Vreemdelingenrecht

Amb-verordening, Duitsland, interstatelijk vertrouwen, beroep ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
6 november 2026
Zaaknummer
NL26.56156
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32740
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Amb-verordening, Duitsland, interstatelijk vertrouwen, beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.56156


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. M. Demirtas),

en

de minister van Asiel en Migratie.

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. De minister heeft deze aanvraag niet in behandeling genomen omdat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 22 april 2026 een asielaanvraag ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 18 september 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2.

De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of partijen het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.

Beoordeling door de rechtbank

Verantwoordelijke lidstaat

3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Ten tijde van het indienen van het verzoek van eiser was die regelgeving neergelegd in de Dublinverordening. Met ingang van 12 juni 2026 is de Dublinverordening ingetrokken en is de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening) van toepassing geworden. Op grond van de Amb-verordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

3.1.

De minister heeft op grond van artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening, die gold ten tijde van de indiening van eisers asielaanvraag, een overnameverzoek bij Duitsland gedaan, omdat eiser ten tijde van zijn asielaanvraag in het bezit was van een visum voor Duitsland dat minder dan zes maanden niet meer geldig was toen hij in Nederland een asielaanvraag indiende. Duitsland is op 28 mei 2026 akkoord gegaan met het verzoek.

Loopt eiser in Duitsland een reëel risico op een behandeling in strijd met artikel 4 van het EU Handvest?

4. Eiser betoogt dat overdracht aan Duitsland in strijd is met artikel 4 van het EU Handvest. Ter onderbouwing van dit betoog wijst eiser in de eerste plaats op het arrest Jawo van het Hof van Justitie. Zijn situatie voldoet volgens eiser aan de hoge drempel van vergaande materiële deprivatie zoals in het arrest Jawo is vastgesteld. Eiser is namelijk een alleenstaande, niet-kwetsbare man, die nooit in Duitsland is geweest en hier ook geen familie of een sociaal netwerk heeft. Voor hem is het dus van groot belang dat er opvang beschikbaar is zodra hij wordt overgedragen aan Duitsland. Eiser betoogt echter dat deze opvang voor hem niet beschikbaar zal zijn en verwijst daarbij naar het AIDA Country Report Germany Update 2025 en het EUAA-overzicht Jurisprudence related to the Dublin Procedure in 2025 (Factsheet nr. 43, februari 2026). Hieruit volgt dat de opvang van terugkerende asielzoekers problematisch is en dat de toegang tot de opvang sterk verschilt per Duitse deelstaat. De minister heeft in het bestreden besluit onvoldoende rekening gehouden met deze informatie en ten onrechte gesteld dat eiser geen persoonlijke ervaringen heeft met de opvang in Duitsland. Zijn persoonlijke omstandigheden hadden expliciet betrokken moeten worden bij de vraag of eiser toegang heeft tot de opvang. Ook is er onvoldoende onderzoek door de minister verricht. Op grond van artikel 16, derde lid van de Amb-verordening moet de situatie na overdracht namelijk door de minister beoordeeld worden. Dat eiser nooit in Duitsland is geweest maakt hem juist kwetsbaarder.

4.1.

De rechtbank stelt vast dat bij de beoordeling van een overdracht aan een andere lidstaat in beginsel mag worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dat betekent dat ervan mag worden uitgegaan dat de andere lidstaat de verplichtingen uit het Unierecht en de mensenrechtenverdragen naleeft. Dit is anders indien de vreemdeling met concrete feiten en omstandigheden aannemelijk maakt dat in de lidstaat waarnaar wordt overgedragen sprake is van aan het systeem gerelateerde tekortkomingen waardoor de vreemdeling een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het EU Handvest. Uit het arrest Jawo volgt dat de drempel om systeem gerelateerde tekortkomingen in een lidstaat aan te nemen hoog ligt. Er moet sprake zijn van onverschilligheid van de lidstaat waardoor de vreemdeling die volledig afhankelijk is van overheidssteun, los van zijn persoonlijke keuzes en buiten zijn wil om, terechtkomt in een situatie van verregaande materiële deprivatie. Hiervan is sprake als iemand niet kan voorzien in zijn meest elementaire levensbehoeftes.

