Vreemdelingenrecht
Asielaanvraag afgewezen als ongegrond; gestelde problemen geloofwaardig; risico op reële schade bij terugkeer…
Rechtbank Den Haag, 4 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32559 · Rechtbank Den Haag · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32559
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.51744 en NL25.51745
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32559
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Asielaanvraag afgewezen als ongegrond; gestelde problemen geloofwaardig; risico op reële schade bij terugkeer naar Marokko niet aangetoond; belangen van het kind; 6:22 Awb gebrek; ongegrond; proceskostenveroordeling.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.51744 en NL25.51745
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , eiseres
V- nummer: [V-nummer 1]
mede namens haar minderjarige kinderen, [minderjarige 1] en [minderjarige 2]
en
[eiser] , eiser
V- nummer: [V-nummer 2]
hierna gezamenlijk te noemen: eisers
(gemachtigde: mr. A. Heida),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. C.W.M. van Breda).
Procesverloop
Eiseres heeft op 1 oktober 2023, mede namens haar minderjarige kinderen, een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Haar meerderjarige zoon [eiser] heeft op die dag eveneens een asielaanvraag ingediend, waarop verweerder afzonderlijk heeft beslist.
Bij twee besluiten van 16 oktober 2025 (de bestreden besluiten) heeft verweerder de asielaanvragen van eisers in de algemene procedure afgewezen als ongegrond. Eisers hebben hiertegen beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroep op 8 oktober 2026 op zitting behandeld in Breda. Hieraan hebben deelgenomen: eisers, de gemachtigde van eisers, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Het asielrelaas
1. Eisers hebben aan hun asielaanvragen het volgende ten grondslag gelegd. [eiseres] heeft de Marokkaanse nationaliteit en behoort tot de Arabische bevolkingsgroep. Haar kinderen hebben de Egyptische nationaliteit. Zij woonden samen als gezin in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Na het overlijden van haar Egyptische echtgenoot heeft [eiseres] meerdere woningen van hem geërfd. De broers van haar overleden echtgenoot, [persoon 1] en [persoon 2] , zijn het niet eens met deze erfenis. Zij hebben één van de woningen door middel van vervalste documenten op hun naam gezet en vervolgens verkocht. Vanwege het conflict over de erfenis zijn eisers door hen bedreigd. Eisers vrezen dat [persoon 1] en [persoon 2] hen ook in Marokko kunnen vinden. Daarnaast vrezen zij dat de halfbroer van [eiseres] , [persoon 3] , een politieagent die in Marokko woont en verslaafd is aan drugs, hun verblijfplaats aan [persoon 1] en [persoon 2] zal doorgeven.
De bestreden besluiten
2. Verweerder heeft de identiteit, nationaliteit en herkomst van eisers en de problemen met [persoon 1] en [persoon 2] geloofwaardig geacht. Volgens verweerder hebben eisers echter niet aannemelijk gemaakt dat zij bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade lopen. De bedreigingen hebben zich voorgedaan in Egypte en de VAE. Niet is gebleken dat [persoon 1] en [persoon 2] eisers ook in Marokko kunnen en zullen vinden. Daarbij heeft verweerder betrokken dat eiseres Marokko meermaals heeft bezocht zonder daar problemen te ondervinden. Verder heeft eiseres niet aannemelijk gemaakt dat [persoon 3] met haar zwagers samenwerkt. Volgens verweerder kunnen eisers zich bij eventuele problemen wenden tot de Marokkaanse autoriteiten. De algemene informatie over corruptie en de eerdere ervaringen van eiseres met de politie maken niet dat bescherming voor hen niet beschikbaar is. Verweerder heeft de aanvragen daarom afgewezen als ongegrond.
Gronden van eisers
3. Eisers zijn het niet eens met de bestreden besluiten en voeren aan dat deze onzorgvuldig zijn voorbereid en onvoldoende zijn gemotiveerd. Volgens eisers heeft verweerder onvoldoende rekening gehouden met het feit dat de geloofwaardig geachte bedreigingen zich over landsgrenzen hebben uitgestrekt en dat het conflict over de nalatenschap nog steeds voortduurt. Zij vrezen dat [persoon 1] en [persoon 2] hen via [persoon 3] ook in Marokko kunnen opsporen. Ter onderbouwing hebben eisers in beroep WhatsAppberichten en verklaringen van een vriendin van eiseres, [persoon 4] , overgelegd. Daarnaast stellen eisers dat zij geen effectieve bescherming van de Marokkaanse autoriteiten kunnen krijgen. Zij verwijzen naar hun eerdere ervaringen met de politie en naar landeninformatie over corruptie. Verder voeren eisers aan dat [minderjarige 1] ten onrechte niet afzonderlijk is gehoord. In beroep hebben zij informatie overgelegd waaruit volgens hen blijkt dat [minderjarige 1] slachtoffer is geweest van seksueel misbruik en uithuwelijking. Ook stellen eisers dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met de belangen van de minderjarige kinderen. [minderjarige 2] heeft autisme en [minderjarige 1] kampt met ernstige psychische problemen, waaronder een angststoornis, automutilatie en een eerdere suïcidepoging. Tot slot voert [eiser] aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom hij naar Egypte kan terugkeren, terwijl de problemen met de broers van zijn overleden vader geloofwaardig zijn geacht.
