Arbeidsrecht

Verzoek tot ontbinding arbeidsovereenkomst op de h-, g- of i-grond afgewezen. Het beroep op de h-grond faalt…

Rechtbank Den Haag, 22 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 22 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
22 oktober 2026
Datum publicatie
30 oktober 2026
Zaaknummer
12193268 RP VERZ 26-50503
Rechtsgebied
Civiel recht Arbeidsrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:31960
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verzoek tot ontbinding arbeidsovereenkomst op de h-, g- of i-grond afgewezen. Het beroep op de h-grond faalt, omdat niet is gebleken dat de arbeidsovereenkomst feitelijk inhoudsloos is en sprake is van een verkapt beroep op reorganisatieontslag in de zin van de a-grond, waarvoor werkgever eerst toestemming moet vragen aan het UWV. Beroep op de g-grond faalt, omdat niet is gebleken dat de arbeidsverhouding is verstoord met de personen met wie werknemer feitelijk samenwerkt. Werkgever wordt veroordeeld in de werkelijke proceskosten van werknemer op grond van schending goed werkgeverschap (artikel 7:611 BW), maar die kosten worden wel gematigd.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Den Haag

EiV/cd

Rep.nr.: 12193268 RP VERZ 26-50503

22 oktober 2026

Beschikking van de kantonrechter in de zaak van:

de naamloze vennootschap [partij A] N.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
verzoekster,

verweerster in het tegenverzoek,

hierna: [partij A] ,
gemachtigden: mrs. E. van der Meulen en L.J. Eleveld,

tegen

[partij B] ,

wonende te [woonplaats] ,
verweerder,

verzoeker in het tegenverzoek,

hierna: [partij B] ,
gemachtigden: mrs. W.M. Blom, A.S. Jonker en A.F.R. Govers.

1 Procedure

1.1.

De kantonrechter heeft kennisgenomen van:

  • het verzoekschrift van 20 april 2026 met producties 1 t/m 36;

  • het verweerschrift van 6 juli 2026 met producties 1 t/m 63;

  • de e-mail van [partij B] van 6 juli 2026 met productie 43 (opnieuw);

  • het aanvullend verweerschrift van 13 augustus 2026 met producties 64 t/m 71;

  • de akte vermeerdering (tegen)verzoek van [partij B] van 14 augustus 2026;

  • de akte van [partij B] van 18 augustus 2026 met aanvullende producties 72 t/m 74;

  • de akte vermeerdering (tegen)verzoek van [partij B] van 18 augustus 2026;

  • de akte van [partij A] van 20 augustus 2026 met aanvullende producties 37 t/m 57;

  • de akte van [partij A] van 21 augustus 2026 met aanvullende productie 58;

  • de akte van [partij B] van 24 augustus 2026 met aanvullende productie 75;

  • de akte van [partij A] van 24 augustus 2026 met aanvullende producties 59 t/m 61;

  • de akte van [partij B] van 24 augustus 2026 met aanvullende producties 75 (opnieuw) en 76;

  • de spreekaantekeningen van [partij A] ;

  • de spreekaantekeningen van [partij B] .

1.2.

Op 25 augustus 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. Namens [partij A] zijn mevr. [naam 1] en mevr. [naam 2] verschenen. [partij B] is verschenen. Partijen zijn bijgestaan door hun gemachtigden. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting naar voren is gebracht.

2 Feiten

2.1.

[partij B] is op [datum 1] 2014 in dienst getreden van een van de rechtsvoorgangers van [partij A] , aanvankelijk in de functie van [functienaam 1] bij [rechtsvoorganger 1] S.p.A. in Italië. Vanaf [datum 2] 2017 is [partij B] gedetacheerd naar China in de functie van [functienaam 2].

2.2.

In de periode van 19 april tot en met 9 mei 2021 heeft [partij B] zich ziekgemeld vanwege vermoeidheidsklachten. Daarnaast is hij in juli 2021 drie weken afwezig geweest wegens ziekte.

2.3.

Per [datum 3] 2022 is [partij B] door [partij A] gepromoveerd naar functieniveau [functienaam 3] , met bijbehorende salarisverhoging. Zijn detachering naar China is vervolgens op 31 mei 2022 geëindigd. Daarna is [partij B] per [datum 4] 2022 benoemd tot [functienaam 4] in Duitsland.

