Vreemdelingenrecht

Bewaring op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet. De maatregel is na twee dagen…

Rechtbank Den Haag, 2 november 2026

Zaakgegevens

Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
2 november 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.58009
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32346
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bewaring op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet. De maatregel is na twee dagen opgeheven omdat eiser is uitgezet naar Servië. Verweerder erkent dat de rechtbank niet in kennis heeft gesteld van de maatregel vanwege een administratieve registratiefout bij het aanmaken van de maatregel door de Koninklijke Marechaussee. Aan de hand van de Afdelingsuitspraak van 17 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5462 is de rechtbank van oordeel dat sprake is van een gebrek maar dat er ruimte is voor een belangenafweging. Het belang van eiser is vanaf het moment van de opheffing van de maatregel alleen gelegen in mogelijke schadevergoeding. De advocaat van eiser heeft op 30 september 2026 aangegeven dat er geen kennisgeving is verstuurd waarop het CIV het beroep heeft aangemaakt dat nu voorligt. Omdat eiser met ingang van 19 september 2026 in vrijheid is gesteld en dit beroep in het voor eiser gunstigste geval alleen kan leiden tot een toekenning van een schadevergoeding, kan niet worden geoordeeld dat hij in zijn verdediging is geschaad. Omdat de bewaring is opgeheven, geldt de uitspraaktermijn van 15 dagen op grond van artikel 94, vijfde lid, van de Vw niet. Zelfs al zou de kennisgeving wel op tijd zijn uitgegaan, dan had de rechtbank binnen een termijn van twee dagen geen zitting gepland. In praktijk zitten er altijd een paar dagen tussen de kennisgeving en de zitting. Gelet op deze omstandigheden van het geval, valt de belangenafweging in dit geval in het voordeel van verweerder uit. Het beroep is ongegrond en voor een vergoeding van de proceskosten is geen aanleiding.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.58009


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser

V-nummer: [nummer],

(gemachtigde: mr. S. Jankie),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder,

(gemachtigde: mr. J.E. Herlaar).

Procesverloop

1. Bij besluit van 17 september 2026 is aan eiser op grond van artikel 14, gelezen in samenhang met artikel 6 van Verordening (EU) nr. 2016/399 (Schengengrenscode) de toegang geweigerd en bij besluit van 17 september 2026 is aan eiser op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.

2. Mr. Jankie heeft op 30 september 2026 een e-mail gestuurd naar het Centraal Inschrijvingsbureau Vreemdelingenzaken (CIV) waarin hij heeft aangegeven dat er geen kennisgeving is verstuurd waarop het CIV dit beroep heeft aangemaakt dat nu voorligt. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Op grond van artikel 94, tweede lid, van de Vw wordt, als aan de vreemdeling een besluit tot weigering van toegang tot Nederland is uitgereikt, het beroep geacht mede een beroep tegen dit besluit te omvatten.

3. Verweerder heeft de maatregel van bewaring op 19 september 2026 opgeheven omdat eiser is uitgezet naar Servië.

4. Partijen hebben toestemming verleend de zaak schriftelijk af te doen. Eiser heeft op 30 september 2026 de gronden van het beroep ingediend. Verweerder heeft op 7 oktober 2026 een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft het onderzoek op 9 oktober 2026 gesloten.

Overwegingen

Over de toegangsweigering

5. Eiser voert aan dat de toegangsweigering onevenredig bezwarend is omdat hij dacht dat hij Nederland gewoon kon inreizen. Duitsland heeft hem niet op de hoogte gesteld dat hij het hele Schengengebied niet in mocht reizen. Hem is alleen verteld dat hij Duitsland niet in mocht reizen. Het vertrouwensbeginsel is geschonden. Eiser heeft een vrouw en vijf kinderen in Duitsland en wilde ze in Nederland zien. Twee kinderen zijn minderjarig. Eiser doet een beroep op artikel 8 van het EVRM.

