Vreemdelingenrecht

VK, beroep niet tijdig, verzoek van verweerder om nadere beslistermijn pas in te laten gaan nadat de Afdeling…

Rechtbank Den Haag, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
NL26.47876
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33204
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

VK, beroep niet tijdig, verzoek van verweerder om nadere beslistermijn pas in te laten gaan nadat de Afdeling een richtinggevende uitspraak heeft gedaan

over de vraag of de Wet invoering tweestatusstelsel ook van toepassing is op de nareisaanvragen die zijn ingediend vóór inwerkingtreding van deze wet. Naar het oordeel van de rechtbank komt dit verzoek in wezen overeen met een verzoek om aanhouding van het beroep voor onbepaalde tijd, nu nogniet vaststaat wanneer de Afdeling de hiervoor bedoelde uitspraak zal doen. Dit is in strijd met artikel 8:55b, eerste lid, van de Awb. Verzoek afgewezen. Beroep gegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.47876


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen


[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. G.H.P. Buren),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder.

Inleiding

Deze uitspraak gaat over het beroep dat eiser heeft ingesteld omdat verweerder volgens hem niet op tijd heeft beslist op de aanvraag tot afgifte van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) met als doel ‘nareis’.

Overwegingen

1. De rechtbank nodigt partijen niet uit voor een zitting, omdat dat op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in deze zaak niet nodig is.

2. Als een bestuursorgaan niet op tijd beslist op een aanvraag of bezwaarschrift, kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij beroep kan instellen, moet de betrokkene per brief aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog beslist moet worden op zijn aanvraag of bezwaar (de zogenoemde ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog steeds geen besluit is, dan kan de betrokkene beroep instellen. Dit staat (onder andere) in artikel 6:12 van de Awb.

3. De rechtbank leidt uit het dossier af dat de mvv-aanvraag is ingediend op 17 februari 2025. Op grond van artikel 2u, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (zoals van toepassing op mvv-aanvragen tot 28 maart 2025) moet verweerder binnen 90 dagen na ontvangst van de aanvraag een besluit nemen. Bij brief van 24 februari 2025, waarbij de ontvangst van de mvv-aanvraag is bevestigd, heeft verweerder deze termijn met drie maanden verlengd. Na het verstrijken van de beslistermijn heeft verweerder op 27 januari 2026 een ingebrekestelling ontvangen. Verweerder heeft vervolgens niet alsnog een besluit genomen. Eiser heeft meer dan twee weken na de ingebrekestelling beroep ingesteld tegen het niet tijdig beslissen op de aanvraag. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is daarom gegrond. De rechtbank merkt nog op dat de ruimere beslistermijn van negen maanden die sinds 28 maart 2025 op grond van artikel 2u, vierde lid, van de Vw voor dit soort mvv-aanvragen geldt, in deze zaak niet van toepassing is. De rechtbank verwijst hierbij naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 28 november 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5787).

4. Omdat verweerder nog geen besluit heeft genomen, bepaalt de rechtbank dat verweerder dit alsnog moet doen. Op grond van artikel 8:55d, eerste lid, van de Awb moet verweerder dit doen binnen twee weken na het verzenden van deze uitspraak. De rechtbank heeft er gelet op de enorme werkvoorraad bij de IND begrip voor dat het verweerder niet lukt om tijdig op alle mvv-aanvragen in nareiszaken een besluit te nemen. Het ligt echter niet op de weg van de bestuursrechter - wiens taak erin is gelegen burgers die in beroep zijn gekomen tegen aan hen gerichte besluiten rechtsbescherming te bieden op basis van de geldende wetgeving - dit probleem op te lossen, hoezeer zij dit probleem ook onderkent.

5. Het is vaste rechtspraak van de Afdeling dat de rechter een termijn moet stellen die niet onnodig lang, maar ook niet onrealistisch kort is (onder meer de uitspraak van de Afdeling van 8 juli 2020 (ECLI:NL:RVS:2020:1560). De rechter mag geen nadere termijn stellen waarvan op voorhand duidelijk is dat het bestuursorgaan deze niet kan halen zonder onzorgvuldig te werk te gaan. Ook als het bestuursorgaan eerder met de procedure voor het nemen van een besluit had kunnen beginnen, rechtvaardigt dit niet zonder meer dat de rechter een kortere termijn stelt dan nodig is voor zorgvuldige besluitvorming.

