Vreemdelingenrecht

Bewaring – artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 – intrekkingen eerdere bewaringsberoepen…

Rechtbank Den Haag, 16 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 16 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
16 oktober 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
NL26.58887
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32995
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bewaring – artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 – intrekkingen eerdere bewaringsberoepen – doorwerking onrechtmatigheden in het voortraject – wens vrijwillige terugkeer – kennisgeving onverwijld – aanvang gehoor zonder raadsman – gronden c en p betwist – lichter middel – beroep ongegrond

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.58887


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. V. Senczuk),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. A.N. Sap).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 3 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

2.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 13 oktober 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

Toetsingskader

3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb 2000 zich voordoen.

Intrekkingen eerdere bewaringsberoepen

4. Eiser betoogt allereerst dat de maatregel moet worden opgeheven omdat er ernstige fouten zijn gemaakt in het voortraject dat tot de huidige maatregel heeft geleid. Voorafgaand aan de huidige maatregel waren namelijk twee andere maatregelen opgelegd en de rechtbank heeft ten onrechte geaccepteerd dat de daartegen gerichte beroepen werden ingetrokken.

4.1.

Het betreft ten eerste het beroep tegen de maatregel van 20 september 2026, die was opgelegd op grond van artikel 59a van de Vw 2000. Deze maatregel is op 28 september opgeheven, waarna het beroep op 29 september 2026 is ingetrokken. De rechtbank heeft de zaak vervolgens afgesloten.

4.2.

Ten tweede wijst eiser op het beroep tegen de maatregel van 28 september 2026, die was opgelegd op grond van artikel 59b van de Vw 2000. Deze maatregel is ook opgeheven waarna het beroep op 3 oktober 2026 is ingetrokken. De rechtbank heeft de zaak vervolgens afgesloten.

4.3.

Eiser betoogt dat het sinds de inwerkingtreding van het Europese Asiel- en Migratiepact op 12 juni 2026 niet langer mogelijk is om beroepen tegen vreemdelingenbewaring in te trekken. Hij verwijst daartoe naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State (Afdeling) van 25 augustus 2026. Hij stelt door de intrekkingen te zijn benadeeld, nu hij sinds 20 september 2026 aaneengesloten in vreemdelingenbewaring is gehouden en de rechtmatigheid daarvan nog niet is getoetst. Hij heeft verzocht om heropening van die eerdere beroepen en om onmiddellijke vrijlating omdat de onrechtmatigheid doorwerkt in de huidige maatregel.

4.4.

Naar het oordeel van de rechtbank is geen sprake van een onrechtmatigheid. Er bestaat namelijk geen reden om de intrekkingen in de eerdere procedures als ongeldig te beschouwen. Daarvoor is van belang dat de bepalingen van de Vw 2000, noch Europese of verdragsrechtelijke regels in de weg staan aan het intrekken van een beroep tegen een maatregel van vreemdelingenbewaring als die maatregel is opgeheven, ook als de bewaring op een andere grondslag voortduurt. Uit artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000 volgt dat de minister, na de bekendmaking van een besluit tot oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel, de rechtbank hiervan onverwijld in kennis stelt. Zodra de rechtbank de kennisgeving heeft ontvangen wordt de vreemdeling geacht beroep te hebben ingesteld tegen die maatregel. Het beroep strekt tevens tot een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Uit het vijfde lid volgt dat de rechtbank binnen ten hoogste 15, in uitzonderlijke omstandigheden 21 dagen, uitspraak doet en dat de maatregel onmiddellijk wordt opgeheven als niet binnen 21 dagen uitspraak is gedaan.

4.5.

Deze regeling is een implementatie van artikel 11, derde lid, van Richtlijn (EU) 2024/1346 (Opvangrichtlijn) waarin is opgenomen dat de rechtmatigheid van iedere door de minister opgelegde bewaring, ambtshalve of op verzoek van de verzoeker, met spoed door de rechter moet worden getoetst en dat de bewaring onmiddellijk moet worden opgeheven wanneer deze toets binnen 21 dagen niet heeft plaatsgevonden. In artikel 44, vierde lid van de Asiel- en Migratiebeheerverordening (AMB-verordening) wordt deze bepaling van overeenkomstige toepassing verklaard. De wetgever heeft deze regeling ook op alle vormen van bewaring toegepast.

