Vreemdelingenrecht

Asiel Turkije, beroep gegrond. Eiser I (vader) en eiser II (zoon) vrezen voor vervolging door de Turkse…

Rechtbank Den Haag, 2 november 2026

Zaakgegevens

Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
2 november 2026
Datum publicatie
3 november 2026
Zaaknummer
NL25.63323 en NL25.63324
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32272
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Asiel Turkije, beroep gegrond. Eiser I (vader) en eiser II (zoon) vrezen voor vervolging door de Turkse autoriteiten vanwege het feit dat zij betrokken zijn bij de Gülenbeweging.

De rechtbank is van oordeel dat de beleidswijziging van 1 december 2023 onder WBV 2023/24 een deugdelijke motivering mist. De rechtbank is daarnaast ingegaan op de beroepsgronden van eisers die niet zien op de beleidswijziging, maar die zien op de manier waarop de individuele besluiten tot stand zijn gekomen. De rechtbank is onder andere van oordeel dat de minister een verkeerde bewijslastverdeling heeft gehanteerd, omdat hij onvoldoende rekening heeft gehouden met het feit dat eiser I al eerder is blootgesteld aan vervolging.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam


Bestuursrecht

Zaaknummers: NL25.63323 en NL25.63324

V-nummers: [V nummer 1] en [V nummer 2]

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen

[eiser 1] ,

geboren op [geboortedatum 1] 1978, van Turkse nationaliteit, eiser I

en zijn zoon:

[eiser 2] ,

geboren op [geboortedatum 2] 2008, van Turkse nationaliteit, eiser II

hierna gezamenlijk te noemen: eisers

(gemachtigde: mr. E.R. Coene),

en

de minister van Asiel en Migratie, de minister

(gemachtigde: mr. F.H. van Zanden).

Samenvatting

1. Eisers zijn vader en zoon van elkaar en komen beiden uit Turkije. Zij hebben een asielaanvraag ingediend. Zij vrezen voor vervolging door de Turkse autoriteiten vanwege het feit dat zij betrokken zijn bij de Gülenbeweging. De minister heeft de aanvragen afgewezen, omdat eisers hun vrees voor vervolging niet aannemelijk hebben gemaakt. Eisers zijn het hier niet mee eens. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvragen.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de aanvragen niet in stand kan blijven. De minister heeft onvoldoende gemotiveerd dat eisers vanwege hun betrokkenheid bij de Gülenbeweging geen gegronde vrees hebben voor vervolging. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eisers hebben op 25 oktober 2023 hun asielwens in Ter Apel kenbaar gemaakt. De minister heeft deze aanvragen met de besluiten van 19 december 2025 (hierna: de bestreden besluiten) afgewezen als ongegrond.

2.1.

Eisers hebben beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten.

2.2.

De rechtbank heeft de beroepen op 29 juni 2026 op zitting behandeld. Eisers en hun gemachtigde zijn verschenen. Ook is verschenen M. Ates als tolk in de taal Turks. De minister is vertegenwoordigd door zijn gemachtigde.

Beoordeling door de rechtbank

De asielrelazen

3. Eiser I is vanwege zijn betrokkenheid bij de Gülenbeweging veroordeeld tot twee jaar en een maand gevangenisstraf. Nadat de gerechtelijke maatregelen tegen eiser I, inclusief het inreisverbod, in 2023 werden opgeheven, besloten eisers samen uit Turkije te vluchten. Eisers vrezen bij terugkeer (opnieuw) vervolgd te worden voor betrokkenheid bij de Gülenbeweging. Eiser I was namelijk ook al vóór de feiten waarvoor hij is veroordeeld actief bij de Gülenbeweging en heeft ook meer activiteiten verricht dan de activiteiten waarvoor hij is veroordeeld. Ook nadat hij is vrijgelaten heeft hij activiteiten verricht. Zo heeft hij familieleden van gedetineerde Gülenaanhangers naar de gevangenis gebracht, zodat ze hun geliefden konden opzoeken, en bijles gegeven aan de kinderen. Sinds eiser I per KHK (noodverordeningen) is ontslagen, was het voor hem bijna niet meer mogelijk om werk te krijgen in Turkije. Zijn vrouw is van hem gescheiden, omdat hij uit zijn ambt is gezet en omdat hij in de gevangenis heeft gezeten. Zijn ex-vrouw heeft na de scheiding zijn huis en vermogen gekregen.

