De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan belaging (stalking) van zijn…

RECHTBANK GELDERLAND

Team strafrecht

Zittingsplaats Zutphen

Parketnummers: 05/315248-25 en 08/353931-25 (gev. ttz.)

Datum uitspraak : 11 juni 2026

Tegenspraak

vonnis van de meervoudige kamer

in de zaak van

de officier van justitie

tegen

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum 1] 1987 op Curaçao,

wonende aan de [adres 1] , [postcode] in [woonplaats] .

Raadsvrouw: mr. M. Mulderij-Anker, advocaat in Zwolle.

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 28 mei 2026.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

parketnummer 05/315248-25

hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 maart 2025 tot en met

21 november 2025 te [plaats] , gemeente Oldebroek en/of te Kampen en/of te Epe en/of te Emmeloord, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van een ander, te weten die van [slachtoffer 1] en/of haar zoontje [slachtoffer 2] , door:

parketnummer 08/353931-25

hij op of omstreeks 16 juni 2025 te Kampen [slachtoffer 3] heeft mishandeld, door meermalen, althans eenmaal (met kracht) een autoportier tegen het been van die [slachtoffer 3] te duwen.

Parketnummer 05/315248-25

De officier van justitie en de raadsvrouw hebben zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk is in de vervolging van verdachte voor belaging, voor zover die belaging ziet op zijn zoontje [slachtoffer 2] .

De rechtbank overweegt dat belaging een klachtdelict is; een klacht is dan een voorwaarde voor de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Die klacht of iets waaruit anderszins de wens tot vervolging kan blijken, ontbreekt. Zij is van oordeel dat het openbaar ministerie alleen al om die reden niet-ontvankelijk is in de vervolging van verdachte voor belaging voor zover dit ziet op [slachtoffer 2] .

Parketnummer 05/315248-25

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan belaging van [slachtoffer 1] .

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank, behoudens de pleegperiode. Zij heeft gesteld dat er vanaf maart 2025 namelijk een normale omgangsregeling was en dat verdachte bij aangeefster mocht komen, tot het moment dat er door verdachte een intimiderend WhatsApp-bericht werd gestuurd en een voicerecorder werd geplaatst.

Beoordeling door de rechtbank

Aangeefster [slachtoffer 1] heeft op 10 september 2025 aangifte en klacht gedaan van belaging door haar ex-partner, verdachte. Zij heeft verklaard dat zij in maart 2025 de relatie met verdachte beëindigde en naar haar nieuwe huurwoning in [plaats] vertrok. Zij zei vaak tegen verdachte dat ze klaar was met de relatie en dat ze rust wilde. Vanaf het moment van beëindigen van de relatie begon verdachte vaak met zijn auto langs haar woning te rijden, zich regelmatig rond de woning op te houden en rond de woning te lopen. Verdachte hield zich ook regelmatig met de auto voor de deur van de woning van haar ouders op.

Op 22 mei 2025 kreeg aangeefster een WhatsApp-bericht van verdachte waarin hij onder meer schreef dat hij wel snapte dat mannen soms hun ex-partner iets aandoen en dat hij die mannen daar gelijk in geeft. Verdachte heeft verklaard dat hij dit app-bericht inderdaad heeft verstuurd.

Op 25 of 26 mei 2025 kwam aangeefster erachter dat er een voicerecorder in de tas van haar zoontje zat. Aangeefster heeft verklaard dat de recorder aan stond en aan het opnemen was.

Verdachte heeft verklaard dat het klopt dat hij een voicerecorder in de tas van zijn zoontje had gestopt.

Aangeefster heeft verder verklaard dat haar buren [getuige 1] en [getuige 2] begin juli 2025 vertelden dat in de nacht een man bij de schutting achter de woning van aangeefster stond. Toen aangeefster hen een foto van verdachte liet zien, vertelden deze buren dat dit de man was die bij de schutting had gestaan.

Aangeefster heeft verklaard dat verdachte op 9 juli 2025 hun zoontje ophaalde en dat zij later die dag van een collega hoorde dat verdachte op het terrein van haar werkadres was. Verdachte was daar gezien zonder hun zoontje.