4.6.

Uit artikel 94 van de Vw 2000 volgt dat de minister weliswaar gehouden is om de rechtbank van een opgelegde maatregel in kennis te stellen, maar dat daarmee de vreemdeling geacht wordt beroep te hebben ingesteld. De regeling van artikel 94 van de Vw 2000 spreekt verder ook van een beroep. In beginsel staat het systeem van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) of de Vw 2000 er niet aan in de weg dat iemand zijn of haar beroep intrekt. De vraag is onder welke omstandigheden de concrete regeling van artikel 94 van de Vw 2000, en de Europese regelgeving waarop dat artikel is gebaseerd, daarop een uitzondering maakt. Eiser wijst in dit verband op de uitspraak van de Afdeling van 25 augustus 2026. Die uitspraak had betrekking op de situatie dat een vreemdeling nog in vreemdelingenbewaring gehouden werd op grond van de maatregel waartegen het beroep was gericht. De Afdeling overwoog dat het intrekken van het door de kennisgeving ontstane beroep met zich zou brengen dat de rechter niet aan zijn Unierechtelijke verplichting kon voldoen om de rechtmatigheid van de vreemdelingenbewaring met spoed te toetsen. Het beroep kon daarom niet worden ingetrokken.

4.7.

Het algemene uitgangspunt dat een beroep kan worden ingetrokken, werd dus opzijgezet omdat de rechter anders niet aan zijn Unierechtelijke verplichting kon voldoen. Naar het oordeel van de rechtbank geldt die Unierechtelijke verplichting echter niet meer als de bewaring al is opgeheven. Daarvoor is van belang dat artikel 11, derde lid, van de Opvangrichtlijn bepaalt dat de rechter de bewaring met spoed toetst en de vreemdeling vrijlaat als dat niet binnen 21 dagen is gebeurd. Hieruit volgt dat deze bepaling alleen van toepassing is zolang sprake is van een bewaring. Op het moment dat die bewaring is opgeheven valt er immers niets meer op te heffen en is er ook geen spoedeisend belang meer bij de toetsing. Dat deze verplichting alleen geldt zolang de bewaring voortduurt volgt ook uit preambule 26 bij de Opvangrichtlijn waarin is opgenomen dat verzoekers ‘die in bewaring worden gehouden’, daadwerkelijk de noodzakelijke procedurele waarborgen dienen te kunnen genieten, zoals een beroep op rechterlijke toetsing.

4.8.

Daarbij merkt de rechtbank op dat de als beroep aangemerkte kennisgeving ook strekt tot een verzoek om schadevergoeding. Uit de rechtspraak van het Hof van Justitie volgt ook dat iemand die meent ten onrechte in bewaring gesteld te zijn, recht heeft op een schadevergoeding. Een dergelijk verzoek staat echter los van de procedure over het al dan niet opheffen van de bewaring. Dit volgt ook uit de rechtspraak van de Afdeling. De Opvangrichtlijn bevat geen bepalingen over het afwikkelen van een dergelijk verzoek. Er is geen reden om aan te nemen dat een dergelijk verzoek om schadevergoeding niet zou kunnen worden ingetrokken door de vreemdeling. Het gaat immers nog slechts om schadevergoeding zodat de vreemdeling en zijn gemachtigde in staat moeten worden geacht om zelf te bepalen of zij een dergelijk verzoek willen intrekken. Als de bewaring al is opgeheven heeft de ook minister geen belang meer bij een beoordeling van de rechtmatigheid daarvan, omdat de verplichte invrijheidstelling na 21 dagen niet meer van toepassing is. In zoverre wijkt deze situatie ook af van die waarin de vreemdeling nog wel op grond van de opgelegde maatregel in bewaring wordt gehouden. In dat geval brengt het intrekken van het door de kennisgeving ontstane beroep immers met zich mee dat de vreemdeling na 21 dagen in vrijheid moet worden gesteld omdat de rechter niet aan zijn Unierechtelijke verplichting kan voldoen om de rechtmatigheid van de vreemdelingenbewaring met spoed te toetsen. Na opheffing van de bewaring moeten de vreemdeling en zijn gemachtigde dus in staat worden geacht om zelf te bepalen of zij een resterend verzoek om schadevergoeding willen intrekken, terwijl de minister geen belang meer heeft bij een beoordeling van de rechtmatigheid. Het valt niet in te zien waarom een rechter zich nog zou moeten buigen over een zaak als geen van beide partijen daar behoefte aan heeft.