3.1.

Eiser II, de zoon van eiser I, heeft verklaard dat hij uit Turkije is vertrokken vanwege de problemen die eiser I heeft gehad vanwege zijn betrokkenheid bij de Gülenbeweging. Daar komt bij dat hij naar de [creche] is gegaan en later ook naar het [college] , die beiden gelieerd zijn aan de Gülenbeweging. Verder wordt hij ook genoemd in het bestuursrechtelijke dossier van eiser I, betreffende het ontslag per decreet. Na de scheiding van zijn ouders heeft hij ervoor gekozen om bij eiser I te wonen.

Besluitvorming eiser I

4. De minister heeft de asielaanvraag afgewezen als ongegrond. De minister acht identiteit, nationaliteit en herkomst alsmede de problemen van eiser I vanwege zijn activiteiten bij de Gülenbeweging geloofwaardig. Uit de verklaringen van eiser blijkt niet dat hij een gegronde vrees voor vervolging heeft.

4.1.

Hoewel eiser I volgens de minister als (toegedichte) Gülen-aanhanger wel tot een groep behoort die is aangemerkt als risicoprofiel, is hij er niet in geslaagd om de gestelde vrees voor vervolging aannemelijk te maken op basis van individuele omstandigheden. Daarbij acht de minister van belang dat (1) eiser I niet meer onder de negatieve belangstelling van de autoriteiten staat. Zo kon eiser I legaal uit Turkije reizen, heeft eiser I voldaan aan de tenuitvoerlegging van de aan hem opgelegde straf, heeft hij geen problemen ondervonden van de zijde van de autoriteiten na het uitzitten van zijn straf en heeft eiser I verklaard dat er – voor zover hij weet – geen zaak tegen hem loopt in Turkije. (2) Verder heeft eiser I ook niet aannemelijk gemaakt dat hij nog een keer vervolgd gaat worden voor zijn betrokkenheid bij de Gülenbeweging. (3) Ook is uit de verklaringen van eiser I gebleken dat hij niet meer politiek actief is. Hierdoor is het volgens de minister aannemelijk dat hij ook bij terugkeer naar Turkije niet meer politiek actief zal worden en dat hij dus niet opnieuw problemen zal krijgen door zijn politieke overtuiging. (4) Tot slot acht de minister van belang dat onderdrukking vanuit de maatschappij, geen vervolging is in de zin van het Vluchtelingenverdrag.

Besluitvorming eiser II

5. De minister heeft de asielaanvraag afgewezen als ongegrond. De minister acht identiteit, nationaliteit en herkomst alsmede de problemen door het (toegedichte) Gülenisme van zijn vader geloofwaardig. Volgens de minister heeft eiser II niet aannemelijk gemaakt dat hij een gegronde vrees heeft voor vervolging van de Turkse autoriteiten of anderen omdat hij, vanwege zijn vader en diens veroordeling of activiteiten, als (toegedicht) Gülenist zal worden gezien.

Geldend recht

6. Op 12 juni 2026 is het Asiel- en Migratiepact ingegaan. Omdat de rechtbank een volledig en ex nunc onderzoek dient te verrichten, zal de rechtbank uitgaan van het recht zoals dat gold ten tijde van het sluiten van het onderzoek. De Kwalificatierichtlijn is vanaf 12 juni 2026 ingetrokken en vervangen door de Kwalificatieverordening. De Kwalificatieverordening kent geen overgangsrecht. Dit betekent dat de rechtbank zal toetsen aan de Kwalificatieverordening.

6.1.

Op grond van artikel IX, zesde lid van de Uitvoerings- en implementatiewet, zijn de artikelen van de Vw zoals deze gold tot 12 juni 2026 op de aanvragen van eisers van toepassing, omdat deze aanvragen zijn ingediend vóór 12 juni 2026. In deze uitspraak hebben de verwijzingen naar de Vw dan ook betrekking op de wetsversie die geldig was tot 12 juni 2026.

Werkinstructie 2024/6

7. Eisers brengen allereerst naar voren dat werkinstructie 2024/6 ‘geloofwaardigheidsbeoordeling (asiel)’ in strijd is met het Unierecht en dat de bestreden besluiten alleen al om die reden niet kunnen standhouden.

7.1.