De rechtbank oordeelt als volgt.
Problemen bij terugkeer naar Marokko
4. De rechtbank stelt voorop dat verweerder de problemen van eisers met [persoon 1] en [persoon 2] geloofwaardig heeft geacht. Daarmee staat echter nog niet vast dat eisers bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade lopen. Op grond van artikel 31, eerste lid, van de Vw wordt een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd afgewezen als ongegrond indien de vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat zijn aanvraag is gegrond op omstandigheden die een rechtsgrond voor verlening vormen. Voor subsidiaire bescherming is van belang of bij terugkeer een reëel risico op ernstige schade bestaat. Onder ernstige schade valt onder meer foltering of een onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing. Dit volgt uit artikel 15 van de Kwalificatieverordening (Verordening (EU) 2024/1347). De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich voldoende gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat dit risico niet aannemelijk is gemaakt. Hoewel de bedreigingen zich zowel in Egypte als in de VAE hebben voorgedaan, is niet gebleken dat [persoon 1] en [persoon 2] eisers ook in Marokko kunnen en zullen vinden. Daarbij heeft verweerder mogen betrekken dat [eiseres] Marokko meermaals heeft bezocht, ook na het ontstaan van het conflict met de twee broers van haar overleden echtgenoot, zonder daar problemen te ondervinden. Dat het conflict over de erfenis nog voortduurt, maakt dit niet anders.
5. Ook de in beroep overgelegde WhatsAppberichten en de verklaring van [persoon 4] leiden niet tot een ander oordeel. Verweerder heeft zich op zitting terecht op het standpunt gesteld dat de herkomst van deze berichten niet kan worden vastgesteld. Evenmin kan worden vastgesteld wat de oorzaak is van het letsel dat op de overgelegde foto’s zichtbaar is. Uit deze stukken volgt bovendien niet dat [persoon 3] in opdracht van [persoon 1] en [persoon 2] handelt. Ook is niet met stukken onderbouwd dat [persoon 3] bij de politie werkt en dat hij (daardoor) de verblijfplaats van eisers kan achterhalen. Verweerder heeft daarom aan deze stukken niet de betekenis hoeven toekennen die eisers daaraan gehecht willen zien.
Bescherming door de Marokkaanse autoriteiten
6. De rechtbank is verder van oordeel dat verweerder zich voldoende gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat niet aannemelijk is gemaakt dat eisers bij eventuele problemen geen bescherming van de Marokkaanse autoriteiten kunnen krijgen. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.
7. Eisers hebben aangevoerd dat zij zich eerder in [plaats] tot de politie hebben gewend, maar dat de politie weigerde aangifte op te nemen en geen bescherming bood. Verweerder heeft terecht daartegenover gesteld dat de bedreigingen destijds afkomstig waren van personen die zich buiten Marokko bevonden en dat de bedreigingen zich in Egypte en de VAE hadden voorgedaan. Uit het feit dat de politie destijds niet tegen deze bedreigingen is opgetreden, volgt niet zonder meer dat de Marokkaanse autoriteiten ook geen bescherming zullen bieden wanneer eisers daadwerkelijk in Marokko worden bedreigd. De enkele verwijzing naar de algemene landeninformatie over corruptie is onvoldoende om aan te nemen dat bescherming voor eisers persoonlijk niet toegankelijk is. Daarbij is niet onderbouwd dat [persoon 3] bij de politie werkt of zijn eventuele positie kan misbruiken om bescherming onmogelijk te maken. Daarbij heeft verweerder op zitting toegelicht dat eisers zich met de inmiddels overgelegde berichten tot de autoriteiten kunnen wenden en dat zij, indien nodig, ook andere of hogere autoriteiten kunnen benaderen.
8. Gelet op het voorgaande heeft verweerder zich voldoende gemotiveerd op het standpunt gesteld dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade lopen. De beroepsgrond slaagt niet.
Het afzonderlijk horen van [minderjarige 1]
9. Eisers voeren onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 20 augustus 2025 aan dat [minderjarige 1] ten onrechte niet afzonderlijk is gehoord, terwijl zij ten tijde van het nader gehoor al zestien jaar oud was.