4.9.

Het voorgaande houdt in dat een met een kennisgeving ontstaan beroep wel kan worden ingetrokken als de vreemdelingenbewaring inmiddels is opgeheven. Dat is naar het oordeel van de rechtbank ook het geval als de vreemdelingenbewaring vervolgens op een andere grondslag wordt voortgezet. In dergelijke situaties wordt de maatregel waartegen het beroep zich richtte wel opgeheven, maar duurt de vrijheidsontneming voort op een andere grondslag. Dat speelt bij eiser nu hij achtereenvolgens en aansluitend op grond van artikel 59a, 59b en 59, eerste lid, van de Vw 2000 in bewaring is gesteld. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat een maatregel die al is beëindigd en is vervangen door een nieuwe maatregel, niet opnieuw opgeheven kan worden. Invrijheidstelling volgt pas als (ook) de tweede maatregel onrechtmatig is. Omdat voor een maatregel op een andere wettelijke grondslag andere vereisten gelden, wordt de rechtmatigheid hiervan in een afzonderlijke procedure getoetst. Wel kan sprake zijn van een zodanig gebrek bij de eerdere maatregel dat dit ook de latere maatregel onrechtmatig maakt, maar dat wordt dan in het beroep tegen die latere maatregel beoordeeld. In een beroep tegen de eerste maatregel kan de rechter hoogstens schadevergoeding toekennen.

In zoverre is er dus geen verschil tussen een maatregel die is opgeheven waarbij de vreemdeling in vrijheid is gesteld, of een maatregel die is opgeheven maar waarbij de bewaring op een andere grondslag voortduurt. In beide gevallen gaat het in het beroep tegen die opgeheven maatregel alleen om het verzoek om schadevergoeding. Uit het arrest Bouskoura volgt dat deze lijn in overeenstemming is met de relevante richtlijnen. Er bestaat ook geen aanleiding om hier na 12 juni 2026 anders over te oordelen. De (herschikte) Opvangrichtlijn, de AMB-verordening en de Terugkeerrichtlijn kennen immers nog steeds hun eigen vereisten, waarbij de rechtbank opmerkt dat de op 15 oktober 2026 gepubliceerde Terugkeerverordening ook weer haar eigen voorwaarden voor bewaring bevat.

4.10.

Dit alles betekent dat een beroep dat is gericht tegen een inmiddels opgeheven maatregel van vreemdelingenbewaring mag en kan worden ingetrokken, ook als de bewaring op een andere grondslag voortduurt.

4.11.

Vast staat dat eiser de beroepen gericht tegen de eerdere maatregelen heeft ingetrokken. Hij werd op dat moment bijgestaan door een professionele rechtsbijstandverlener. De rechtbank heeft die intrekkingen terecht geaccepteerd en de opgeheven maatregelen niet meer getoetst. Er is in zoverre dus geen sprake van een onrechtmatigheid, laat staan van een onrechtmatigheid die maakt dat de huidige maatregel moet worden opgeheven.

Doorwerking onrechtmatigheden in het voortraject in de huidige maatregel.

5. Eiser voert aan dat er ook andere onrechtmatigheden in de eerdere bewaringsprocedures zijn die doorwerken in de huidige bewaringsmaatregel en dat daarbij sprake is van ernstige schending van zijn recht om in vrijheid te worden gesteld. Eiser voert hiertoe aan dat de minister hem zonder grondslag in bewaring heeft gesteld. De maatregel van 20 september 2026 die op grond van artikel 59a van de Vw 2000 was opgelegd, is pas op 28 september 2026 opgeheven. Liechtenstein had echter al op 24 september 2026 de overdracht geweigerd omdat dat land eiser eerder al had overgedragen aan Italië. De minister had vervolgens besloten om geen claim te leggen bij Italië. Het was dus al veel eerder dan 28 september 2026 bekend dat er geen overdracht zou plaats vinden. Verder voert eiser aan dat de minister de daaropvolgende maatregel van 28 september 2026 op grond van artikel 59b van de Vw 2000 bij besluit van 3 oktober 2026 heeft opgeheven met ingang van 2 oktober 2026, terwijl de nieuwe maatregel pas is opgelegd op 3 oktober 2026 om 15.45 uur. Eiser verbleef dus vanaf 2 oktober 2026 tot dat moment zonder grond in detentie.

