Vreemdelingenrecht
artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; (verkapt) vreemdelingrechtelijk voortraject…
Rechtbank Den Haag, 23 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32759 · Rechtbank Den Haag · 23 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32759
Zaakgegevens
Op 23 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 23 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.60691
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32759
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; (verkapt) vreemdelingrechtelijk voortraject; omzetting maatregel; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.60691
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. J.J. Eizenga),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigden: mr. P.A.L.A. van Ittersum en mr. S.J. de Vries).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 9 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 16 oktober 2026, met behulp van een beeldverbinding, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en mr. P.A.L.A. van Ittersum als gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op de zitting geschorst. Tijdens de zitting was namelijk geen tolk aanwezig voor eiser. De rechtbank heeft het beroep op 20 oktober 2026 verder op zitting behandeld en aansluitend het onderzoek in de zaak gesloten. Op de nadere zitting van 20 oktober 2026 zijn eiser en mr. S.J. de Vries als gemachtigde van de minister verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Is er sprake van een (verkapt) vreemdelingrechtelijke voortraject?
3. Eiser betoogt dat sprake is geweest van een verkapte vreemdelingrechtelijke aanhouding. Volgens eiser is het dossier onduidelijk over het voortraject, omdat daarin wordt vermeld dat sprake is van een overname vanuit het strafrecht. Hij voert aan dat zijn aanhouding in werkelijkheid vreemdelingrechtelijk van aard was en niet, zoals de minister stelt, op een strafrechtelijke grondslag berustte.
Uit het proces-verbaal van bevindingen van 9 oktober 2026 blijkt het volgende:
“MELDING
Dezelfde dag, omstreeks 13:25 uur, hoorde ik dat wij door de centralist van het Operationeel Centrum gestuurd werden naar de [adres] voor een dakloze man die daar voor de deur lag en overlast veroorzaakte. Ik hoorde dat de centralist zei dat de man al eerder was aangesproken maar dat hij toen agressief reageerde.
MOGELIJKE IDENTITEIT VERDACHTE
Ter plaatse zag ik dat er inderdaad dat de verdachte voor de deur van de [adres] op de grond lag. Ik sprak met de verdachte in de Engelse taal. Ik vroeg of de verdachte een geldig identiteitsbewijs bij zich had. (…)”
Uit het proces-verbaal blijkt dat de verbalisanten naar het door de centralist van het Operationeel Centrum genoemde adres zijn gegaan in het kader van de uitoefening van de algemene politietaak, namelijk een melding van een dakloze man die voor de deur lag en overlast veroorzaakte. In dat kader is ook gevraagd naar een geldig identiteitsbewijs. Eiser is daar vervolgens aangehouden wegens verdenking van het overtreden van artikel 447e van het Wetboek van Strafrecht. Het is vaste rechtspraak dat het niet aan de rechter in vreemdelingenzaken is om te oordelen over de aanwending van andere dan bij of krachtens de Vw 2000 toegekende bevoegdheden. Omdat eiser om strafrechtelijke reden om inzage in zijn identiteitsbewijs is gevraagd, is sprake van een strafrechtelijk voortraject en de rechtbank kan dat traject in deze procedure dan ook niet beoordelen. Dat bleek dat eiser in de politiesystemen gesignaleerd stond voor de Afdeling Vreemdelingenpolitie, Identificatie en Mensenhandel (AVIM), omdat hij een ongewenst vreemdeling is en dat de verbalisanten in het proces-verbaal hebben vermeld dat zij in overleg met de AVIM tot de aanhouding van de vreemdeling zijn overgegaan, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding voor het oordeel dat sprake is geweest van een (verkapt) vreemdelingenrechtelijke staandehouding. De beroepsgrond slaagt niet.
Had de minister de maatregel van vreemdelingenbewaring om moeten zetten naar een andere grondslag?
4. Eiser voert aan dat de minister de maatregel van vreemdelingenbewaring gelet op zijn asielaanvraag van 13 oktober 2026 had moeten omzetten naar een andere grondslag, namelijk artikel 59b, eerste lid, van de Vw 2000. Volgens eiser heeft de minister dit ten onrechte nagelaten.
De rechtbank stelt vast dat de asielaanvraag van eiser niet onder de Procedureverordening valt en dat eiser daaraan geen rechten kan ontlenen. Op grond van artikel 3, onderdeel 12, van deze verordening moet het bij een verzoek om internationale bescherming namelijk gaan om een onderdaan van een derde land of een staatloze. Eiser heeft de Poolse nationaliteit en is daarmee onderdaan van een lidstaat van de Europese Unie. Op grond van artikel 1 van de Vw 2000 wordt onder een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel verstaan: een verzoek om internationale bescherming, zoals bedoeld in artikel 3, onderdeel 12, van de Procedureverordening, dan wel een aanvraag om verblijf als gezinslid van een vreemdeling die internationale bescherming geniet. De aanvraag van eiser kan daarom niet worden aangemerkt als een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in de Vw 2000. Het betoog van eiser dat de maatregel had moeten worden omgezet naar de grondslag artikel 59b, eerste lid, van de Vw 2000, slaagt daarom niet. Uit dit artikel volgt namelijk dat de minister een vreemdeling in bewaring kan stellen indien deze rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, aanhef en onder f of h, van de Vw 2000. Nu de aanvraag van eiser geen aanvraag om een verblijfsvergunning asiel is, zoals bedoeld in de Vw 2000, heeft eiser op grond daarvan geen rechtmatig op grond van artikel 8, aanhef en onder f of onder h van de Vw 2000. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister de maatregel van bewaring terecht niet heeft omgezet naar artikel 59b, eerste lid, van de Vw 2000. Aan het betoog van de minister dat er geen omzetting van de maatregel van bewaring heeft hoeven plaatsvinden omdat de asielaanvraag binnen de omzettingstermijn van achtenveertig uur al was afgewezen, komt de rechtbank gelet op het voorgaande niet toe. De beroepsgrond slaagt niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Pruijn, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.