Vreemdelingenrecht

asiel, Jemen, Sana’a, problemen Houthi’s, beperking op uitoefening geloof, beroep ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
21 oktober 2026
Datum publicatie
3 november 2026
Zaaknummer
NL26.12719
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32313
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

asiel, Jemen, Sana’a, problemen Houthi’s, beperking op uitoefening geloof, beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.12719


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. M.J. Verwers),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. M.J.C. van der Woning).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.

1.1

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft terecht de asielmotieven ‘beperking op het uitoefenen van eisers geloof’ en ‘de problemen met de Houthi’s’ ongeloofwaardig geacht. Verder heeft de minister in het beleid, zoals vastgelegd in Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire (WBV) 2025/20, terecht aangenomen dat zich in Sana’a in Jemen niet het hoogste niveau van willekeurig geweld voordoet. Eiser heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hij, gezien deze minder uitzonderlijke situatie, in Sana’a gelet op zijn individuele en persoonlijke omstandigheden het slachtoffer zal worden van willekeurig geweld. Ook het beroep op artikel 3 van het EVRM slaagt niet. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 9 februari 2026 deze aanvraag afgewezen als ongegrond.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft een verweerschrift ingediend.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 13 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, zijn gemachtigde en de gemachtigde van de minister.

2.3.

Na sluiting van het onderzoek op zitting heeft de gemachtigde van eiser bij brief van 5 oktober 2026 om heropening van het onderzoek verzocht.

Beoordeling door de rechtbank

3. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.

Het asielrelaas

4. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft de Jemenitische nationaliteit en behoort tot de Arabische bevolkingsgroep. Eiser is vertrokken uit Jemen vanwege de algemene situatie en omdat hij bang is gerekruteerd te zullen worden door de Houthi’s. De Houthi’s kwamen sinds 2017/2018 in eisers winkel om geld te innen. Ook heeft eiser een botsing gehad met de zoon van een toezichthouder die een affiche wilde opplakken in zijn winkel. Omdat eiser dat weigerde is hij bedreigd. In november 2020 zijn de Houthi’s bij zijn ouders thuis geweest om hem te rekruteren. Ook geeft eiser aan dat hij in Jemen beperkt is in zijn religieuze vrijheid.

Het bestreden besluit

5. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:

1. identiteit, nationaliteit en herkomst;

2. de beperking op het uitoefenen van eisers geloof;

3. problemen met de Houthi’s.

5.1

De minister stelt zich hierover op het standpunt dat eisers identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig zijn. De beperking op het uitoefenen van eisers geloof acht de minister niet geloofwaardig. Ook worden eisers problemen met de Houthi’s niet geloofwaardig geacht. Eiser is geen vluchteling en loopt bij terugkeer naar Jemen geen reëel risico op ernstige schade. De minister concludeert daarom dat de asielaanvraag ongegrond is.

Heeft de minister de beperking op het uitoefenen van het geloof terecht ongeloofwaardig geacht?

6. Eiser betoogt dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat de beperking op het uitoefenen van zijn geloof ongeloofwaardig is. Niet in geschil is dat eiser dit asielmotief niet heeft onderbouwd met (objectieve) documenten die dit asielmotief volledig onderbouwen. Daarom heeft de minister beoordeeld of het asielmotief alsnog geloofwaardig is. Dat is volgens de minister niet het geval, omdat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. In dat kader heeft de minister eiser het volgende tegengeworpen: de verklaringen van eiser omtrent de beperking op de uitoefening van het geloof zijn summier en eiser verklaart tegenstrijdig over de problemen ten aanzien van de geloofsbelijdenis. Voorts is dit asielmotief niet alsnog geloofwaardig omdat eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend en daarvoor geen goede verklaring heeft. Ook kan eiser niet in grote lijnen als geloofwaardig worden beschouwd.