5.1.

De rechtbank overweegt het volgende. De minister heeft op de zitting erkend dat de maatregel van 20 september 2026 niet tijdig na het besluit om eiser niet bij Italië te claimen is omgezet. De minister heeft gesteld dat in die procedure wel schadevergoeding was aangeboden omdat de maatregel niet binnen 48 uur was omgezet. Daargelaten of dit zo is - de gemachtigde weet dat niet en het volgt ook niet zonder meer uit de beschikbare stukken - ziet de rechtbank hierin geen ernstige schending die zou moeten doorwerken in de huidige maatregel.

Vervolgens is eiser op grond van artikel 59b van de Vw 2000 in bewaring gehouden, totdat hij op 2 oktober 2026 zijn asielaanvraag introk. Uit het M113-formulier volgt dat de bewaring op grond van artikel 59b van de Vw 2000 per 2 oktober 2026 is opgeheven met als reden een nieuwe grondslag. Dat M113-formulier heeft als datum 3 oktober 2026. Op 3 oktober 2026 is de huidige maatregel van bewaring opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000. De minister heeft desgevraagd op de zitting aangegeven dat vermoedelijk sprake was van een kennelijke verschrijving. Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit het M113-formulier van 3 oktober 2026 ook duidelijk dat de bewaring wordt opgeheven omdat eiser zijn asielaanvraag op 2 oktober 2026 heeft ingetrokken. De bewaring wordt om die reden op 3 oktober 2026 omgezet, waarmee sprake is van een tijdige omzetting. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat er tussen de intrekking van de asielaanvraag en het opleggen van de nieuwe maatregel minder dan twee dagen zat, waardoor geen sprake is van een onrechtmatigheid die afbreuk doet aan de huidige maatregel. Het betoogt slaagt niet.

Vrijwillige terugkeer

6. Eiser voert vervolgens aan dat de minister had moeten afzien van het opleggen van de huidige maatregel omdat eiser zelfstandig wil en zal vertrekken naar Marokko. Dit blijkt uit het feit dat eiser zijn asielaanvraag heeft ingetrokken en consistent heeft verklaard over zijn wens om terug te keren naar Marokko. Ook heeft eiser gevraagd om contact met de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM).

6.1.

De rechtbank begrijpt dit betoog aldus dat eiser een beroep doet op artikel 59, derde lid, van de Vw 2000. Daarin staat dat de bewaring van een vreemdeling achterwege blijft en wordt beëindigd zodra hij te kennen geeft Nederland te willen verlaten en hiertoe voor hem ook gelegenheid bestaat. Volgens de uitspraak van de Afdeling van 17 november 2016 volgt dat bij de beantwoording van de vraag of de verklaring van de vreemdeling dat hij Nederland wil verlaten voor waar kan worden aanvaard, van belang is of de vreemdeling deze verklaring heeft geconcretiseerd en of de minister feiten en omstandigheden heeft gesteld die afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van deze verklaring.

6.2.

In dit geval heeft eiser zijn verklaringen onvoldoende geconcretiseerd en heeft de minister voldoende omstandigheden gesteld die aan de geloofwaardigheid van die verklaringen afbreuk doen. Daarbij is in de eerste plaats van belang dat eiser in het gehoor voorafgaand aan de bewaringstelling heeft verklaard dat hij zou willen meewerken aan zijn vertrek indien hij daarvoor een financiële vergoeding zou krijgen van € 5000. Bovendien volgt uit het verslag van het vertrekgesprek van 6 oktober 2026 dat eiser heeft geweigerd om mee te werken aan het afnemen van zijn vingerafdrukken waardoor het op dat moment niet mogelijk was om een aanvraag voor een laissez-passer op te starten. Dat eiser zijn asielaanvraag heeft ingetrokken en daaruit zou moeten blijken dat hij wilde vertrekken, acht de rechtbank onder die omstandigheden niet concreet genoeg, evenmin als het enkel vragen om een gesprek met het IOM. Gelet op eisers eerdere gedragingen, hij reist al geruime tijd zonder rechtmatig verblijf door Europa, heeft de minister onvoldoende vertrouwen mogen hebben dat eiser bij beëindiging van de maatregel van bewaring ook daadwerkelijk naar Marokko zou vertrekken. Eiser kan, indien hij inderdaad op korte termijn wenst terug te keren naar zijn land van herkomst, ook vanuit bewaring meewerken aan het IOM-traject. Het betoog slaagt niet.