Naar het oordeel van de rechtbank treft deze beroepsgrond geel doel, reeds omdat de minister de asielmotieven geloofwaardig heeft bevonden. Werkinstructie 2024/6 ziet enkel op de beoordeling van de geloofwaardigheid van de feiten en omstandigheden die betrekking hebben op de asielmotieven.

WBV 2023/24

8. Eisers voeren verder aan dat de beleidswijziging van 1 december 2023 onder WBV 2023/24 geen stand kan houden, omdat de minister niet deugdelijk onderbouwd heeft dat uit landeninformatie volgt dat er sprake is van een verbetering van de positie van Gülenisten in Turkije.

8.1.

De rechtbank is van oordeel dat de beleidswijziging van 1 december 2023 onder WBV 2023/24 een deugdelijke motivering mist. De rechtbank verwijst in dit kader naar de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 1 juni 2026, rechtsoverwegingen 8 tot en met 17.2. en maakt deze overwegingen de hare. In deze rechtsoverwegingen wordt, kort gezegd, uiteengezet dat er uit de beschikbare landeninformatie volgt dat er nog steeds op grote schaal strafrechtelijke onderzoeken en vervolgingen van Gülenisten plaatsvinden, dat er bij deze vervolgingen sprake is van een grote willekeur en dat er tegen deze vervolging geen rechtsbescherming wordt geboden. Dat betekent dat de beleidswijziging een deugdelijke motivering mist. Omdat de bestreden besluiten op deze beleidswijziging zijn gebaseerd, missen ook de bestreden besluiten een deugdelijke motivering. De beroepsgrond slaagt.

De op eisers toegesneden motivering in de bestreden besluiten

9. De rechtbank is zich bewust van de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2026 waar ten aanzien van de wijziging van het beleid tot een ander oordeel wordt gekomen. De rechtbank houdt er dan ook rekening mee dat de minister tegen de onderhavige uitspraak in hoger beroep zal willen gaan. De rechtbank hecht er daarom aan om ook in te gaan op de beroepsgronden van eisers die niet zien op de beleidswijziging, maar die zien op de manier waarop de individuele besluiten tot stand zijn gekomen. Aangezien de asielrelazen van eisers geloofwaardig zijn geacht, gaat het hierbij om de vraag of eisers door de geloofwaardig geachte feiten bij terugkeer naar Turkije te vrezen hebben voor vervolging.

Bewijslast

9.1.

Eisers brengen, samengevat, naar voren dat de minister een verkeerde bewijslastverdeling heeft gehanteerd bij de beoordeling van de vrees voor vervolging. Omdat eiser I reeds eerder is blootgesteld aan daden van vervolging, bestaat het rechtsvermoeden dat dit zich bij terugkeer zal herhalen.

9.1.1.

De rechtbank overweegt als volgt. Om voor vergunningverlening in aanmerking te komen moet sprake zijn van een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade. In het arrest Ebilum heeft het Hof uiteengezet hoe deze gegronde vrees getoetst moet worden. De beoordeling of de vrees voor vervolging van een verzoeker gegrond is moet op individuele basis worden verricht. In het kader van die beoordeling moet worden vastgesteld of de gebleken omstandigheden een dusdanige bedreiging vormen dat de betrokkene, gezien zijn individuele situatie, goede gronden heeft om te vrezen daadwerkelijk te zullen worden vervolgd. Deze vaststelling moet berusten op een concrete beoordeling van de feiten en omstandigheden overeenkomstig de regels van met name artikel 4, leden drie tot en met vijf, van de Kwalificatierichtlijn. Het derde lid van dit artikel somt alle elementen op waarmee rekening moet worden gehouden. Het vierde lid preciseert dat de omstandigheid dat een vreemdeling in het verleden al is blootgesteld aan vervolging of dat hij rechtstreeks is bedreigd met zulke vervolging, een duidelijke aanwijzing is dat de vrees van de vreemdeling voor vervolging gegrond is, tenzij er goede redenen zijn om aan te nemen dat die vervolging zich niet opnieuw zal voordoen. De beoordeling of sprake is van een gegronde vrees voor vervolging heeft een subjectieve en objectieve kant. Bij de beoordeling kan niet louter worden uitgegaan van het subjectieve standpunt van de persoon die om internationale bescherming verzoekt, maar moet een individuele, concrete en objectieve beoordeling worden verricht van de persoonlijke situatie van de verzoeker, de feiten en de omstandigheden van het verzoek en de situatie in het land van herkomst. De vrees voor vervolging moet als bewezen worden beschouwd wanneer er een redelijke mate van waarschijnlijkheid bestaat dat het door verzoeker aangevoerde risico van vervolging zich zal voordoen bij terugkeer naar het land van herkomst.