5.1

De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat eiser niet aan de toegangsvoorwaarden voldoet. Uit het proces-verbaal van weigering van 17 september 2026 blijkt dat hij in de systemen staat geregistreerd als een niet tot het Schengengebied toe te laten vreemdeling en beschikt hij daarnaast ook niet over voldoende middelen van bestaan. Dat eiser de signalering in het SIS-systeem en het inreisverbod dat door Duitsland is afgegeven niet goed heeft begrepen, komt voor zijn rekening en risico. De rechtmatigheid van de signalering en het inreisverbod, alsmede eisers beroep op het vertrouwensbeginsel en evenredigheidsbeginsel, kunnen in deze procedure niet voorliggen. Verweerder was ook niet verplicht om eiser de toegang te verlenen omdat hij een vrouw en kinderen in Duitsland heeft. In het gehoor heeft eiser namelijk aangegeven dat zijn vrouw en kinderen in Servië wonen en dat hij hier in Nederland een dochter en een kleinkind zou hebben. Dit doet er echter niet aan af dat eiser staat geregistreerd als een niet tot het Schengengebied toe te laten vreemdeling.

Geen kennisgeving

6. Eiser voert aan dat de maatregel van bewaring vanaf het begin onrechtmatig is omdat verweerder de rechtbank niet onverwijld in kennis heeft gesteld van de oplegging. Voor een belangenafweging is volgens hem geen plaats.

6.1

Verweerder erkent in zijn verweerschrift dat hij de rechtbank niet in kennis heeft gesteld van de maatregel vanwege een administratieve registratiefout bij het aanmaken van de maatregel door de Koninklijke Marechaussee. Er is volgens verweerder sprake van een gebrek, maar eiser is hierdoor niet in zijn belangen geschaad. De maatregel op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw is gericht op uitzetting en eiser is zo spoedig mogelijk, in de vroege ochtend van 19 september 2026 (na twee dagen), uitgezet. Eiser is niet in zijn belangen geschaad door het uitblijven van de kennisgeving omdat die erop is gezicht om de zaak zo spoedig mogelijk voor een rechter te brengen zodat getoetst kan worden of iemand rechtmatig van zijn vrijheid is beroofd en niet langer vastzit dan noodzakelijk. De bewaring van eiser is na twee dagen geëindigd. Ook in het geval dat verweerder wel tijdig een kennisgeving had verzonden had de rechterlijke toetst plaats gevonden na beëindiging van de maatregel en het vertrek van eiser. Verweerder ziet dan ook niet in op welke wijze eiser in zijn belangen is geschaad nu de maatregel alsnog getoetst wordt door de rechtbank en de vrijheidsbeneming zo spoedig mogelijk is geëindigd.

6.2

De rechtbank stelt voorop dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) in haar uitspraak van 17 september 2026 het volgende heeft overwogen:

“Gelet op wat hiervoor is overwogen, heeft de rechtbank ten onrechte overwogen dat de minister haar onverwijld in kennis heeft gesteld van de vrijheidsontnemende maatregel. Dit maakt de vrijheidsontnemende maatregel op zichzelf nog niet onrechtmatig. De verplichting om de rechtbank onverwijld in kennis te stellen van een vrijheidsontneming is weliswaar van belang voor een adequate rechtsbescherming, maar raakt niet de rechtmatigheid van de maatregel zelf. Het niet nakomen daarvan maakt de vrijheidsontnemende maatregel daarom alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is. Bij die belangenafweging is in het bijzonder van belang in hoeverre appellant door de gang van zaken is geschaad in zijn verdediging.”

6.3

De rechtbank stelt vast dat hier in het geheel geen kennisgeving van de maatregel is uitgegaan. Ook als verweerder, zoals in dit geval, aangeeft dat dit door een administratieve registratiefout kwam, ontslaat dit verweerder niet van zijn plicht om de rechtbank binnen zes uur na de oplegging van de maatregel in kennis te stellen van de oplegging van de maatregel van bewaring. ‘Onverwijld’ geldt volgens de Afdeling ongeacht de omstandigheden van het geval en de aanleiding voor een eventueel uitstel.

6.4

Het niet nakomen van deze verplichting maakt de maatregel alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen niet meer gerechtvaardigd is. Daarbij is in het bijzonder van belang in hoeverre eiser door de gang van zaken is geschaad in zijn verdediging. Vaststaat dat eiser op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw in bewaring is gesteld en dat dit een maatregel is op grond waarvan verweerder voortvarend moet werken aan de uitzetting van eiser omdat hij geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland en niet tot het grondgebied wordt toegelaten. Het belang van verweerder is om eiser zo snel als mogelijk uit te zetten en het belang van eiser is dat de vrijheidsontneming zo kort mogelijk duurt.