Eisers verklaringen vormen geen samenhangend en aannemelijk geheel

6.1

Eiser betoogt dat hij niet tegenstrijdig heeft verklaard over de problemen ten aanzien van de geloofsbelijdenis. Eiser heeft immers niet beweerd dat hij thuis zijn geloof niet kon belijden; het ging om de situatie buiten de deur. Verder wordt ter zake van de verklaringen omtrent de beperking van het uitoefenen van het geloof miskend dat hier verder niet over is doorgevraagd tijdens het gehoor.

6.2.

Dit betoog slaagt niet. De rechtbank stelt voorop dat zij, gelet op het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Ebilum, het standpunt over de geloofwaardigheid van de door een betrokkene afgelegde verklaringen voortaan zonder enige terughoudendheid zal beoordelen. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat de asielrechter een volledig onderzoek moet verrichten van de relevante feitelijke elementen. De rechtbank zal daarom niet langer, wanneer zij het standpunt van de minister over de geloofwaardigheid toetst, beoordelen of de minister zich ‘niet ten onrechte’ op een bepaald standpunt heeft gesteld. Dit in aanmerking nemend oordeelt de rechtbank dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eisers verklaringen over de beperking op de uitoefening van het geloof summier zijn. Van iemand die is gevlucht vanwege zijn geloofsovertuiging mag verwacht worden dat hij uitgebreid kan verklaren over het geloof, de daaraan gestelde beperking en waarom deze beperkingen problematisch zijn. Eiser heeft echter enkel verklaard dat soennitische religieuze figuren beledigd worden en dat het taraweeh-gebed tijdens de ramadan verboden is. Ook geeft eiser aan dat de Houthi’s de inhoud van de preken bepalen en inrichten naar hun eigen gedachtengoed, en dat hij dat zelf niet kan horen en zien. Eiser heeft hiermee onvoldoende uitgebreid verklaard over de beperking op de uitoefening van het geloof. De minister stelt terecht dat eiser tijdens het gehoor meermaals de kans heeft gekregen om dit toe te lichten, maar dit heeft nagelaten. Eiser heeft ook niet in beroep nader toegelicht wat hij meer of anders had willen verklaren. Verder stelt de minister terecht dat eiser tegenstrijdig heeft verklaard over de problemen ten aanzien van zijn geloofsbelijdenis. Eiser verklaart enerzijds dat hij zijn geloof niet vrij kan belijden, maar anderzijds dat hij thuis wel vrij is en nooit persoonlijk is bedreigd of lastiggevallen omdat hij soennitisch moslim is. Alhoewel de rechtbank het betoog van eiser volgt dat er verschil is in het belijden van het geloof naar buiten toe en thuis, heeft eiser niet verklaard over een verregaande beperking in het uitoefenen van het geloof. Eiser heeft namelijk in Jemen de moskee kunnen bezoeken. Eiser heeft met zijn verklaringen niet aannemelijk kunnen maken dat de gestelde beperkingen een significante inbreuk maken op zijn geloofsbelijdenis.

Eiser heeft zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk ingediend en heeft daarvoor geen goede verklaring

6.3

Eiser betoogt dat de minister ten onrechte vasthoudt aan de tegenwerping dat eiser niet zo spoedig mogelijk zijn asielaanvraag heeft ingediend en daarvoor geen goede reden heeft. Eiser had immers een verblijfsvergunning voor zijn studie, waardoor geen risico bestond op terugkeer.

6.4.

Deze beroepsgrond slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser niet zo spoedig mogelijk zijn asielaanvraag heeft ingediend. Eiser heeft op 25 oktober 2023 asiel aangevraagd, maar was al twee maanden eerder in Nederland. De reden hiervoor was dat hij in Groningen studeerde. Eiser had een inreisvisum geldig van 27 juli 2023 tot 25 oktober 2023 en een studievisum geldig van 27 juli 2023 tot 1 mei 2024. Eiser verbleef na zijn aankomst op rechtmatige basis in Nederland en heeft zich binnen de termijn waarop zijn inreisvisum verliep, gemeld voor asiel. Eisers asielmotieven speelden echter al van vóór zijn aankomst in Nederland en zijn sinds zijn uitreis uit Jemen niet veranderd. Van een persoon die op zoek is naar internationale bescherming in verband met dergelijke problemen mag verwacht worden dat deze zich binnen afzienbare tijd meldt bij de autoriteiten van wie hij die bescherming verzoekt. De minister stelt terecht dat een persoon die eerst op gronden van studie in Nederland is verbleven en pas asiel heeft aangevraagd nadat studeren niet een houdbare oplossing bleek, niet aannemelijk maakt dat de noodzaak voor bescherming er na vertrek uit het land van herkomst als zodanig was.