2.4.

In de periode van maart tot en met mei 2023 heeft [partij B] zich met burn-outklachten ziekgemeld. Van 27 april tot en met 11 mei 2023 is hij voor deze klachten opgenomen geweest in een kliniek. Op 12 mei 2023 heeft [partij A] aan [partij B] laten weten dat hij per direct uit zijn functie als [functienaam 4] werd ontheven.

2.5.

Aansluitend heeft [partij A] [partij B] per juni 2023 op een zogeheten Mission-rol geplaatst. Voor de plaatsing op de Mission-rol is tussen partijen een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd gesloten waarop Nederlands recht van toepassing is. Blijkens de arbeidsovereenkomst is [partij B] per [datum 5] 2023 aangesteld als [functienaam 5] in Nederland. Bij brief van 1 december 2023 heeft [partij A] aan [partij B] medegedeeld dat deze Mission-rol wordt ingeschaald op [salarisschaal] niveau. Het laatstgenoten salaris bedraagt € 19.340,97 bruto per maand, exclusief vakantiegeld en overige emolumenten, bij een arbeidsduur van 40 uur per week.

2.6.

[partij A] heeft in 2024 meerdere functies aan [partij B] voorgesteld op VP- of Director-niveau. [partij B] is niet op deze voorstellen ingegaan, kort gezegd op de grond dat hij deze niet passend achtte gelet op zijn ervaring en senioriteit. In september 2024 heeft hij wel gesolliciteerd op de functie van [functienaam 6], maar hierop is hij niet geselecteerd.

2.7.

Op 12 oktober 2024 heeft [partij B] bij zijn leidinggevende de heer [naam 3] een melding gedaan over onregelmatigheden in de bedrijfsvoering en financiële verslaglegging van de Chinese tak van [partij A] . Op 17 november 2024 heeft [partij B] daarnaast bij de heer [naam 4] , Global Head HR, een melding gedaan over tekortkomingen in de financiële verslaglegging van [rechtsvoorganger 2] onder het bestuur van de CEO van [rechtsvoorganger 2] , mevrouw [naam 5] . Vervolgens heeft [partij B] deze meldingen op 21 november 2024 doorgestuurd naar de Audit Committee en de voorzitter van de raad van bestuur. Ook heeft hij op 22 november 2024 bij de General Counsel van [partij A] , de heer [naam 6] , een mondelinge melding gedaan over de toenmalige CEO van [partij A] , de heer [naam 7] . Op 1 december 2024 is [naam 7] gestopt als CEO van [partij A] , [naam 5] is per januari 2025 gestopt als CEO van [rechtsvoorganger 2] en de COO van de Chinese tak van [partij A] , de heer [naam 8] , is per februari 2025 herplaatst in een andere functie.

2.8.

Op 12 mei 2025 heeft [partij A] aan [partij B] voorgesteld om het dienstverband te beëindigen met een vaststellingsovereenkomst. Partijen hebben hier via hun gemachtigden over gecorrespondeerd, maar er is geen overeenstemming bereikt.

2.9.

[partij B] heeft zich op 10 juli 2025 ziekgemeld. De bedrijfsarts schrijft in zijn probleemanalyse van 26 augustus 2025 dat sprake is van werkgerelateerde arbeidsongeschiktheid als gevolg van een arbeidsconflict. De bedrijfsarts heeft geadviseerd dat partijen met elkaar in gesprek gaan, zo nodig via mediation. Deze mediation is gestart in oktober 2025 en is op 4 februari 2026 zonder resultaat geëindigd.

2.10.

[partij B] heeft op 5 februari 2026 bij de Audit Committee een klacht ingediend, met de voorzitter van de raad van bestuur in CC, over benadeling die hij meent te ervaren binnen [partij A] – meer in het bijzonder vanuit de heer [naam 4] en de heer [naam 6] – sinds zijn meldingen over misstanden in oktober en november 2024.

2.11.