6. Deze rechtbank en zittingsplaats heeft bij uitspraak van 7 oktober 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:16208, geoordeeld dat de enige termijn die onder de huidige omstandigheden in nareiszaken niet onrealistisch kort is, een termijn is van twintig weken na bekendmaking van de uitspraak op een beroep niet tijdig beslissen. Binnen deze termijn moet verweerder de eventueel nog nodige onderzoekshandelingen verrichten en een besluit nemen. Daarmee wijkt deze zittingsplaats van de rechtbank, anders dan voorheen, af van het sporenmodel in de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem van 17 maart 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:3590, omdat één maximale termijn verweerder meer ruimte geeft voor de behandeling van een mvv-aanvraag in nareiszaken en het de aanvrager meer duidelijkheid geeft wanneer het besluit daarop moet zijn genomen.

7. Verweerder heeft verzocht te bepalen dat de nadere beslistermijn pas ingaat nadat de Afdeling een richtinggevende uitspraak heeft gedaan over de vraag of de Wet invoering tweestatusstelsel ook van toepassing is op de nareisaanvragen die zijn ingediend vóór inwerkingtreding van deze wet. Naar het oordeel van de rechtbank komt dit verzoek in wezen overeen met een verzoek om aanhouding van het beroep voor onbepaalde tijd, nu nog niet vaststaat wanneer de Afdeling de hiervoor bedoelde uitspraak zal doen. De Afdeling heeft echter in haar uitspraak van 21 mei 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2337, onder 13.7.) geoordeeld dat een verzoek om aanhouding in strijd is met artikel 8:55b, eerste lid, van de Awb, dat voorschrijft dat de rechter binnen acht weken uitspraak doet op een beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. Bovendien verdraagt zo’n verzoek zich niet met het in artikel 7 van het EU Handvest vervatte recht op familie- en gezinsleven en het in artikel 24 van het EU Handvest vervatte recht van kinderen op bescherming. Indien komt vast te staan dat de door eiser genoemde personen tot zijn gezin behoren en in aanmerking komen voor een mvv, dan zal toewijzing van het verzoek van verweerder leiden tot een nog langere scheiding van eiser en zijn gezinsleden.

8. Een feit van algemene bekendheid is dat onder meer door personeelstekorten bij verweerder de aanvragen in vreemdelingenzaken meestal niet binnen de wettelijke beslistermijnen kunnen worden afgehandeld. Het is dan ook niet aannemelijk dat van het opleggen van een hogere dwangsom een extra prikkel uitgaat voor verweerder om tot een snellere afhandeling van deze of andere vreemdelingenzaken over te gaan. Op grond van artikel IB van de novelle Wet terugkeer en vreemdelingenbewaring (Stb. 2026, 315) is artikel 71b van de Vw, zoals dat luidt met ingang van 16 oktober 2026, niet van toepassing op beroepen die, zoals in deze zaak, zijn ingediend vóór 16 oktober 2026. Dit betekent dat de rechtbank overeenkomstig artikel 8:55d, tweede lid, van de Awb een dwangsom aan haar uitspraak verbindt. De rechtbank zal in overeenstemming met de aanbeveling van het Landelijk Overleg Vakinhoud Bestuursrecht (LOVB), gepubliceerd op www.rechtspraak.nl bepalen dat verweerder een dwangsom van € 50,- verbeurt voor elke dag dat de hiervoor genoemde termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000,-.

9. De rechtbank wijst erop dat eiser wegens betalingsonmacht is vrijgesteld van het betalen van griffierecht, zodat verweerder niet op grond van artikel 8:74 van de Awb griffierecht hoeft te vergoeden.

10. Eiser krijgt een vergoeding voor de proceskosten die hij heeft gemaakt. Verweerder moet die vergoeding betalen. De vergoeding wordt met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. De bijstand door een gemachtigde levert 1 punt op voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 0,5. Toegekend wordt € 467,-.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het, met een besluit gelijk te stellen, niet tijdig nemen van een besluit;

- draagt verweerder op binnen twintig weken na de dag van verzending van deze uitspraak alsnog een besluit bekend te maken;

- bepaalt dat verweerder aan eiser een dwangsom van € 50,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000,-;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 467,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.P. Hameete, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over verzet

Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.