Op 13 juli 2025, toen het zoontje weer bij verdachte was, kreeg aangeefster een bericht van haar buurvrouw waarin stond dat zij verdachte rond 00:30 uur achter de woning van aangeefster had gezien. Getuige [getuige 1] , de buurman van aangeefster, heeft op 14 oktober 2025 verklaard dat hij meerdere keren heeft gezien dat aangeefster werd lastiggevallen door verdachte. Ongeveer 3 maanden daarvoor (de rechtbank begrijpt: rond 14 juli 2025) zag getuige rond 00:30 uur een donkere man in het pad achter de woning van aangeefster staan. De volgende dag vertelde aangeefster getuige hoe verdachte eruit zag en getuige heeft verklaard dat dit signalement overeenkwam met de man die hij had gezien.

Aangeefster heeft verklaard dat zij op 30 augustus 2025 een camera met een powerbank in de bosjes naast haar woning vond. Deze camera stond gericht op de ingang van haar woning. Verdachte heeft verklaard dat hij deze camera heeft geplaatst.

Aangeefster heeft verder verklaard dat zij op 4 september 2025 met haar zoontje onderweg naar huis fietste, toen verdachte tussen auto’s zag en dat hij op haar afrende en haar vastpakte. Bovenvermelde getuige [getuige 1] heeft verder verklaard dat aangeefster op 4 september overstuur naar hem toekwam, vertelde dat verdachte haar lastig had gevallen en een filmpje liet zien waarop te zien was dat verdachte tussen geparkeerde auto’s opdook en naar aangeefster toerende. Getuige zocht in de wijk naar verdachte en trof hem in de buurt van de woning van getuige.

Op 9 september 2025 vertelde een buurman aan aangeefster dat ze een camera in hun heg hadden gevonden. Aangeefster zag vervolgens dat er in de heg een camera met daaraan een telefoon zat. Zij herkende de telefoon als een oude telefoon van verdachte. De camera was gericht op de ingang van haar woning. Verdachte heeft verklaard dat hij ook deze keer een camera heeft geplaatst.

Toen aangeefster op 10 september 2025 aangifte deed op het politiebureau in Epe, zagen verbalisanten een BMW 3-serie langs het politiebureau rijden. De bestuurder keek vluchtig om zich heen en keek ook richting het politiebureau. Verdachte was blijkens de politiesystemen kentekenhouder van een BMW met kenteken [kenteken] . Verdachte werd vervolgens in deze aangetroffen in een doodlopende weg bij het politiebureau. De politie voerde een zogenoemd ‘stop-gesprek’ met verdachte, waarin de politie aangaf dat verdachte op geen enkele wijze contact mocht opnemen met aangeefster en niet in [plaats] mocht komen. De politie gaf verder aan dat de omgang met het zoontje via de advocaat van verdachte ofwel het Centrum Jeugd en Gezin moest lopen.

Op 21 november 2025 deed aangeefster wederom aangifte en klacht van belaging door verdachte. Zij verklaarde dat verdachte op 7 en 11 oktober 2025 weer rondreed in de straat waarin zij woont. Op 11 oktober wilde hij haar een brief geven. Getuige [getuige 3] heeft op 12 oktober 2025 verklaard dat zij tegenover aangeefster woont en dat zij een dag eerder – toen zij voor de woning van aangeefster langs reed – verdachte daar zag lopen.

Op 13 oktober 2025 nam een oud-therapeut van aangeefster en verdachte contact op met aangeefster. Zij gaf aan dat verdachte een brief voor aangeefster had en wilde weten of zij deze wilde lezen. In de nacht van 13 oktober 2025 belde een buurvrouw van aangeefster en zij vertelde aangeefster dat verdachte in de straat stond, dat hij een brief wilde geven en wilde dat het goed kwam met zijn gezin. Getuige [getuige 1] heeft verklaard dat hij op 13 oktober 2025 rond 00:00 uur naar huis liep via het achterpad en verdachte daar zag. Verdachte zei tegen getuige dat hij aangeefster een brief wilde geven. Verdachte heeft verklaard dat het klopt dat hij in de straat was om een brief aan aangeefster te geven en dat hij de therapeut een brief heeft gegeven zodat zij deze aan aangeefster kon overhandigen.