Op 24 februari 2026 heeft de bedrijfsarts vastgesteld dat de situatie van [partij B] is verbeterd en dat hij kan beginnen met het opbouwen van uren in zijn eigen werkzaamheden. Bij e-mail van 4 maart 2026 heeft [partij A] aan [partij B] bericht dat zij zich op het standpunt stelt dat [partij B] geen “active position” binnen de onderneming heeft en dat daarom onduidelijk is wat moet worden verstaan onder re-integratie in de eigen werkzaamheden. Daarnaast heeft [partij A] aan [partij B] aangekondigd ontbinding van de arbeidsovereenkomst na te streven.

2.12.

In een deskundigenoordeel van 12 augustus 2026 heeft het UWV geoordeeld dat [partij A] in de periode tot 28 mei 2026 haar re-integratieverplichtingen heeft geschonden, omdat zij onvoldoende voortvarend zou hebben gehandeld in het opstarten en opbouwen van re-integratiewerkzaamheden van [partij B] , ondanks de benutbare mogelijkheden vanaf 24 februari 2026.

3 Het geschil

3.1.

[partij A] verzoekt de kantonrechter om uitvoerbaar bij voorraad:

  1. de arbeidsovereenkomst tussen partijen te ontbinden;

  2. de einddatum van het dienstverband vast te stellen met aftrek van de proceduretijd;

  3. [partij B] te veroordelen in de proceskosten, te vermeerderen met wettelijke rente.

3.2.

[partij A] stelt primair dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden op de h-grond. Volgens [partij A] is de Mission-rol van [partij B] bedoeld als tijdelijke aanstelling om hem actief te houden totdat een permanente functie voor hem wordt gevonden. Plaatsing in een vaste functie is echter niet mogelijk gebleken en ligt niet meer in de rede, omdat [partij B] weigert om een functie lager dan op SVP-niveau te aanvaarden. Aangezien [partij B] daarom geen vaste verantwoordelijkheden of werkzaamheden binnen de onderneming heeft en daarop ook geen uitzicht bestaat, is de arbeidsovereenkomst feitelijk inhoudsloos geworden en kan voorzetting daarvan niet van [partij A] worden gevergd. Subsidiair stelt [partij A] dat de arbeidsovereenkomst op de g-grond moet worden ontbonden, omdat de arbeidsverhouding tussen partijen ernstig en duurzaam is verstoord. Meer subsidiair is volgens [partij A] sprake van een combinatie van omstandigheden die maken dat de arbeidsovereenkomst op de i-grond moet worden ontbonden.

3.3.

[partij B] concludeert tot afwijzing van de verzoeken van [partij A] . Daarnaast verzoekt hij de kantonrechter bij wijze van tegenverzoek – na meerdere wijzigingen van verzoek – om uitvoerbaar bij voorraad:

  1. [partij A] te veroordelen in de daadwerkelijk door [partij B] gemaakte en nog te maken advocaatkosten van € 250.000,-, subsidiair in de buitenrechtelijke kosten van € 114.509,83, te vermeerderen met wettelijke rente;

  2. [partij A] te veroordelen in de tolkkosten van € 450,- ex. btw, te vermeerderen met wettelijke rente;

  3. [partij A] te veroordelen om te voldoen aan haar re-integratieverplichtingen en [partij B] te re-integreren in zijn eigen of passend werk, op straffe van een dwangsom van € 10.000,- per dag met een maximum van € 1.000.000,-;

  4. [partij A] te veroordelen om te voldoen aan haar inspanningsverplichting om [partij B] te herplaatsen in een passende alternatieve functie vanaf het moment dat hij weer hersteld is, op straffe van een dwangsom van € 10.000,- per dag met een maximum van € 1.000.000,-;

en voorwaardelijk voor het geval de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden

5. [partij A] te veroordelen tot betaling van de transitievergoeding van € 207.611,11 bruto, subsidiair € 130.527,78 bruto, te vermeerderen met wettelijke rente;

6. [partij A] te veroordelen tot betaling van een billijke vergoeding van € 8.230.749,- bruto, te vermeerderen met wettelijke rente;

7. voor recht te verklaren dat het anti-ronselbeding van artikel 12 van de arbeidsovereenkomst en Section 5 en 6 van de RSU Award Agreement en PSU Award Agreement, alsmede enig ander beperkend beding tussen partijen, zijn vervallen;

en voorwaardelijk voor het geval de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden op de cumulatiegrond

8. [partij A] te veroordelen tot betaling van een cumulatievergoeding van € 103.805,55 bruto, subsidiair € 65.263,89 bruto.