9.1.2.

De rechtbank overweegt dat de eerdere detentie die eiser I heeft ondergaan daden van vervolging zijn in de zin van artikel 9 van de Kwalificatieverordening. Gelet op het hierboven geschetste toetsingskader verschuift de bewijslast dan ook naar de minister en zal hij moeten motiveren waarom blootstelling aan vervolging of ernstige schade zich niet opnieuw zal voordoen. Uit de besluitvorming volgt echter dat de minister zich op het standpunt heeft gesteld dat eiser I niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij opnieuw voor vervolging te vrezen heeft. Dit betekent dat de minister een verkeerd toetsingskader heeft gehanteerd. De beroepsgrond slaagt.

9.1.3.

Ook ten aanzien van eiser II is de rechtbank van oordeel dat de minister is uitgegaan van een onjuiste bewijslastverdeling. Zoals eiser II stelt volgt uit de Kwalificatieverordening en rechtspraak van het Hof dat er ook een uitvoerige onderzoeksplicht op de minister rust, vergelijkbaar met het uitgangspunt van artikel 4 vierde lid van de Kwalificatieverordening, als de persoon in kwestie een familielid is van een iemand die eerder is vervolgd. Vanwege de vervolging van eiser I, afgezet tegen de hierna onder 9.4.1. besproken landeninformatie waaruit volgt dat familieleden van dergelijke personen zelf ook doelwit kunnen worden, is de minister gehouden om aannemelijk te maken dat eiser II desondanks geen vrees voor vervolging heeft. Een dergelijke motivering ontbreekt nu in het bestreden besluit ten aanzien van eiser II. Deze beroepsgrond slaagt.

Risicoprofiel

9.2.

Eisers brengen daarnaast naar voren dat de minister ten onrechte op geen enkel moment bij de beoordelingen heeft betrokken dat zij tot een risicoprofiel behoren.

9.2.1.

De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende bij zijn beoordeling heeft betrokken dat zowel eiser I als eiser II tot een risicoprofiel behoren. De rechtbank stelt daarbij voorop dat de minister (toegedichte) Gülenaanhangers sinds 1 juli 2024 aanmerkt als risicoprofiel. In paragraaf C3/2.4 van de Vc heeft de minister uiteengezet wat een risicoprofiel inhoudt. Hierin staat onder andere beschreven dat de minister een groep als risicoprofiel kan aanwijzen als sprake is van een meer structurele en minder incidentele wijze waarop een groep in de negatieve aandacht staat van de autoriteiten dan wel derden tegen wie geen (doeltreffende) bescherming door de autoriteiten van het land van herkomst of door internationale organisaties kan worden geboden. Uit de bestreden besluiten blijkt niet dat de minister rekening heeft gehouden met de omstandigheid dat eisers binnen het risicoprofiel vallen. In het voornemen ten aanzien van eiser I heeft de minister enkel opgemerkt dat het feit dat eiser I tot een risicoprofiel behoort niet wegneemt dat het aan hem is om de gestelde vrees aannemelijk te maken. In de besluitvorming ten aanzien van eiser II is helemaal niets opgenomen over het feit dat hij tot een risicoprofiel behoort. Zoals eisers terecht naar voren brengen had de minister kenbaar bij de beoordeling moeten betrekken dat eisers, omdat zij tot een risicoprofiel behoren, een verhoogd risico lopen dan andere willekeurige Turkse onderdanen. Deze beroepsgrond slaagt.

Vrees voor vervolging, eiser I

9.3.