10. De rechtbank overweegt dat [minderjarige 1] ten tijde van de asielaanvraag veertien jaar oud was en dat pas in de beroepsprocedure de gestelde problemen van [minderjarige 1] , waaronder het seksueel misbruik en de uithuwelijking, naar voren zijn gebracht. Deze problemen dienen volgens eisers ter ondersteuning van het asielrelaas van [eiseres] en vormen geen zelfstandig asielmotief. In artikel 3.45a van het VV en paragraaf C1/2.11 van de Vc is opgenomen dat de minister begeleide vreemdelingen tussen de twaalf en vijftien jaar zonder zelfstandig asielmotief in principe niet rechtstreeks hoort, maar dat de minister hierop onder meer een uitzondering maakt wanneer die vreemdeling of zijn ouder of wettelijk vertegenwoordiger hierom verzoekt. Tijdens de ingediende asielaanvraag was [minderjarige 1] veertien jaar oud, en ten tijde van het nader gehoor zestien jaar oud. Anders dan in de door eisers aangehaalde uitspraak speelt [minderjarige 1] geen cruciale rol bij de beoordeling van de geloofwaardigheid van het asielrelaas, nu verweerder de problemen met [persoon 1] en [persoon 2] al geloofwaardig heeft geacht. Eisers hebben bovendien niet aannemelijk gemaakt dat de gestelde problemen van [minderjarige 1] leiden tot een reëel risico op ernstige schade bij terugkeer naar Marokko. De rechtbank ziet daarom in wat eisers hebben aangevoerd geen aanleiding voor het oordeel dat [minderjarige 1] alsnog afzonderlijk moet worden gehoord.
De belangen van de minderjarige kinderen
11. Eisers voeren aan dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met de belangen van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] . De rechtbank onderkent de ernst van de psychische problematiek van [minderjarige 1] , waaronder haar eerdere suïcidepoging, en de omstandigheid dat [minderjarige 2] autisme heeft. Uit de nagekomen stukken blijkt echter niet dat deze omstandigheden maken dat eisers bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op vervolging of ernstige schade lopen. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit de schoolrapportages blijkt dat [minderjarige 2] goed functioneert en zich positief ontwikkelt. Ten aanzien van [minderjarige 1] blijkt uit de stukken dat haar psychische klachten mede samenhangen met haar ervaringen in het verleden en de onzekerheid over haar verblijf in Nederland. Daarmee is echter niet aannemelijk gemaakt dat zij bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade loopt.
12. De rechtbank is daarom van oordeel dat de persoonlijke omstandigheden van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] niet tot een andere beoordeling van de asielaanvragen leiden. De belangen van de kinderen vormen op grond van artikel 3 van het IVRK en artikel 24 van het Handvest een eerste respectievelijk essentiële overweging, maar zijn niet zonder meer doorslaggevend voor de vraag of internationale bescherming moet worden verleend. Voor zover eisers met hun betoog aanvoeren dat terugkeer om medische redenen niet verantwoord is, betreft dit een beoordeling in het kader van artikel 64 van de Vw. Die beoordeling ligt in deze procedure niet voor. De beroepsgrond slaagt niet.
Het terugkeerbesluit van [eiser]
13. [eiser] voert aan dat verweerder ten onrechte zowel Marokko als Egypte als land van [eiser] voert aan dat verweerder ten onrechte zowel Marokko als Egypte als land van terugkeer heeft aangewezen, terwijl de problemen met [persoon 1] en [persoon 2] geloofwaardig zijn geacht. Verweerder heeft op zitting erkend dat ten aanzien van Egypte onvoldoende is beoordeeld of [eiser] bij terugkeer een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. Verweerder heeft daarom het terugkeerbesluit ingetrokken voor zover Egypte als land van terugkeer is aangewezen. De rechtbank stelt vast dat het terugkeerbesluit op dit punt een gebrek bevatte. Nu Marokko als land van terugkeer resteert en hiervoor is geoordeeld dat [eiser] bij terugkeer naar Marokko geen reëel risico op ernstige schade loopt, ziet de rechtbank aanleiding dit gebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Awb te passeren.
Conclusie en gevolgen
14. De rechtbank komt tot de conclusie dat verweerder de asielaanvragen van eisers terecht heeft afgewezen als ongegrond. Eisers hebben niet aannemelijk gemaakt dat zij bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade lopen. Ook de overige beroepsgronden leiden niet tot een ander oordeel.
15. Omdat het terugkeerbesluit van [eiser] een gebrek bevatte dat met toepassing van artikel 6:22 van de Awb wordt gepasseerd, ziet de rechtbank aanleiding verweerder te veroordelen in de door [eiser] gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934 en wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868 (achttienhonderdachtenzestig euro).
Deze uitspraak is gedaan op 4 november 2026 door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Gasi, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.