Kennisgeving

7. Eiser betoogt dat de minister de kennisgeving van de huidige maatregel ten onrechte niet onverwijld naar de rechtbank heeft verstuurd. De kennisgeving is namelijk niet binnen zes uur na oplegging verstuurd, maar na 10 uur en 19 minuten na de oplegging van de maatregel. Volgens eiser is de maatregel daarom onrechtmatig.

7.1.

Hoewel eiser terecht betoogt dat de minister de kennisgeving niet onverwijld aan de rechtbank heeft gestuurd, maakt dit de maatregel in dit specifieke geval niet onrechtmatig. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt. Gelet op de uitspraak van de Afdeling van 17 september 2026 is sprake van een onverwijlde kennisgeving als deze binnen zes uur na het opleggen van de maatregel aan de rechtbank is verstuurd. Indien de kennisgeving niet binnen zes uur is verstuurd, maakt dat de maatregel alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is. Bij die belangenafweging is in het bijzonder van belang in hoeverre de vreemdeling door de gang van zaken in zijn verdediging is geschaad.

7.2.

De rechtbank stelt vast, en ook tussen partijen is niet in geschil, dat de kennisgeving van de maatregel eerst op 4 oktober 2026 om 02:04 uur is verstuurd naar de rechtbank, terwijl de maatregel op 3 oktober 2026 om 15:45 uur is opgelegd. Hoewel de verlate kennisgeving niet wenselijk is, ziet de rechtbank in de omstandigheden van dit geval geen aanknopingspunten dat eiser door de vertraagde kennisgeving in zijn belangen is geschaad. Het is immers niet gebleken dat deze vertraging tot een vertraging in de behandeling door de rechtbank heeft geleid en ondanks de vertraagde kennisgeving zijn wel de termijnen als bedoeld in artikel 94, vijfde lid, van de Vw 2000 in acht zijn genomen. De rechtbank heeft immers binnen vijftien dagen na oplegging van de maatregel uitspraak kunnen doen. Ook overigens is niet gebleken dat eiser in zijn belangen is geschaad.

Aanvang gehoor zonder raadsman

8. Eiser voert aan dat de maatregel onrechtmatig is omdat er geen advocaat aanwezig was bij het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling.

8.1.

In paragraaf A5/6.5 van de Vc 2000 staat dat de minister een vreemdeling tijdig in kennis moet stellen van het recht om in het bijzijn van een advocaat te worden gehoord. Als de vreemdeling een advocaat bij het gehoor wenst en een voorkeursadvocaat heeft, dan wordt deze voorkeursadvocaat door de minister bericht over de voorgenomen inbewaringstelling. Als de voorkeursadvocaat niet bereikbaar is, wordt de piketcentrale bericht over de inbewaringstelling. Bij een hernieuwde inbewaringstelling als bedoeld in paragraaf A5/6.8 van de Vc 2000 kan dit bericht verzonden worden naar de advocaat die de vreemdeling in de eerdere bewaringsprocedure al bijstond. Er mag met het gehoor worden begonnen zonder bijzijn van een advocaat als de vreemdeling geen advocaat bij het gehoor wenst.

8.2.

De rechtbank stelt vast dat uit het proces-verbaal van gehoor (M110) volgt dat de verbalisant voorafgaande aan het gehoor heeft gebeld met de voorkeursadvocaat van eiser (gemachtigde), maar dat deze niet opnam. Eiser heeft er ook mee ingestemd dat zou worden gestart met het gehoor, zonder aanwezigheid van gemachtigde. Naar het oordeel van de rechtbank is onder deze gang van zaken voldoende gewaarborgd dat eiser bijstand kon krijgen van zijn voorkeursadvocaat. Geprobeerd is om zijn gemachtigde te bereiken, maar zijn gemachtigde was niet bereikbaar. Vervolgens is aan eiser gevraagd of kon worden aangevangen met het gehoor zonder zijn voorkeusadvocaat. Deze gang van zaken is in overeenstemming met paragraaf A5/6.5 van de Vc 2000. Het betoog slaagt niet.

