Vreemdelingenrecht
Dublin/AMBV, IJsland, CK-arrest, hoog suïciderisico. Verweerder heeft zich met de vragen in het BMA-advies…
Rechtbank Den Haag, 6 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33056 · Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33056
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.36506
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33056
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Dublin/AMBV, IJsland, CK-arrest, hoog suïciderisico. Verweerder heeft zich met de vragen in het BMA-advies ten onrechte beperkt tot het fysieke vervoer van eiser. Verweerder heeft hiermee ten onrechte nagelaten om rekening te houden met alle aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen die uit de overdracht zouden kunnen voortvloeien. Het BMA-advies is hiermee onvoldoende concludent en onvoldoende inzichtelijk. Beroep gegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.36506
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. F.J.E. Hogewind),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. A. van Vliet).
Procesverloop
Met het besluit van 25 juni 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat IJsland verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Bij uitspraak van 17 augustus 2026 (in de zaak NL26.36507) is de voorlopige voorziening getroffen dat het bestreden besluit wordt geschorst en dat eiser niet mag worden overgedragen aan IJsland totdat is beslist op het beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 28 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [persoon A] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Totstandkoming van het bestreden besluit
1. Eiser heeft op 3 april 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiser in IJsland een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 13 april 2026 heeft Nederland aan de IJslandse autoriteiten verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder d, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Op 14 mei 2026 hebben de IJslandse autoriteiten het terugnameverzoek aanvaard.
Met het bestreden besluit van 25 juni 2026 heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat IJsland op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan IJsland een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
(Handvest) strijdige behandeling. Verweerder ziet geen aanleiding om de asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.
Beoordeling door de rechtbank
2. Eiser voert aan dat de overdracht aan IJsland het risico op aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen heeft zoals bedoeld in het arrest CK. Ter onderbouwing van dit standpunt heeft eiser een medisch rapport uit IJsland en uit Nederland overgelegd waaruit blijkt dat er sprake is van een hoog suïciderisico. Volgens eiser blijkt hieruit dat er een reëel risico bestaat dat hij zich voor, tijdens of na overdracht aan IJsland van het leven zal beroven. Verweerder heeft dit risico volgens eiser onvoldoende beoordeeld. Eiser vindt het onderzoeksresultaat van Bureau Medische Advisering (BMA) namelijk niet inzichtelijk en onvoldoende concludent omdat hij niet over de door de behandelaar verstrekte informatie beschikt. Daarnaast beperkt het medische advies zich enkel tot de vraag of eiser naar IJsland kan reizen. Eiser heeft in beroep verder nog een recent medisch dossier overgelegd waaruit blijkt dat hij is verwezen naar Kleur GGZ.
Uit het arrest CK volgt dat er sprake kan zijn van een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest wanneer de overdracht van een asielzoeker met een ernstige mentale of lichamelijke aandoening leidt tot een reëel en bewezen risico op aanzienlijke en onomkeerbare achteruitgang van diens gezondheidstoestand. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling), waaronder de uitspraak van 18 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3297) volgt dat als een asielzoeker objectieve gegevens overlegt die de bijzondere ernst van de gezondheidssituatie en de aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen daarvoor van een overdracht aantonen, verweerder bij het nemen van het overdrachtsbesluit dient te beoordelen wat het risico is dat die gevolgen zich voordoen. Deze vergewisplicht treedt onder meer in wanneer een medisch deskundige het risico dat een vreemdeling suïcide zal plegen als gevolg van zijn of haar overdracht als reëel of hoog inschat. In dat geval vereist de vergewisplicht dat verweerder de gerezen twijfel over de weerslag van de overdracht op de gezondheidstoestand van een vreemdeling deugdelijk gemotiveerd wegneemt. Wanneer sprake is van een ernstige psychische aandoening mag daarbij niet worden volstaan met enkel beoordelen van de gevolgen van het fysieke vervoer van de vreemdeling, maar moet rekening worden gehouden met alle aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen die uit de overdracht zouden voortvloeien.
Eiser heeft bij zijn zienswijze documenten overgelegd waaruit – kort samengevat – volgt dat er sprake is van chronisch suïcidale gedachten, een euthanasiewens, een hoog suïciderisico en dat eiser in IJsland een zelfmoordpoging heeft ondernomen. Verweerder heeft vervolgens een advies aan Bureau Medische Advisering (BMA) gevraagd waarbij is verzocht om te beoordelen onder welke voorwaarden eiser kan worden overgedragen. Verweerder heeft hierbij gevraagd naar de aard van de klachten en de aard en de duur van de behandeling. Daarnaast is gevraagd of eiser kan reizen en of er reisvoorwaarden nodig zijn. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich met deze vragen ten onrechte beperkt tot het fysieke vervoer van eiser. Uit het arrest CK, zoals hiervoor ook al is overwogen, volgt echter dat als er sprake is van een ernstige psychische aandoening niet kan worden volstaan met enkel kijken naar de gevolgen van het fysieke vervoer, maar dat er ook rekening moet worden gehouden met alle aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen die uit de overdracht zouden kunnen voortvloeien. Verweerder heeft dit naar het oordeel van de rechtbank ten onrechte nagelaten. Uit het BMA-advies blijkt enkel dat er medisch gezien geen beletsel is voor eiser om te reizen, maar dat er vanwege het aanwezige risico op suïcide wel aanwijzingen zijn dat enige medische voorzieningen tijdens de overdracht noodzakelijk zijn. Hieruit blijkt echter niet of, en hoe, er rekening is gehouden met alle aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen die voorafgaand, tijdens en na overdracht van eiser aan IJsland zouden kunnen plaatsvinden. Dit terwijl het risico op suïcide hoog is.
Gelet op het voorgaande is het BMA-advies onvoldoende concludent en onvoldoende inzichtelijk omdat daarin niet de vragen zijn gesteld en beantwoord die nodig zijn om te kunnen beoordelen of de overdracht van eiser aan IJsland leidt tot een reëel en bewezen risico op aanzienlijke en onomkeerbare achteruitgang van diens gezondheidstoestand. Het nakomen door verweerder van de reisvoorwaarden die door het BMA zijn geadviseerd neemt daarom naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende de twijfel weg dat overdracht van eiser naar IJsland zal leiden tot aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor zijn psychische gesteldheid. De beroepsgrond slaagt.
Conclusie en gevolgen
3. Het beroep is gegrond. De rechtbank zal het bestreden besluit vernietigen wegens strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank draagt verweerder op om, met inachtneming van deze uitspraak, een nieuw besluit te nemen.
Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen, met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.