De vrijheidsontnemende maatregel is opgeheven in de ochtend van 19 september 2026 omdat eiser is uitgezet naar Servië. Dit betekent dat het belang van eiser vanaf dat moment tot het sluiten van het onderzoek in deze zaak alleen gelegen is in mogelijke schadevergoeding. De advocaat van eiser heeft op 30 september 2026 aangegeven dat er geen kennisgeving is verstuurd waarop het CIV het beroep heeft aangemaakt dat nu voorligt. Omdat eiser met ingang van 19 september 2026 in vrijheid is gesteld en dit beroep in het voor eiser gunstigste geval alleen kan leiden tot een toekenning van een schadevergoeding, kan niet worden geoordeeld dat hij in zijn verdediging is geschaad. Omdat de bewaring is opgeheven, geldt de uitspraaktermijn van 15 dagen op grond van artikel 94, vijfde lid, van de Vw niet. Zelfs al zou de kennisgeving wel op tijd zijn uitgegaan, dan had de rechtbank binnen een termijn van twee dagen geen zitting gepland. In praktijk zitten er altijd een paar dagen tussen de kennisgeving en de zitting. Gelet op deze omstandigheden van het geval, valt de belangenafweging in dit geval in het voordeel van verweerder uit.

Heeft verweerder de informatieplicht geschonden als bedoeld in artikel 5.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb)?

7. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte geen informatiefolder heeft uitgereikt als bedoeld in artikel 5.3, eerste lid, van het Vb. Een vertaling van de informatiefolder in het Servisch had er moeten zijn. Eiser vindt dat er geen plaats is voor een belangenafweging.

7.1

De rechtbank volgt eiser hierin niet. De informatieplicht als bedoeld in artikel 5.3, eerste lid, van het Vb geldt voor bewaring op grond van artikel 59, 59a of 59b van de Vw. Eiser is echter in bewaring gesteld op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw. Uit artikel 5.3, tweede lid, van het Vb en rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat deze informatieplicht niet van toepassing is bij een maatregel op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw. De beroepsgrond slaagt niet.

Had verweerder moeten volstaan met het toepassen van een lichter middel?

8. Eiser vindt de maatregel onevenredig bezwarend omdat hij stress ervaart en vanwege zijn medische situatie. Hij heeft last van paniekaanvallen. Hij had totaal niet voorzien dat er een maatregel opgelegd zou worden. Verweerder had kunnen volstaan met een meldplicht omdat hij opvang in Nederland had. Eiser heeft EU-verblijfsrechten omdat zijn kinderen de Duitse nationaliteit hebben en vrij binnen de EU mogen reizen.

8.1

De rechtbank stelt vast dat verweerder in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling eiser heeft gevraagd naar feiten en omstandigheden in het kader van het lichter middel. Eiser heeft verklaard dat hij Methadon gebruikt en soms last heeft van paniekaanvallen als hij alleen is. Verweerder heeft kunnen verwijzen naar de medische faciliteiten die in het Justitieel Complex Schiphol aanwezig zijn. Ook de stelling van eiser dat hij verblijfsrechten heeft en vrij door de EU mag reizen, hoeven voor verweerder geen reden te zijn voor toepassing van een lichter middel. Gebleken is dat eiser geen verblijfsrecht heeft.

Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?

9. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

10. Het beroep tegen de maatregel van bewaring en de toegangsweigering is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

10.1

Voor een vergoeding van de proceskosten bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. W.B. Klaus, rechter, in aanwezigheid van mr. R. Pronk, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Tegen deze uitspraak voor zover die over de maatregel van bewaring gaat, kan hoger beroep

worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één

week na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het

digitale dossier. Tegen deze uitspraak voor zover die over de toegangsweigering gaat, kan

hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

binnen vier weken na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing

daarvan in het digitale dossier

ECLI:NL:RVS:2026:5462. ECLI:NL:RVS:2026:5462. Rechtsoverweging 4.6. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 3 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:539, BRS.25.001413 of de uitspraak van 15 november 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4180. Vergelijk HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.