Eiser kan in grote lijnen niet als geloofwaardig worden beschouwd

6.5.

Eiser betoogt dat de minister zich ten onrechte op het standpunt stelt dat hij niet in grote lijnen als geloofwaardig kan worden beschouwd door hem tegen te werpen dat zijn vertrek uit Turkije ongerijmd is met de gestelde noodzaak voor internationale bescherming. Zijn vertrek uit Turkije heeft niet vrijwillig of zonder noodzaak plaatsgevonden. Hij stelt dat asielaanvragen in Turkije niet mogelijk zijn en het non-refoulementbeginsel daar niet wordt nageleefd, waardoor Turkije geen veilig derde land is. Bovendien had hij slechts een tijdelijke verblijfsvergunning voor studie, die aan zijn verblijf was gekoppeld. Ook ondervond hij daar discriminatie.

6.6.

Dit betoog slaagt niet. De minister stelt terecht dat eisers vertrek uit Turkije ongerijmd is met de gestelde noodzaak voor internationale bescherming. Eiser beschikte in Turkije ten tijde van zijn vertrek over een geldige verblijfsvergunning en was de taal machtig. Er was geen indicatie dat Turkije eiser wilde uitzetten. Eiser was dus in Turkije in principe veilig mits hij daar was gebleven. Indien eiser op zoek is naar internationale bescherming mag van eiser worden verwacht dat hij de mogelijkheid op een veilig heenkomen aangrijpt. Dat hij in Turkije gediscrimineerd zou worden, staat niet in verhouding tot de problemen die hij in Jemen vreest te ervaren.

Tussenconclusie

6.7.

De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat de beperkingen in het uitoefenen van het geloof niet geloofwaardig zijn.

Heeft de minister de problemen met de Houthi’s terecht ongeloofwaardig geacht?

7. Eiser betoogt dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat de problemen met de Houthi’s ongeloofwaardig zijn. Niet in geschil is dat eiser zijn problemen met de Houthi’s niet heeft onderbouwd met (objectieve) documenten die dit asielmotief volledig onderbouwen. Daarom heeft de minister beoordeeld of het asielmotief alsnog geloofwaardig is. Dat is volgens de minister niet het geval, omdat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. De minister heeft eiser in dat kader het volgende tegengeworpen: het is onduidelijk waarom juist eiser gerekruteerd zou worden door de Houthi’s, eisers verklaring over het arrestatiebevel van de Houthi’s is vaag en slechts gebaseerd op wat eiser van anderen heeft gehoord en eisers verklaring over de bedreiging nadat hij het ophangen van het affiche weigerde is vaag. Voorts is dit asielmotief niet alsnog geloofwaardig omdat eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend en daarvoor geen goede verklaring heeft. Ook kan eiser niet in grote lijnen als geloofwaardig worden beschouwd.

Eisers verklaringen vormen geen samenhangend en aannemelijk geheel

7.1.