De rechtbank is verder van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat het niet aannemelijk is dat eiser I nogmaals vervolgd zal worden voor de activiteiten waarvoor hij al een keer veroordeeld is. Ook heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom het niet aannemelijk is dat eiser I alsnog vervolgd zal worden voor activiteiten die hij vijftien jaar geleden tijdens zijn studententijd heeft gedaan en waar hij nog niet voor is veroordeeld. Zoals eiser I terecht naar voren heeft gebracht is de minister bij zijn beoordeling ten onrechte niet ingegaan op stukken uit het Finse rapport waarin beschreven staat dat Gülenisten die zijn veroordeeld en hun straf hebben uitgezeten opnieuw kunnen worden vervolgd en veroordeeld voor dezelfde feiten of voor feiten waar zij nog niet voor veroordeeld waren. In paragraaf 1.2 van dit rapport wordt beschreven dat Gülenisten die al veroordeeld zijn, juist een target zijn bij operaties gericht tegen Gülenisten. Dat de eerder niet betrokken feiten niet bekend waren bij de Turkse autoriteiten, is eveneens geen reden om aan te nemen dat ze in de toekomst niet bekend zullen worden. Deze informatie kan ook na de veroordeling nog bij de Turkse autoriteiten bekendraken. Uit het Finse rapport blijkt namelijk dat eerder veroordeelde Gülenisten nauwlettend gevolgd worden, dat er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van ‘anonieme getuigen’ en van veelal onbetrouwbare meldingen die worden gemaakt via het CIMER-webportaal waar burgers klachten kunnen indienen. Hieruit blijkt dus dat mensen die reeds veroordeeld zijn, bij uitstek het risico lopen op nieuwe strafrechtelijke procedures en dat de Turkse autoriteiten daarbij vergaande vormen van opsporingsmethoden gebruiken.

9.3.1.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de minister de stellingname dat het niet aannemelijk is dat eiser I risico loopt vanwege de hulp die hij na zijn detentie heeft geboden aan familieleden van veroordeelde Gülenisten ook onvoldoende heeft gemotiveerd. De minister is hierbij ten onterechte niet ingegaan op de informatie uit het Algemeen ambtsbericht van februari 2025 waaruit volgt dat de Turkse overheid zich in de loop van de tijd is gaan richten op “burgers die (financiële) steun geven aan gevangengezette Gülenisten en/of hun familieleden”. Deze personen worden door de Turkse overheid verdacht van het ‘herstructureren’, of opnieuw opbouwen, van de Gülenbeweging. Ook Vande Lanotte beschrijft dat sinds enige tijd personen die hulp bieden aan gedetineerde Gülenisten in de negatieve aandacht staan van de autoriteiten en dat zij worden vervolgd op beschuldiging van het ‘herstructureren’ van de Gülenbeweging. Het Finse rapport maakt tevens melding van operaties gericht tegen personen die bezig zouden zijn met het herstructureren of opnieuw opbouwen van de Gülenbeweging. Een door de Finse Immigratiedienst gesproken expert geeft aan dat het helpen van een Gülenist die in de gevangenis zit, waarschijnlijk het meest gehanteerde criterium is om een nieuw strafrechtelijk onderzoek te starten. Een andere expert geeft aan dat naar het merendeel van de personen die verdacht worden van herstructurering al eerder een onderzoek is ingesteld vanwege banden met de Gülenbeweging.

Vrees voor vervolging: eiser II

9.4.

De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser II geen gegronde vrees voor vervolging heeft. De rechtbank merkt hierbij op dat eiser II op verschillende Gülengelieerde scholen heeft gezeten. Dit staat ook genoteerd in het bestuursrechtelijke dossier van eiser I. Het hebben genoten van onderwijs aan een Gülengelieerd instituut wordt zowel in het Algemeen ambtsbericht van 2021 als in het Finse rapport aangeduid als criterium voor strafrechtelijke vervolging en bestraffing door de Turkse autoriteiten.

9.4.1.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom eiser II geen risico loopt vanwege de betrokkenheid van eiser I bij de Gülenbeweging. De minister heeft bij zijn beoordeling onvoldoende oog gehad voor de landeninformatie, zoals het ambtsbericht van 2025, waaruit blijkt dat familieleden van Gülenisten ook problemen kunnen verwachten. Daarbij heeft de minister onvoldoende onderbouwd dat eiser II geen risico zal lopen, omdat eiser I geen hooggeplaatste positie zou hebben gehad binnen de Gülenbeweging. De rechtbank verwijst hiertoe naar de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2026, meer specifiek naar rechtsoverwegingen 5.1 en 5.2, waaruit volgt dat onduidelijk is wat onder ‘hooggeplaatste’ Gülenisten moet worden verstaan en dat niet is uitgesloten dat ook familieleden van andere Gülenisten een dergelijk risico lopen. De Afdeling overwoog dat alhoewel het algemeen ambtsbericht Turkije van 2023 vermeldt dat ‘met name’ familieleden van hooggeplaatste Gülenisten vervolgd worden, niet is uitgesloten dat ook familieleden van andere Gülenisten een dergelijk risico lopen. De Afdeling wijst in dit verband op het rapport van de Finse Immigratiedienst, waarin staat dat de strafrechtelijke vervolging van familieleden nog steeds willekeurig is en dat de autoriteiten zich met name richten op de partners, kinderen en broers en zussen van Gülenisten.