4 Beoordeling

Geen ontbinding op de h-grond

4.1.

Artikel 7:669 lid 1 BW bepaalt dat de werkgever de arbeidsovereenkomst kan opzeggen indien daar een redelijke grond voor is en herplaatsing van de werknemer binnen een redelijke termijn, al dan niet met behulp van scholing, in een andere passende functie niet mogelijk is of niet in de rede ligt. Wat onder een redelijke grond wordt verstaan is uitgewerkt in lid 3 van het artikel. Onder sub a tot en met g zijn specifieke situaties omschreven die een redelijke grond voor ontbinding opleveren. De ontbinding van de arbeidsovereenkomst kan op grond van sub h echter ook worden toegewezen indien sprake is van omstandigheden die niet vallen onder een van deze omschrijvingen, maar die wel zodanig zijn dat van de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Volgens vaste jurisprudentie dient deze h-grond beperkt te worden uitgelegd en mag deze niet worden gebruikt om een anders onvoldragen ontbindingsverzoek op grond van een van de in a tot met g genoemde gevallen te ‘repareren’. Er moet dus sprake zijn van omstandigheden die (in voldoende mate) afwijken van de in a tot en met g omschreven situaties, maar die wel een redelijke grond voor ontbinding opleveren.

4.2.

De kantonrechter is van oordeel dat het beroep van [partij A] op de h-grond niet slaagt, omdat niet is komen vast te staan dat sprake is van een feitelijk inhoudsloze arbeidsovereenkomst en de stellingen van [partij A] daarnaast een verkapt beroep op een reorganisatieontslag in de zin van de a-grond inhouden, waarvoor eerst toestemming van het UWV moet worden gevraagd. Daartoe wordt als volgt overwogen.

4.3.

[partij A] stelt dat de arbeidsovereenkomst met [partij B] feitelijk inhoudsloos is, omdat de Mission-rol waarin [partij B] is geplaatst volgens haar geen daadwerkelijk bestaande functie met eigen taken en verantwoordelijkheden is, maar slechts een tijdelijke aanstelling betreft totdat een vaste functie voor [partij B] zou worden gevonden. [partij B] heeft dit gemotiveerd betwist. Hij wijst erop dat hij bij de plaatsing op de Mission-rol door [partij A] de functie van [functienaam 7] toegewezen heeft gekregen. [partij B] heeft een e-mail van [naam 9] van 15 juni 2023 overgelegd waarin is omschreven welke concrete taken en verantwoordelijkheden hij uit hoofde van deze functie heeft. [partij A] heeft zelf een verslag van een functioneringsgesprek van 2024 overgelegd waaruit blijkt dat [partij B] deze werkzaamheden in dat jaar ook feitelijk (en naar tevredenheid van zijn leidinggevende) heeft uitgevoerd. In tegenstelling tot hoe [partij A] het doet voorkomen, is het dus niet zo dat de arbeidsovereenkomst zoals deze per september 2023 tussen partijen bestaat per definitie inhoudsloos is zolang [partij B] niet in een andere functie is herplaatst. Het beroep op de h-grond kan daarom niet slagen op de stelling dat de arbeidsovereenkomst zonder perspectief op een herplaatsing van [partij B] geen inhoud heeft.

4.4.