Eiser betoogt dat de vrees voor gedwongen rekrutering wordt miskend door de minister. In de zienswijze is uitgelegd dat het onjuist is dat eiser niet tot de risicogroep zou behoren, omdat ook hij risico loopt volgens landeninformatie. Ook de stelling van de minister dat eisers broer niet opgeroepen dan wel gedwongen gerekruteerd is, betekent niet dat dat niet met eiser zal gebeuren; dit kan toeval zijn en wordt door objectieve informatie niet ondersteund. Het gegeven dat de woning op 14/15 november 2020 werd doorzocht, is voldoende onderbouwd met verklaringen van zijn ouders. Deze verklaringen tonen aan dat er gericht naar eiser is gezocht, onder meer door het noemen van zijn naam op een brief. De verklaring over de bedreiging na het weigeren van het ophangen van het affiche wordt ten onrechte niet als ernstig erkend. De bedreiging is duidelijk en persoonlijk. De bewering dat het onduidelijk is hoe toezichthouders hiervan op de hoogte zouden zijn, miskent hun rol en het feit dat zij snel informatie kunnen krijgen.

7.2.

Deze beroepsgrond slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. Het is onduidelijk waarom juist eiser gerekruteerd zou worden door de Houthi’s. Eiser heeft zijn bewering op dat punt niet aannemelijk gemaakt. Uit de openbare landeninformatie blijkt dat vooral alleenstaande mannen van 18 tot 22 jaar uit arme gezinnen worden gerekruteerd door de Houthi’s. Uit het meest recente ambtsbericht volgt dat zich sinds de vorige verslagperiode geen relevante wijzigingen hebben voorgedaan ten aanzien van de wetgeving omtrent rekrutering door de Houthi’s, zodat het voorgaande nog steeds geldt. Eiser heeft gestudeerd en is geen analfabeet. Bovendien blijkt nergens uit dat eiser en zijn familie tot de armste bevolkingsgroep behoren en is hij inmiddels ouder dan 22 jaar. Eiser wordt niet gevolgd in zijn betoog waarom hij wel gerekruteerd zou worden maar zijn broers die in Jemen woonachtig zijn niet. Eisers broer in Jemen had tussen 2023 en 2025 de leeftijd om doelwit te zijn voor rekrutering, maar is niet gerekruteerd, waardoor niet wordt gevolgd dat eiser wel gerekruteerd zou worden. Eiser stelt immers dat uit ieder huishouden één iemand moet dienen bij de Houthi’s en zijn broers in Jemen zijn niet gerekruteerd. Verder stelt de minister terecht dat eisers verklaringen over het arrestatiebevel van de Houthi’s vaag zijn en slechts gebaseerd zijn op wat hij van anderen gehoord heeft. Eiser stelt van zijn ouders te hebben gehoord dat hun woning is doorzocht en dat de Houthi’s naar eiser op zoek waren. Ook verklaart eiser dat de Houthi’s een arrestatiebevel hebben laten zien aan zijn ouders, maar dat zij verder niet meer thuis zijn geweest. Het is onduidelijk waarom de Houthi’s eerst naar eiser op zoek zouden zijn maar vervolgens nooit meer komen om informatie in te winnen. Daarnaast zeggen eisers verklaringen weinig over de daadwerkelijke inhoud van de brief die de Houthi’s bij zich hadden en over het doel van het huisbezoek. Eiser doet enkel aannames aan de hand van wat zijn ouders hem verteld hebben. Tot slot stelt de minister terecht dat eisers verklaring over de bedreiging nadat hij het ophangen van het affiche weigerde vaag is. Eisers verklaringen over een botsing met [persoon] , de zoon van een Houthi-toezichthouder zijn vaag. Dat eiser aannemelijk zou hebben gemaakt dat hij door de toezichthouder is bedreigd wordt ook niet gevolgd. De toezichthouder waarschuwde eisers vader met de woorden: “let op je kinderen”. Eiser weet niet precies wat de bedreiging inhield of op wie deze gericht was, en zijn vader heeft er verder niets over gezegd. Er is onvoldoende duidelijkheid over de ernst en de gerichtheid van de bedreiging. Volgens eisers verklaring was dit een eenmalig incident en daarom is er volgens de minister geen reden om aan te nemen dat hij daardoor gevaar heeft gelopen. Van eiser mag verwacht worden dat hij meer informatie zou kunnen verstrekken over waarom het dreigement als ernstig gezien zou moeten worden. Ook is het niet duidelijk hoe de toezichthouder zou moeten weten dat hij al was vertrokken.