4.2.

Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister zich terecht op het standpunt dat voor Duitsland, ook in de individuele situatie van eiser en met inachtneming van zijn persoonlijke omstandigheden bij terugkeer, mag worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft dit meermaals bevestigd, onder meer in de door de minister genoemde uitspraak van 6 februari 2026. Daarbij stelt de minister zich ook terecht op het standpunt dat Duitsland zich houdt aan de binnen de Europese Unie geldende regelgeving voor het behandelen van asielverzoeken en het verstrekken van opvangvoorzieningen. Eiser heeft vervolgens niet aannemelijk gemaakt dat er sprake is van een situatie zoals omschreven in het arrest Jawo. Hij heeft geen concrete punten naar voren gebracht waaruit blijkt dat er in Duitsland sprake is van structurele problemen in de asielprocedure of in de opvangvoorzieningen. Zo blijkt uit het door eiser aangehaalde AIDA rapport (Update 2025) weliswaar dat er grote regionale verschillen zijn in de opvangomstandigheden en opvanglocaties in Duitsland, maar niet dat er geen opvang beschikbaar zou zijn voor eiser, een alleenstaande man, die op grond van de Amb-verordening naar Duitsland wordt overgedragen. Verder worden in het rapport verschillende problemen in de opvanglocaties beschreven (bijvoorbeeld een gebrek aan privacy of verouderde gebouwen), maar hiermee heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van een situatie zoals omschreven in het arrest Jawo. De door eiser overgelegde EUAA Factsheet maakt dat niet anders, omdat de daarin genoemde rechtspraak niet gaat over de situatie in Duitsland.

4.3.

Ook stelt de minister zich terecht op het standpunt dat eiser geen persoonlijke ervaringen heeft met de opvangvoorzieningen in Duitsland en daarmee ook niet met de kwaliteit van de opvang. Zodoende zijn de persoonlijke omstandigheden van eiser ook voldoende door de minister bij de besluitvorming betrokken. Met het claimakkoord garandeert Duitsland namelijk dat eisers asielaanvraag door hen in behandeling wordt genomen. Dat hij terugkeert als alleenstaande niet-kwetsbare asielzoeker en dat hij geen familie of netwerk in Duitsland heeft doet daar geen afbreuk aan en maakt evenmin dat eiser geen toegang zal hebben tot opvang of dat de minister hier expliciet (nader) onderzoek naar had moeten doen. De uitspraken waarnaar eiser heeft verwezen van zittingsplaats Haarlem en zittingsplaats Utrecht, maken niet dat de minister in deze zaak nader onderzoek had moeten doen of dat eiser aannemelijk heeft gemaakt dat hij Duitsland geen toegang heeft tot de opvangvoorzieningen. Deze uitspraken hebben namelijk betrekking op de opvangsituatie (van alleenstaande mannen) in België. Reeds daarom missen de uitspraken relevantie. Daarbij komt ook dat eiser bij problemen in Duitsland, waaronder begrepen problemen in de opvangvoorzieningen of de toegang daartoe, een klacht kan indienen bij de Duitse autoriteiten. Niet gebleken is dat deze mogelijkheid voor eiser niet zal bestaan. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.S. Gaastra, rechter, in aanwezigheid van F. Metz, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dit mogelijk. Dit staat in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000. HvJ EU 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218 (arrest Jawo). AIDA Country Report Germany: Update 2025, pagina’s 1-5 en 183-194. Pagina’s 3-4 en 6. ABRvS 3 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:545. Rb. Den Haag, zp. Haarlem 13 juli 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:25613 en zp. Utrecht 21 augustus 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:25066.