[partij A] stelt verder dat de werkzaamheden die [partij B] als [functienaam 7] heeft uitgevoerd van tijdelijke aard waren, dat deze werkzaamheden inmiddels zijn afgerond en dat [partij B] daarom niet naar die werkzaamheden kan terugkeren. De kantonrechter stelt voorop dat tussen partijen een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd is gesloten en dat het daarom in beginsel aan [partij A] is om [partij B] ter uitvoering van die arbeidsovereenkomst van werkzaamheden te voorzien. Daarnaast volgt de kantonrechter [partij B] in zijn standpunt dat [partij A] in wezen een verkapt (en onvoldragen) beroep doet op ontslag wegens het verval van de arbeidsplaats, zoals omschreven in artikel 7:669 lid 3 sub a BW. [partij B] heeft een e-mail van 1 juli 2026 overgelegd, waarin een HR-medewerker van [partij A] aan hem schrijft over de (vermeende) onmogelijkheid van re-integratie als [functienaam 7] : “For clarity, the reintegration framework communicated to you did not concern a return to a PMO position, which was a mission initially tailored for you to help you to recover in 2023 and based on the new Business of Circular Economy requirements. Since then, the initial activities have either been completed or taken over by other team members during your absence, as the business has continued to evolve, grow, and become more structured.”

Deze e-mail van [partij A] – een ook de stellingen van [partij A] in deze procedure – kunnen niet anders worden begrepen dan dat [partij A] meent [partij B] niet te hoeven laten re-integreren in zijn functie als [functienaam 7] , omdat die arbeidsplaats zou zijn vervallen wegens bedrijfseconomische omstandigheden, namelijk deels door het afgerond zijn van de werkzaamheden en deels door een herverdeling van zijn taken onder andere werknemers. Voor zover [partij A] al met succes een beroep op deze omstandigheden zou kunnen doen om de arbeidsovereenkomst met [partij B] te beëindigen, hetgeen [partij B] betwist, moet [partij A] daarvoor op grond van artikel 7:671a BW eerst toestemming verzoeken bij het UWV. [partij A] heeft dat niet gedaan. [partij A] kan in deze procedure niet alsnog een beroep doen op deze ontslaggrond door deze in de plaats daarvan als een beroep op de h-grond aan te voeren.

Geen ontbinding op de g- of i-grond

4.5.

[partij A] voert subsidiair aan dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. Op grond van artikel 7:669 lid 3 sub g BW kan een verstoring van de arbeidsverhouding alleen tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst leiden indien deze verstoring zodanig ernstig is dat van de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. De kantonrechter is van oordeel dat daarvan geen sprake is.

4.6.

[partij B] erkent weliswaar dat zijn verhouding met de HR-afdeling en een beperkte kring van mensen in de top van het bedrijf die zich met zijn herplaatsing hebben beziggehouden is verstoord, maar hij betwist dat hij daarnaast een conflict zou hebben met de collega’s met wie hij tijdens zijn dagelijkse werkzaamheden moet samenwerken. [partij A] heeft in deze procedure ook niet gesteld dat een conflict bestaat tussen [partij B] en de personen met wie hij als [functienaam 7] heeft samengewerkt en/of in de toekomst zal moeten samenwerken. Bovendien heeft de bedrijfsarts in zijn analyse van 24 februari 2026 geadviseerd dat [partij B] kan beginnen met re-integratie in zijn eigen werk. Daaruit volgt dat het arbeidsconflict dat de bedrijfsarts in zijn eerdere advies van 26 augustus 2025 heeft vastgesteld kennelijk niet (meer) in de weg staat aan hervatting van de werkzaamheden door [partij B] . Het enkele feit dat een conflict bestaat tussen [partij B] , de HR-afdeling en enkele personen in de top van [partij A] over de mogelijkheden tot herplaatsing in een andere functie, maakt onder deze omstandigheden niet dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst in de huidige functie van [partij B] in redelijkheid niet van [partij A] kan worden gevergd. Daarbij laat de kantonrechter overigens nog in het midden in welke mate de verstoring van de verhouding met de genoemde personen aan [partij A] zelf te wijten is.

4.7.

Uit het voorgaande volgt dat ook het meest subsidiaire beroep van [partij A] op de i-grond niet slaagt, omdat niet is komen vast te staan dat twee of meer van de in artikel 7:669 lid 3 sub c tot en met e, g en h genoemde gronden zich voordoen. De slotsom van de voorgaande overwegingen is dan ook dat de verzoeken van [partij A] worden afgewezen.

De tegenverzoeken

4.8.

