. Daarnaast heeft de minister bij de beoordeling betrokken dat eiser in het verleden tweemaal naar Spanje is uitgezet, maar vervolgens weer is teruggekeerd. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de minister voldoende heeft gemotiveerd dat in dit geval niet kon worden volstaan met een lichter middel. De beroepsgrond slaagt niet.

6. Verder voert eiser aan dat ook beroep is ingesteld tegen het terugkeerbesluit en het inreisverbod van 10 september 2026. Dat beroep wordt behandeld door deze rechtbank, zittingsplaats Groningen. Het had op de weg van de minister gelegen om ervoor te zorgen dat de beroepen door dezelfde zittingsplaats zouden worden behandeld, aldus eiser.

6.1.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit de wetgeving en de jurisprudentie niet de verplichting om beroepen tegen een maatregel van vreemdelingenbewaring en tegen een separaat opgelegd terugkeerbesluit en inreisverbod gelijktijdig door dezelfde zittingsplaats te laten behandelen. Voor zover eiser betoogt dat het terugkeerbesluit en het inreisverbod ook gelijktijdig met de vreemdelingenbewaring hadden moeten worden opgelegd, volgt de rechtbank dit niet. Een terugkeerbesluit en inreisverbod en een maatregel van vreemdelingenbewaring zijn afzonderlijke besluiten en kunnen daarom afzonderlijk van elkaar worden opgelegd. De beroepsgrond slaagt daarom niet.

7. Tot slot voert eiser aan dat eiser op een verkeerde grondslag in bewaring zit. Eiser had op grond van artikel 59a, van de Vw in bewaring gesteld moeten worden omdat hij in het verleden al eerder aan Spanje is overgedragen. In het dossier zit een e-mail waarin Spanje heeft aangegeven eiser niet te accepteren, maar er bevindt zich geen recent document waaruit blijkt dat Spanje eiser heeft geweigerd. De minister had dit moeten nagaan, aldus eiser.

7.1.

De rechtbank stelt vast dat Spanje het claimverzoek al op 3 juli 2025 niet heeft geaccepteerd. De minister heeft geen aanleiding hoeven zien om na deze weigering nogmaals een claimverzoek bij Spanje in te dienen. Bovendien is aan eiser op 10 september 2026 een terugkeerbesluit opgelegd waardoor er in beginsel geen claim meer bij een andere lidstaat kan worden neergelegd, tenzij er nieuwe aanknopingspunten zijn. In het geval van eiser is daarvan geen sprake. De beroepsgrond slaagt niet.

8. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank ook ambtshalve geen reden om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

9. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van B.S. Beens, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel tot vreemdelingenbewaring beveelt, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. ECLI:RVS:NL:2026:5462. Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Dit volgt uit artikel 59c van de Vw. Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb. Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb. Zie ABRvS 23 februari 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:674), ABRvS 10 april 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:1309) en HvJEU 5 juni 2014 (ECLI:EU:C:2014:1320, Mahdi). Vergelijk HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.