Eiser heeft zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk ingediend en heeft daarvoor geen goede verklaring en eiser kan niet in grote lijnen als geloofwaardig worden beschouwd

7.3.

Ten aanzien van dit asielmotief heeft de minister eiser ook tegengeworpen dat eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend en daar geen goede verklaring voor heeft en dat eiser niet in grote lijnen als geloofwaardig kan worden beschouwd. De rechtbank verwijst voor het oordeel hierover naar de overwegingen onder 6.4 en 6.6.

Tussenconclusie

8. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat eisers problemen met de Houthi’s ongeloofwaardig zijn.

Loopt eiser bij terugkeer een reëel risico op ernstige schade?

9. Eiser betoogt dat hij bij terugkeer naar Jemen een reëel risico loopt op ernstige schade. De minister miskent dat eiser een verhoogd risico heeft om slachtoffer te worden. Eisers broer is namelijk veroordeeld door de Houti’s in een proces tegen een buitenlands spionagenetwerk. Hiervan zijn bewijzen overgelegd. Dit in samenhang bezien met het gegeven dat eiser al vijf jaar buiten Jemen leeft, hetgeen deels in het Westen was, zorgt voor een verhoogd risico. Eiser betoogt voorts dat de minister met de beleidswijziging in WBV 2025/20 onvoldoende heeft gemotiveerd dat in Sana’a, Jemen sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld. Hiermee is niet voldaan aan de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 16 juli 2025. Eiser verwijst ter onderbouwing naar uitspraken van deze rechtbank en landeninformatie. Verder heeft eiser betoogd dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser bij terugkeer naar Jemen wegens de humanitaire situatie geen reëel risico op een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM loopt. Eiser verwijst hierbij naar het arrest Sufi en Elmi. De minister heeft onvoldoende gemotiveerd dat de humanitaire crisis niet in overwegende mate is of wordt veroorzaakt door de strijdende partijen. De minister heeft dit ten onrechte niet los beoordeeld. Na sluiting van het onderzoek heeft eiser om heropening van het onderzoek gevraagd, omdat zich na sluiting van het onderzoek in Jemen belangrijke ontwikkelingen hebben voorgedaan in die zin dat sprake is van een ernstige verslechtering van de veiligheidssituatie in Jemen en ook in Sana’a. Eiser heeft daartoe verwezen naar verschillende nieuwsartikelen en een rapport van ACLED van 9 september 2026.

Broer eiser en verblijf in het Westen

9.1.

De minister stelt zich terecht op het standpunt dat de veroordeling van eisers broer niet meebrengt dat eiser een reëel risico op ernstige schade loopt bij terugkeer. Uit de kopie van het vonnis van de veroordeling van zijn broer volgt niet het verhoogde risico dat eiser stelt. Uit het document volgt niet dat eiser in de negatieve aandacht van de Houthi’s zou staan. Dat er telefoonnummers aan zijn naam gekoppeld zijn, is onvoldoende. Eiser heeft verklaard dat zijn drie broers zijn ontvoerd. Het gegeven dat twee broers snel weer zijn vrijgelaten duidt er niet op dat de aanhouding van één familielid er direct voor zorgt dat alle andere familieleden ook zouden moeten vrezen. Als de verdenking van één broer zou hebben gezorgd dat de Houthi’s ook de rest van de familie zouden verdenken, zouden de andere twee broers niet zijn vrijgelaten. Ten aanzien van de omstandigheid dat eiser buiten Jemen heeft verbleven, heeft de minister terecht gesteld dat eiser daardoor niet in de negatieve aandacht van de Houthi’s staat. In eisers geval zijn er geen aantoonbare banden met het Westen. Er wordt verder niet ingezien hoe de Houthi’s erachter zouden komen dat eiser in het Westen is geweest. Het betoog van eiser slaagt derhalve niet.

Willekeurig geweld

9.2.