Met de afwijzing van de verzoeken van [partij A] komt de kantonrechter toe aan behandeling van de primaire tegenverzoeken van [partij B] . Hij verzoekt ten eerst dat [partij A] wordt veroordeeld tot nakoming van haar re-integratieverplichtingen. Aangezien vaststaat dat [partij B] tot op heden nog niet volledig beter is gemeld, is [partij A] als werkgever verplicht om hem – conform de adviezen van de bedrijfsarts – te laten re-integreren in zijn eigen of passend werk (artikel 7:658a BW). [partij B] heeft een deskundigenoordeel van het UWV van 12 augustus 2026 in het geding gebracht, waaruit volgt dat [partij A] die re-integratieverplichtingen eerder niet heeft nageleefd door hem niet de door de bedrijfsarts geadviseerde uren te laten opbouwen en onvoldoende voortvarend te handelen in het re-integratietraject. [partij A] heeft in deze procedure betwist dat zij haar re-integratieverplichtingen niet heeft nageleefd. De kantonrechter ziet echter geen aanleiding om aan de juistheid van het deskundigenoordeel te twijfelen, in het bijzonder omdat ook uit de overgelegde correspondentie tussen partijen blijkt dat [partij A] zich tegenover [partij B] eerder op het standpunt heeft gesteld dat re-integratie binnen [partij A] niet zonder meer mogelijk zou zijn omdat hij geen ‘active position’ binnen de onderneming zou hebben. De kantonrechter zal [partij A] daarom veroordelen tot nakoming van haar re-integratieverplichtingen, met dien verstande dat de daarover verzochte dwangsom gematigd wordt toegewezen tot een bedrag van € 1.000,- per dag met een maximum van € 100.000,- zoals in de beslissing weergegeven.

4.9.

Indien [partij A] vasthoudt aan haar standpunt dat [partij B] geen eigen werkzaamheden meer heeft als gevolg van het komen te vervallen van zijn functie als [functienaam 7] , zoals zij in deze procedure naar voren heeft gebracht, dan is [partij A] verplicht om de mogelijkheid van herplaatsing van [partij B] in een andere passende functie, al dan niet met behulp van scholing, met hem te onderzoeken. Ook het verzoek van [partij B] tot nakoming van de herplaatsingsverplichtingen door [partij A] is in zoverre dus toewijsbaar. Uit de stukken volgt dat het conflict tussen partijen met name betrekking heeft op de vraag of [partij B] in het kader van deze herplaatsing aan een alternatieve functie de voorwaarde mag stellen dat deze op SVP-niveau moet zijn ingeschaald. De kantonrechter merkt op dat uit artikel 9 lid 3 van de UWV Uitvoeringsregels: Ontslag om bedrijfseconomische redenen volgt dat van een passende functie sprake is wanneer deze aansluit bij de opleiding, ervaring en capaciteiten van de werknemer. De toelichting bij dit artikel vermeldt verder dat het hierbij “in de regel zal […] gaan om functies die aansluiten bij het niveau van de werkzaamheden die een werknemer verricht maar dat hoeft niet het geval te zijn” en dat onder andere in ogenschouw kan worden genomen “of de functie aansluit bij de arbeids/medische mogelijkheden van de werknemer.” Het feit dat [partij A] [partij B] eerder alleen functies op VP- of Director-niveau heeft voorgesteld maakt dus niet automatisch dat [partij A] daarmee niet aan haar inspanningsverplichting om [partij B] te herplaatsen heeft voldaan. De kantonrechter ziet daarom geen aanleiding om aan de inspanningsverplichting van [partij A] ten aanzien van een herplaatsing een dwangsom te verbinden.

4.10.

Aangezien de arbeidsovereenkomst tussen partijen in stand blijft, behoeven de voorwaardelijk door [partij B] ingestelde tegenverzoeken tot betaling van ontslagvergoedingen en ontheffing uit beperkende bedingen geen bespreking.

De proceskosten

4.11.