Legale uitreis

9.5.

De rechtbank volgt de minister verder niet in zijn standpunt dat de omstandigheid dat eisers legaal zijn uitgereisd, een aanknopingspunt vormt om aan te nemen dat zij niet in de negatieve belangstelling staan. Uit het Algemeen ambtsbericht volgt immers dat een strafrechtelijke procedure en de mogelijkheid om het land legaal uit te reizen twee verschillende aangelegenheden zijn. De omstandigheid dat tegen iemand een strafrechtelijk onderzoek loopt, sluit niet uit dat die persoon op legale wijze Turkije kan in- en uitreizen. Enkel personen aan wie een uitdrukkelijk uitreisverbod is opgelegd kunnen niet legaal uitreizen. Eisers zijn pas uitgereisd toen het uitreisverbod was uitgewerkt. Dat eisers hebben kunnen uitreizen betekent daarom niet dat zij niet onder de negatieve aandacht van de autoriteiten staan.

Terughoudendheid

9.6.

Eisers voeren tot slot aan dat de minister geen terughoudendheid van hen mag verwachten in de wijze waarop zij hun religie en levensovertuiging uiten en hoe zij vormgeven aan de sociale groep waartoe zij behoren: de Gülenbeweging. Daarbij willen eisers ook benadrukken dat de minister in de bestreden besluiten ten onrechte spreekt over een ‘politieke overtuiging’ in plaats van een ‘levensovertuiging’ en een ‘religie’.

9.6.1.

De rechtbank stelt voorop dat de minister bij de beoordeling van de gegrondheid van de vrees er niet vanuit mag gaan dat iemand zich terughoudend opstelt bij de uiting van een eigenschap die is te kwalificeren als een vervolgingsgrond, zoals betrokkenheid bij de Gülenbeweging. Er moet dus worden beoordeeld wat de risico’s zijn voor eisers als zij zich niet terughoudend opstellen, en dus wat de reactie van de Turkse autoriteiten daarop naar verwachting zal zijn.

9.6.2.

De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat het aannemelijk is dat eisers bij terugkeer niet meer actief betrokken zouden willen zijn bij de Gülenbeweging. Dit motiveert de rechtbank als volgt.

Wat betreft eiser I merkt de rechtbank op dat hij tijdens het nader gehoor weliswaar heeft aangegeven dat hij in Nederland nog geen activiteiten heeft verricht, maar dat hij ook heeft uitgelegd dat dit enkel komt omdat hij tien uur per dag heeft gewerkt om het onderkomen voor hem en eiser II te bekostigen. In beroep heeft eiser I uitgelegd dat zij inmiddels veel contact hebben met andere Gülenisten en dat zij meedoen aan sociale activiteiten. Uit het verslag van het gehoor blijkt ook dat eiser I tijdens het gehoor heeft uitgelegd dat hij in Turkije na zijn berechting geen publiekelijke activiteiten meer heeft verricht, omdat dit gewoonweg niet kon in Turkije. Direct daarna heeft hij hieraan toegevoegd dat hij zich na zijn berechting nog wel heeft ingezet voor familieleden van gevangengenomen Gülenisten.

Wat betreft eiser II merkt de rechtbank op dat hij ook al tijdens het nader gehoor heeft genoemd dat hij Gülenist is. Zoals eiser II in beroep heeft aangegeven is hij feitelijk al vanaf zijn geboorte betrokken bij de Gülenbeweging. Hij is naar een Gülengelieerde crèche gegaan en heeft onderwijs gevolgd op een Gülengelieerde basisschool. Hij was acht jaar oud toen de coupepoging plaatsvond, waarna alles wat te maken had met de Gülenbeweging verboden werd. Op het moment dat hij asiel aanvroeg in Nederland was hij pas vijftien jaar oud. Hij heeft zich destijds dus nog niet kunnen verdiepen in de Gülenbeweging zoals hij had gewild, noch heeft hij zich in praktische zin kunnen inzetten. In beroep heeft eiser II echter toegelicht dat hij, voor zover dat mogelijk was op die jonge leeftijd, toen ook al achter de ideologie stond. Daarbij heeft hij in beroep aangegeven dat hij sinds hij in Nederland is, ook betrokken is bij de Gülenbeweging.

