Vreemdelingenrecht

Dublin; AMBV; België; interstatelijk vertrouwensbeginsel; alleenstaande moeder met een minderjarig kind…

Rechtbank Den Haag, 8 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 8 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Zwolle
Datum uitspraak
8 oktober 2026
Datum publicatie
6 november 2026
Zaaknummer
NL26.31053
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32737
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Dublin; AMBV; België; interstatelijk vertrouwensbeginsel; alleenstaande moeder met een minderjarig kind; discretionaire bevoegdheid; ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.31053


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen


[eiseres], V-nummer: [V-nummer], eiseres

(gemachtigde: mr. J.M. Suurmeijer),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. J. Kamphuis).

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 2 juni 2026 niet in behandeling genomen omdat België verantwoordelijk is voor de aanvraag.

1.1.

De rechtbank heeft het beroep op 25 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, S. El Mathari als tolk en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

2. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van haar aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Totstandkoming van het besluit

3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Op grond daarvan neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij België een verzoek om overname gedaan. België heeft dit verzoek aanvaard.

Toepasselijk recht

4. Op 22 mei 2024 is in het Publicatieblad van de Europese Unie de Verordening (2024/1351) betreffende asiel- en migratiebeheer (AMBV) gepubliceerd. Deze verordening is vanaf 12 juni 2026 van toepassing. Dat volgt uit artikel 85 van de AMBV. Per 12 juni 2026 is ook de Dublinverordening (604/2013) ingetrokken. Dat volgt uit artikel 83 van de AMBV. De AMBV bevat een overgangsbepaling in geval het verzoek om internationale bescherming voor 12 juni 2026 is geregistreerd. Op grond van artikel 84, tweede lid, van de AMBV wordt op basis van de in de Dublinverordening vastgelegde criteria bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een dergelijk verzoek.

Mag de minister voor België uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?

5. Eiseres voert aan dat de minister voor België niet mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiseres is een alleenstaande moeder met een minderjarig kind. Er zijn structurele problemen in de opvang voor asielzoekers in België, zodat een reëel risico bestaat op schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest. Eiseres wijst ter toelichting hiervan op uitspraken van verschillende zittingsplaatsen van deze rechtbank.

5.1.

De rechtbank stelt voorop dat de minister in beginsel ten opzichte van België mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit beginsel betekent dat de minister erop mag vertrouwen dat België eiseres in overeenstemming met het Vluchtelingenverdrag, het EVRM en het Unierecht zal behandelen. Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag de minister er ook van uitgaan dat de medische voorzieningen in België vergelijkbaar zijn aan die in Nederland. Overdracht aan België is niet mogelijk als ernstig moet worden gevreesd voor onmenselijke of vernederende behandelingen. Daarbij geldt een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid. Die wordt bereikt als de levensomstandigheden een zeer vergaande materiële deprivatie meebrengen waardoor eiseres in een situatie terechtkomt die zo ernstig is dat haar toestand kan worden gelijkgesteld met een onmenselijke of vernederende behandeling. Eiseres moet dat aannemelijk maken.

5.2.

De rechtbank oordeelt dat de minister ook in het geval van eiseres mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Op 13 maart 2024 heeft de Afdeling geoordeeld dat de tekortkomingen in de opvangvoorzieningen in België onvoldoende zijn voor het oordeel dat voor België niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, omdat dit geen fundamentele systeemfout is die de bijzondere drempel van zwaarwegendheid bereikt. Op 23 juli 2025 heeft de Afdeling geoordeeld dat de minister voor niet-kwetsbare alleenstaande mannen voor België niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan. Voor niet-kwetsbare alleenstaande mannen was namelijk geen plek in de (nood)opvang. De minister voert terecht aan dat de Belgische autoriteiten kwetsbare groepen zoals alleenstaande vrouwen met een minderjarig kind voorrang geven op een plek in de opvang. Dat volgt uit het AIDA-rapport voor België over 2025 van juli 2026. Dat geldt dus ook voor eiseres. De uitspraken van andere zittingsplaatsen van deze rechtbank ondersteunen het standpunt van eiseres niet, omdat deze uitspraken gaan over opvolgende aanvragers, terwijl eiseres dat niet is, zijn vernietigd in hoger beroep of juist bevestigen dat de minister bij de overdracht van kwetsbare groepen voor België mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

5.3.

De beroepsgrond van eiseres slaagt niet.

Had de minister gebruik moeten maken van zijn discretionaire bevoegdheid?

6. Eiseres voert aan dat de minister gebruik had moeten maken van zijn discretionaire bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming in behandeling te nemen, ook al is hij daartoe niet verplicht. Eiseres wijst op haar medische situatie als diabetespatiënte. Bovendien vreest eiseres voor haar ex-man. Hij heeft eiseres eerder opgespoord en bedreigd en kan eiseres en haar zoon ook in België opsporen, omdat hij weet dat eiseres een Belgisch visum had. Eiseres durft niet alleen te zijn, bijvoorbeeld als haar zoon naar school gaat.

6.1.

Artikel 43, eerste lid, van de AMBV, bepaalt dat de draagwijdte van een rechtsmiddel tegen een overdrachtsbesluit is beperkt tot een beoordeling van de daar onder a), b) en c) genoemde aspecten. Hieronder valt niet de toepassing van de discretionaire bevoegdheid om een verzoek om internationale bescherming in behandeling te nemen, ook al is de lidstaat daartoe niet verplicht. De rechtbank laat in het midden of dit artikel de draagwijdte van het onderhavige beroep in dit concrete geval beperkt, omdat het beroep van eiseres op die discretionaire bevoegdheid hoe dan ook niet tot een andere uitkomst leidt. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

6.2.

De minister heeft in redelijkheid kunnen beslissen dat geen sprake is van bijzondere individuele omstandigheden op grond waarvan hij eiseres niet aan België zou kunnen overdragen. De medische toestand van eiseres is daarvoor onvoldoende. Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag de minister ervan uitgaan dat eiseres in België de zorg kan krijgen die zij nodig heeft. Dat eiseres bang is dat haar ex-man eiseres en haar zoon opspoort, is wellicht voorstelbaar maar maakt nog niet dat de minister eiseres niet aan België zou mogen overdragen. Van eiseres wordt immers verwacht dat zij in voorkomend geval de hulp inroept van de Belgische autoriteiten. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat de Belgische autoriteiten haar niet willen en kunnen beschermen. In de omstandigheden die eiseres aanvoert heeft de minister dus geen reden hoeven zien om eiseres niet over te dragen.

6.3.

De beroepsgrond van eiseres slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres moet terugkeren naar België. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.J. Wilts, rechter, in aanwezigheid van C. Holmond, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest bepalen, voor zover hier relevant, dat niemand mag onderworpen aan onmenselijke of vernederende behandelingen. ABRvS 23 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2486, r.o. 6.1. Artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest. HvJEU 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218, punten 91-93 (Jawo). ABRvS 4 september 2024, ECLI:NL:RVS:2024:3455, r.o. 4.1-4.2. ABRvS 13 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:896, r.o. 5.6. ABRvS 23 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3305. Asylum Information Database. Pagina’s 20, 108-109 en 110.