De minister gaat sinds WBV 2024/9 voor geheel Jemen uit van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld. De Afdeling heeft geoordeeld dat de minister in dit beleid onvoldoende heeft gemotiveerd dat in Jemen geen sprake is van de meest uitzonderlijke situatie die valt onder artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn. De minister heeft volgens de Afdeling niet alle in de uitspraak genoemde relevante omstandigheden in zijn beoordeling betrokken en heeft de minister opgedragen een nieuwe beoordeling te verrichten met inachtneming van het ambtsbericht 2025. De minister heeft vervolgens het beleid met WBV 2025/20 gewijzigd, waarbij hij nog steeds aanneemt dat sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld.

9.3.

De rechtbank stelt vast dat de minister in het bestreden besluit van 9 februari 2026 toepassing heeft gegeven aan het beleid zoals dat volgt uit WBV 2025/20. De minister heeft naar het oordeel van de rechtbank voldoende gemotiveerd dat in Sana’a sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld. De rechtbank volgt de minister in dit standpunt en wijst daarbij op de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank en deze zittingsplaats van 5 februari 2026. In deze uitspraak heeft de rechtbank, kort gezegd, geoordeeld dat de minister in het beleid, zoals volgt uit WBV 2025/20, terecht heeft aangenomen dat zich in Sana’a niet de hoogste gradatie van willekeurig geweld voordoet. De verwijzing van eiser naar uitspraken van andere zittingsplaatsen die tot het oordeel komen dat het beleid (WBV 2025/20) van de minister nog steeds onvoldoende gemotiveerd is, geeft onvoldoende aanknopingspunten om niet langer uit te gaan van de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank van 5 februari 2026. Dat andere zittingsplaatsen op basis van dezelfde feiten tot een andere conclusie komen dan deze zittingsplaats, acht de rechtbank hiervoor onvoldoende. Verder wijst de rechtbank het verzoek tot heropening van het onderzoek af. Uit de stukken waar eiser naar verwijst blijkt niet van een dermate verslechterde veiligheidssituatie in Sana’a waardoor moet worden getwijfeld aan het beleid zoals dat volgt uit WBV 2025/20.

Verhoogd risico slachtoffer willekeurig geweld

9.4.

Omdat sprake is van een minder uitzonderlijke situatie van willekeurig geweld, dient eiser aannemelijk te maken dat hij vanwege zijn individuele situatie en persoonlijke omstandigheden een verhoogd risico loopt om slachtoffer te worden van willekeurig geweld. De minister stelt terecht dat eiser dat niet aannemelijk heeft gemaakt. De gestelde problemen met de Houthi’s zien niet op willekeurig geweld, maar op gericht geweld. Daarmee maakt eiser niet aannemelijk dat hij een verhoogd risico op willekeurig geweld loopt. Met betrekking tot het risico op gericht geweld, verwijst de rechtbank naar dat wat is geoordeeld onder 7.

9.5.

De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser geen risico loopt op schending van artikel 3 van het EVRM gelet op de humanitaire omstandigheden in Sana’a. Uit het arrest Sufi en Elmi volgt dat voor de vraag of uitzetting zal leiden tot een schending van artikel 3 van het EVRM vanwege de slechte humanitaire omstandigheden in het betreffende land, onder meer de oorzaken voor die humanitaire omstandigheden van belang zijn. Als die omstandigheden in overwegende mate het gevolg zijn van armoede of de onmacht van de autoriteiten in het land van herkomst om met natuurlijk optredende omstandigheden om te gaan, is slechts onder zeer uitzonderlijke omstandigheden (‘very exceptional cases’) sprake van een schending. Deze omstandigheden moeten dan overtuigend (‘compelling’) zijn. Hierbij verwijst het Hof naar het arrest N. tegen het Verenigd Koninkrijk. Wanneer de slechte humanitaire omstandigheden echter in overwegende mate het gevolg zijn van het doelbewust handelen of nalaten van de autoriteiten of niet-statelijke actoren in een land, moet de minister beoordelen of eiser bij terugkeer in staat zal zijn te voorzien in zijn meest basale levensbehoeften (‘to cater for his most basic needs’), zoals voedsel, hygiëne en onderdak, en moet de minister rekening houden met eventuele kwetsbaarheid voor misbruik en met het zicht op verbetering van eisers situatie binnen een redelijke termijn. Dit is het criterium zoals gehanteerd in het arrest M.S.S. tegen België.