Conclusie en gevolgen

10. De rechtbank komt tot het oordeel dat de afwijzing van de aanvragen niet in stand kan blijven. Eisers krijgen dus gelijk en de beroepen zijn gegrond. De rechtbank vernietigt de bestreden besluiten wegens strijd met het zorgvuldigheidsvereiste en het motiveringsvereiste.

11. De rechtbank bepaalt dat de minister nieuwe besluiten moet nemen en daarbij rekening moet houden met deze uitspraak. De rechtbank geeft de minister hiervoor acht weken.

12. Omdat de beroepen gegrond zijn, krijgen eisers een vergoeding van hun proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgen eisers een vast bedrag per proceshandeling. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,-. De gemachtigde heeft twee beroepschriften ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 2.802,-. Omdat aan eisers een toevoeging is verleend, moet de minister deze vergoeding betalen aan de gemachtigde.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart de beroepen gegrond;

  • vernietigt de bestreden besluiten;

  • draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak nieuwe besluiten te nemen op de aanvragen, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;

  • veroordeelt de minister tot betaling van € 2.802, - aan proceskosten aan eisers.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.A.R. Bleijendaal, rechter, in aanwezigheid van mr. D.G.T. de Hoop, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Verdrag betreffende de status van vluchtelingen. Richtlijn 2011/95/EU. Verordening EU 2024/1347. Vreemdelingenwet 2000. Thans Werkinstructie 2026/24. Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire (Vc). Nr. 30427. ECLI:NL:RBDHA:2026:14790. Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. ECLI:NL:RVS:2026:1607, onder 7.7. Zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 4 juni 2026, Ebilum, C-440/25, ECLI:EU:C:2026:448, rechtsoverweging 73 Thans Kwalificatieverordening. Zie het arrest van het Hof van 4 juni 2026, Ebilum, C-440/25, ECLI:EU:C:2026:448, 73-74. Arrest Ebilum, rechtsoverweging 76. Arrest Ebilum, rechtsoverweging 87. Voorheen ook artikel 3.36 van het voorschrift vreemdelingen 2000. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 10 april 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1971, r.o. 3.1. Zie bijvoorbeeld het arrest van Hof van 4 oktober 2018, C-652/16 (Ahmedbekova), onder 51 en Preambule 58 van de Kwalificatieverordening. Op pagina 5 en bovenaan pagina 6 van het bestreden besluit tav eiser II staat dat hij op individuele basis aannemelijk moet maken dat hij vervolgd zal worden. Paragraaf C9/34.3.2 van de Vc. Voornemen t.a.v. eiser I, pagina 4. Finse immigratiedienst ‘Individuals associated with the Gülen movement’, juni 2024, paragraaf 1.2. Finse immigratiedienst ‘Individuals associated with the Gülen movement’, juni 2024, paragraaf 5.3. Algemeen ambtsbericht Turkije februari 2025, pagina 49. Uit de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1607, onder 6.12. De rechtbank heeft dit rapport niet online kunnen vinden. Finse immigratiedienst ‘Individuals associated with the Gülen movement’, juni 2024, pagina’s 11-16. Algemeen ambtsbericht Turkije maart 2021, pagina 41. Finse immigratiedienst ‘Individuals associated with the Gülen movement’, juni 2024, pagina’s 11-16. Algemeen ambtsbericht Turkije februari 2025, pagina’s 52 en 53. ECLI:NL:RVS:2026:1743. Algemeen Ambtsbericht Turkije, februari 2025, pagina 20. Zie ook de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1743, onder 6.1. Algemeen Ambtsbericht Turkije, februari 2025, pagina 18. Algemeen Ambtsbericht Turkije, februari 2025, pagina 20. Arrest van het Hof van 5 september 2012, C-71/11 en C-99/11, ECLI:EU:C:2012:518 (Bondsrepubliek Duitsland tegen Y en Z) en meer recent het arrest van het Hof van 11 juni 2024, C-646/21, ECLI:EU:C:2024:487 (K. en L.), punt 63. Rapport nader gehoor tav eiser II, pagina 6, vierde alinea. Artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Artikel 7:12 van de Awb.