9. Eiser betoogt tot slot dat de verschillende gebreken in de verschillende maatregelen in samenhang moeten worden bezien en dan wel een zodanige schending van zijn belangen opleveren dat deze tot een invrijheidstelling zouden moeten leiden. Ook dat volgt de rechtbank niet. Het is niet gebleken dat eiser door de gestelde gebreken dan wel de geconstateerde gebreken in zijn belangen is geschaad. Evenmin is gebleken dat deze gebreken, ook in onderlinge samenhang bezien, tot opheffing van de bewaring zouden moeten leiden.

De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring

10. In de huidige maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

10.1.

In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
u. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.

Kunnen de door de minister vermelde gronden de maatregel dragen?

11. Eiser betwist de gronden c en p. Hiertoe voert eiser aan dat de minister ten onrechte niet heeft betrokken dat eiser een kopie van zijn paspoort heeft en via zijn familie een geboorteakte en een kopie van zijn identiteitskaart heeft geregeld. Verder voert eiser aan dat grond p niet is gemotiveerd in de maatregel.

11.1.

De rechtbank stelt vast dat de minister de grond p op de zitting heeft laten vallen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister grond c terecht tegengeworpen, omdat deze feitelijk juist is. Dat eiser niet kan worden tegengeworpen dat hij niet meewerkt aan het vaststellen van zijn nationaliteit en identiteit, omdat hij een kopie van zijn paspoort heeft en via zijn familie een geboorteakte en een kopie van zijn identiteitskaart heeft geregeld, maakt dat niet anders. De minister heeft in het besluit namelijk terecht vermeld dat eiser sinds 2025 in Europa verblijft en gedurende deze periode voldoende gelegenheid heeft gehad om zijn identiteit en nationaliteit met officiële documenten te onderbouwen. Niet is gebleken dat eiser inspanning heeft verricht om documenten te verkrijgen. Eiser heeft grond a niet betwist. Nu de gronden a en c de maatregel kunnen dragen, behoeven de overige gronden geen bespreking meer.

Lichter middel

12. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel. In dit kader brengt eiser naar voren dat hij een tante heeft die in Nederland woont en genaturaliseerd is. Eiser heeft eerder al bij zijn tante verbleven en is daarom van mening dat een meldplicht voldoende was geweest.

12.1.

De rechtbank is van oordeel dat er in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast op enig moment in de te toetsen periode. De minister heeft de omstandigheid dat eiser een tante heeft in Nederland in het bestreden besluit voldoende kenbaar betrokken. Eiser heeft de familierechtelijke relatie met zijn tante niet onderbouwd. Ook is niet gebleken van een afhankelijkheidsrelatie, nu eiser heeft verklaard dat hij van niemand afhankelijk is en niemand nodig heeft. Verder heeft eiser verklaard bij zijn nichtje te hebben verbleven, echter kon hij het adres niet noemen. De omstandigheden vormen geen reden om een lichter middel toe te passen. Gelet op het voorgaande slaagt de beroepsgrond niet.

Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?

13. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

14. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. van der Straaten, rechter, in aanwezigheid van
mr.B. Göbel, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000. Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000. Dit volgt uit artikel 59c van de Vw 2000. Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb 2000. Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb 2000. Zie de uitspraak van de Afdeling van 16 juni 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2353. Zaaknummer NL26.55737. Zaaknummer NL26.57809. ECLI:NL:RVS:2026:4920. Verordening (EU) 2024/1351. Artikel 6:21 van de Awb. Zie het arrest Bouskoura, HVJEU 4 oktober 2024, ECLI:EU:C:2024:868, r.o. 55-59. Afdeling, 16 juni 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2353. Afdeling, 16 juni 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2353. Richtlijn 2008/115/EG. Verordening 2026/2280. ABRvS 16 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:818, en 16 juni 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2353. ECLI:NL:RVS:2016:3082. ECLI:NL:RVS:2026:5462. Vergelijk HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.