[partij B] verzoekt tot slot dat [partij A] wordt veroordeeld in zijn werkelijke advocaat- en tolkkosten. Uit jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat in een arbeidsgeschil als de onderhavige niet alleen plaats kan zijn voor een werkelijke proceskostenveroordeling indien sprake is van misbruik van procesrecht, maar dat een aanspraak op vergoeding van deze kosten ook kan worden ontleend aan schending door de werkgever van diens verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen, in samenhang met artikel 6:96 BW. De kantonrechter is van oordeel dat voldoende is gebleken dat [partij A] zich tegenover [partij B] niet als een goed werkgever heeft gedragen en dat hij als gevolg daarvan advocaat- en tolkkosten heeft moeten maken. Zoals hiervoor overwogen, is [partij A] haar re-integratieverplichtingen niet nagekomen. Daarmee heeft zij ook haar verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen geschonden. Daarnaast acht de kantonrechter het in strijd met het goed werkgeverschap dat [partij A] in mei 2025 heeft aangestuurd op beëindiging van de arbeidsovereenkomst, terwijl daar op dat moment geen directe aanleiding of voor [partij B] duidelijk kenbare grond voor bestond. Zowel vanwege de schending van de re-integratieverplichtingen als vanwege het initiatief van [partij A] om de arbeidsovereenkomst zonder duidelijk aanwijsbare grond te beëindigen, heeft [partij B] zich begrijpelijkerwijs genoodzaakt gevoeld om zich tot een advocaat te wenden. [partij A] is daarom op grond van artikel 6:96 BW gehouden om de door [partij B] redelijk gemaakte advocaat- (en tolk)kosten te vergoeden.

4.12.

De kantonrechter zal niet het volledig verzochte bedrag van € 250.000,- toewijzen. Op grond van artikel 6:96 BW komen slechts de kosten die in redelijkheid door [partij B] zijn gemaakt voor vergoeding in aanmerking. De kantonrechter acht het redelijk dat [partij B] zich heeft gewend tot een internationaal opererend kantoor uit het hogere segment, gelet op zijn functie, zijn financiële belang bij behoudt van zijn (top)salaris, het internationale karakter van zijn loopbaan en de juridische bijstand waarvan [partij A] zich zelf in zijn dossier heeft voorzien. In deze procedure is door [partij B] echter geen urenstaat van zijn gemachtigden overgelegd, zodat de kantonrechter niet kan vaststellen dat alle verzochte – en zeer aanzienlijke – kosten in redelijkheid zijn gemaakt. [partij B] wordt ook geen gelegenheid meer geboden om die urenstaat alsnog in het geding te brengen, omdat deze reeds overgelegd had kunnen zijn. De kantonrechter zal daarom aan (werkelijke) advocaat- en proceskosten, inclusief de verzochte tolkkosten, het redelijk te achten totaalbedrag van € 150.000,- (inclusief btw) toewijzen, te vermeerderen met wettelijke rente zoals in de beslissing weergegeven.

5 Beslissing

De kantonrechter:

In de zaak van het verzoek:

5.1.

wijst de verzoeken af;

In de zaak van het tegenverzoek:

5.2.

veroordeelt [partij A] om binnen zeven dagen na dagtekening van deze beschikking te voldoen aan haar re-integratieverplichtingen en [partij B] te re-integreren in zijn eigen of passend werk, op straffe van een dwangsom van € 1.000,- per dag dat [partij A] hiermee in gebreke blijft met een maximum van € 100.000,-;

5.3.

veroordeelt [partij A] om te voldoen aan haar inspanningsverplichting om [partij B] te herplaatsen in een passende alternatieve functie vanaf het moment dat hij weer is hersteld;

5.4.

veroordeelt [partij A] tot betaling aan [partij B] van € 150.000,- (inclusief btw) ter vergoeding van zijn advocaat- en tolkkosten, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf veertien dagen na dagtekening van deze beschikking;

5.5.

verklaart de veroordelingen in deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;

5.6.

wijst het meer of anders verzochte af.

Deze beschikking is gegeven door kantonrechter mr. M.E. Groeneveld-Stubbe en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 22 oktober 2026.

Zie bijvoorbeeld Hof Arnhem-Leeuwarden 17 maart 2017, ECLI:NL:GHARL:2017:2284 en Hof Den Haag 8 maart 2022, ECLI:NL:GHDHA:2022:390. Productie 21 verweerschrift. Productie 17 verzoekschrift. Productie 62 verweerschrift. Hoge Raad 30 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1187, r.o. 3.5.2.