Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag · Eerste aanleg - enkelvoudig · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
NL26.16130
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33354
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

VK NTB regulier

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.16130


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen


[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. A. Hanna),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Banwari).

Inleiding

Deze uitspraak gaat over het beroep dat eiser opnieuw heeft ingesteld omdat verweerder volgens hem niet op tijd heeft beslist op de aanvraag tot afgifte van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) met als doel ‘nareis’.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Overwegingen

1. De rechtbank is van oordeel dat het niet nodig is om in deze zaak een zitting te houden. Geen van de partijen heeft aangegeven dat zij mondeling op een zitting wil worden gehoord.

2. Op 17 september 2025 heeft eiser een beroep niet tijdig beslissen op de mvv-aanvraag ingesteld. In de uitspraak van 31 oktober 2025 (NL25.45043) heeft deze rechtbank en zittingsplaats het beroep gegrond verklaard en verweerder opgedragen om binnen twintig weken na bekendmaking van de uitspraak een beslissing te nemen op de aanvraag van eiser. Voorts heeft de rechtbank in deze uitspraak bepaald dat verweerder een dwangsom van € 100,- aan eiser verbeurt voor elke dag waarmee de hiervoor gestelde termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000,-.

3. Na het verstrijken van de nadere beslistermijn heeft eiser op 23 maart 2026 opnieuw een beroep niet tijdig beslissen ingesteld. Verweerder heeft vervolgens niet alsnog een besluit genomen. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is daarom gegrond.

4. Omdat verweerder nog geen besluit heeft genomen, bepaalt de rechtbank dat verweerder dit alsnog moet doen.

5. Verweerder heeft verzocht te bepalen dat de nadere beslistermijn pas ingaat nadat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) een richtinggevende uitspraak heeft gedaan over de vraag of de Wet invoering tweestatusstelsel ook van toepassing is op de nareisaanvragen die zijn ingediend vóór inwerkingtreding van deze wet. Naar het oordeel van de rechtbank komt dit verzoek in wezen overeen met een verzoek om aanhouding van het beroep voor onbepaalde tijd, nu nog niet vaststaat wanneer de Afdeling de hiervoor bedoelde uitspraak zal doen. De Afdeling heeft echter in haar uitspraak van 21 mei 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2337, onder 13.7.) geoordeeld dat een verzoek om aanhouding in strijd is met artikel 8:55b, eerste lid, van de Awb, dat voorschrijft dat de rechter binnen acht weken uitspraak doet op een beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. Bovendien verdraagt zo’n verzoek zich niet met het in artikel 7 van het EU Handvest vervatte recht op familie- en gezinsleven en het in artikel 24 van het EU Handvest vervatte recht van kinderen op bescherming. Indien komt vast te staan dat de door eiser genoemde personen tot zijn gezin behoren en in aanmerking komen voor een mvv, dan zal toewijzing van het verzoek van verweerder leiden tot een nog langere scheiding van eiser en zijn gezinsleden.

6. Het is vaste rechtspraak van de Afdeling dat de rechter een termijn moet stellen die niet onnodig lang, maar ook niet onrealistisch kort is (onder meer de uitspraak van de Afdeling van 8 juli 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1560). De rechter mag geen nadere termijn stellen waarvan op voorhand duidelijk is dat het bestuursorgaan deze niet kan halen zonder onzorgvuldig te werk te gaan. Ook als het bestuursorgaan eerder met de procedure voor het nemen van een besluit had kunnen beginnen, rechtvaardigt dit niet zonder meer dat de rechter een kortere termijn stelt dan nodig is voor zorgvuldige besluitvorming.

7. De rechtbank heeft er gelet op de enorme werkvoorraad bij de IND begrip voor dat het verweerder niet lukt om tijdig op alle mvv-aanvragen in nareiszaken een besluit te nemen. Het ligt echter niet op de weg van de bestuursrechter - wiens taak erin is gelegen burgers die in beroep zijn gekomen tegen aan hen gerichte besluiten rechtsbescherming te bieden op basis van de geldende wetgeving - dit probleem op te lossen, hoezeer zij dit probleem ook onderkent.

8. Deze rechtbank en zittingsplaats heeft bij uitspraak van 7 oktober 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:16209, geoordeeld dat de enige termijn die onder de huidige omstandigheden in opvolgende beroepen in nareiszaken niet onrealistisch kort is, een termijn is van twaalf weken na bekendmaking van de uitspraak op een beroep niet tijdig beslissen. Hierbij weegt deze zittingsplaats mee dat zij voor eerste beroepen, anders dan voorheen, geheel afwijkt van de termijnen die de meervoudige kamer van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, bij uitspraak van 17 maart 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:3590, heeft gesteld. Bij die eerste beroepen legt deze zittingsplaats sinds de uitspraak van 7 oktober 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:16208, altijd een termijn op van twintig weken. De termijn van twaalf weken bij opvolgende beroepen sluit daar naar het oordeel van deze zittingsplaats goed op aan. De rechtbank houdt hiermee enerzijds rekening met de omstandigheid dat verweerder na de uitspraak op het eerste beroep heeft nagelaten alsnog een besluit te nemen, en anderzijds met de omstandigheid dat de termijn niet onrealistisch kort mag zijn. Binnen de termijn van twaalf weken moet verweerder de eventueel nog nodige onderzoekshandelingen verrichten en een besluit nemen.

9. Een feit van algemene bekendheid is dat onder meer door personeelstekorten bij verweerder de aanvragen in vreemdelingenzaken meestal niet binnen de wettelijke beslistermijnen kunnen worden afgehandeld. Het is dan ook niet aannemelijk dat van het opleggen van een hogere dwangsom een extra prikkel uitgaat voor verweerder om tot een snellere afhandeling van deze of andere vreemdelingenzaken over te gaan. De rechtbank zal in overeenstemming met de aanbeveling van het Landelijk Overleg Vakinhoud Bestuursrecht (LOVB), gepubliceerd op www.rechtspraak.nl bepalen dat verweerder een dwangsom van € 50,- verbeurt voor elke dag dat de hiervoor genoemde termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000,-.

10. De rechtbank wijst erop dat eiser wegens betalingsonmacht is vrijgesteld van het betalen van griffierecht, zodat verweerder niet op grond van artikel 8:74 van de Awb griffierecht hoeft te vergoeden.

11. Eiser krijgt een vergoeding voor de proceskosten die hij heeft gemaakt. Verweerder moet die vergoeding betalen. De vergoeding wordt met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. De bijstand door een gemachtigde levert 1 punt op voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 0,5. Toegekend wordt € 467,-.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het, met een besluit gelijk te stellen, niet tijdig nemen van een besluit;

- draagt verweerder op binnen twaalf weken na de dag van verzending van deze uitspraak alsnog een besluit bekend te maken;

- bepaalt dat verweerder aan eiser een dwangsom van € 50,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000,-;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 467,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. de Gans, rechter, in aanwezigheid van J. Eliens, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over verzet

Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.