9.6.

De rechtbank stelt vast dat in Sana’a sprake is van een slechte en complexe humanitaire situatie en deze is naar het oordeel van de rechtbank in overwegende mate het gevolg van het jarenlange conflict in Jemen. Dit betekent dat beoordeeld moet worden of eiser bij terugkeer in staat zal zijn te voorzien in zijn meest basale levensbehoeften. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat dat niet het geval zal zijn. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

10. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond.

Het beroep is ongegrond. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. Y. Yeniay - Cenik, rechter, in aanwezigheid van de griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Artikel 31, zesde lid, onder c, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Artikel 31, zesde lid, onder d, van de Vw 2000. Artikel 31, zesde lid, onder e, van de Vw 2000. HvJEU 4 juni 2026, ECLI:EU:C:2026:448, onder 58. Nader gehoor, pagina 14. Nader gehoor, pagina 14. Aanmeldgehoor, pagina 4. Algemeen ambtsbericht Jemen van het ministerie van Buitenlandse zaken van augustus 2022, p. 90. Algemeen ambtsbericht Jemen van april 2025, p. 89. Nader gehoor, pagina 11. Nader gehoor, pagina 15. Nader gehoor, pagina 10. Nader gehoor, pagina 10. Eiser verwijst naar een brief van VluchtelingenWerk Nederland en citeert daaruit, maar de datum van de brief ontbreekt. Eiser verwijst naar een brief van VluchtelingenWerk Nederland van 10 september 2024. ABRvS 16 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3153. Zie onder andere: Rb. Den Haag (zp. Roermond) 17 juli 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:12920 en Rb. Den Haag (zp. Rotterdam 25 november 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:22462. Rb. Den Haag (zp. Den Haag) 14 april 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:9143. Rb. Den Haag (zp. Middelburg) 2 juli 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:18495 en Rb. Den Haag (zp. Utrecht) 14 mei 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:11249. Zie onder andere: Sana’a Center, Security Checkpoints Satellite Offices of the War Economy, 16 januari 2023 en de Brief van Vluchtelingenwerk van 29 januari 2026. Arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) van 28 juni 2011, Sufi en Elmi tegen het Verenigd Koninkrijk, ECLI:CE:ECHR:2011:0628JUD000831907. Het artikel 'Yemen's government announces all-out war to reclaim land from Houthis' van BBC van 4 oktober 2026, het artikel ‘Saoedische luchtaanvallen treffen Sanaa in escalatie van het conflict in Jemen’ van Business AM van 3 oktober 2026, het artikel ‘Door Saoedi-Arabië gesteunde Jemenitische troepen vallen Houthi’s aan nabij een belangrijke wereldwijde handelsroute’ van CNN van 4 oktober 2026, het artikel ‘Geweld blijft fel oplaaien in Jemen: vrees voor grootschalige oorlog groeit’ op website van de Belgische VRT van 3 oktober 2026. ABRvS 16 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3153 en ECLI:NL:RVS:2025:3154. Rb. Den Haag, zp. Arnhem, 5 februari 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:2066. Rb. Den Haag, zp. Rotterdam, 14 april 2026 ECLI:NL:RBDHA:2026:9143 en rb. Den Haag, zp. Utrecht, 7 mei 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:10815. Dat volgt uit arrest X en Y (ECLI:EU:C:2023:843) en het beleid in paragraaf C2/3.3.3.3 van de Vc 2000. Onder 278 tot en met 283. EHRM 27 mei 2008, ECLI:CE:ECHR:2008:0527JUD002656505. EHRM 21 januari 2011, ECLI:CE:ECHR:2011:0121JUD003069609.