Aangeefster heeft verklaard dat zij op 15 oktober 2025 met haar moeder en zus naar de Albert Heijn in Hattem reed. Haar zus vertelde dat zij zag dat verdachte achter haar aan reed. Aangeefster parkeerde snel de auto en zag dat verdachte stopte en daarna weer doorreed. Aangeefster meldde bij de politie dat zij achtervolgd werd door verdachte en de politie trof verdachte vervolgens aan in [plaats] . Verdachte heeft verklaard dat het zou kunnen dat hij bij de Albert Heijn was, dat toen de tracker al onder de auto van aangeefster zat en dat hij die gebruikte om te kijken waar aangeefster was.

Aangeefster heeft verder verklaard dat verdachte op 17 oktober 2025 wederom bij haar woning was. Een buurman van aangeefster zei tegen haar dat hij verdachte rond 05:00 uur in de straat zag. Later hoorde aangeefster van de buren dat verdachte meerdere malen in de straat was waar aangeefster woont. Dit was bijvoorbeeld ook het geval op 21 oktober 2025.

Op 16 oktober 2025 heeft [getuige 1] , een buurman van aangeefster (de eerder genoemde getuige [getuige 1] ), verklaard dat hij verdachte de afgelopen week vier keer in de omgeving had gezien.

Op 10 november 2025 heeft de voorzieningenrechter verdachte per direct verboden contact op te nemen met moeder en om zich in de buurt van haar woning te begeven.

Aangeefster heeft verklaard dat zij op 20 november 2025 met pech in Kampen stond. Zij zag toen dat er een zwart kastje onder haar auto zat. Een medewerker van de ANWB gaf aan dat het een zogenoemde tracker betrof. Vervolgens reed verdachte het parkeerterrein op. De politie kwam ter plaatse en vond onder de auto van aangeefster een voorwerp dat op een tracker leek. Diezelfde dag rond 19:20 uur belde de zus van aangeefster en zij vertelde aangeefster dat verdachte weer in de straat stond.

Verbalisanten zijn toen naar de woning van aangeefster gegaan en troffen verdachte op 110 meter afstand van haar woning aan. Verbalisanten zeiden tegen verdachte dat hij niet meer in de omgeving van zijn ex-partner mocht komen en daarop zei verdachte dat het enige wat hem rustig kon maken is dat hij in de buurt van de woning van zijn ex-partner en kind is. Verbalisanten begeleidden verdachte richting Emmeloord, maar kregen rond 22:04 uur de melding dat verdachte in de achtertuin van aangeefster stond. Aangeefster liet toen een video zien waarop te zien was dat verdachte over de schutting klom, de achtertuin van aangeefster in.

Op 20 november 2025 is de telefoon van verdachte in beslag genomen en daarop werden screenshots van de applicatie WhatsGPS gevonden. Dat is een applicatie waarmee de aangetroffen tracker gevolgd kan worden.

Verdachte heeft verklaard het klopt dat hij op 20 november 2025 rond 22:00 uur bij de woning van aangeefster was. Hij heeft verklaard dat hij in zijn paniek meerdere keren per dag via de tracker keek waar de auto was. Desgevraagd heeft hij verklaard dat hij dan naar de plaats(en) reed waar aangeefster was.

Aangeefster heeft verklaard dat zij zich door de gedragingen van verdachte constant angstig voelt en constant op haar hoede is.

Tenlastegelegde gedragingen

De rechtbank acht op grond van bovenvermelde bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte in de periode van 1 maart 2025 tot en met 21 november 2025 meermaals door de straat van aangeefster heeft gereden, zich heeft begeven rondom die woning, aangeefster is gevolgd met de auto, haar een intimiderende en bedreigende app-bericht stuurde, een voicerecorder plaatste om gesprekken op te nemen, meermaals camera’s rondom de woning van aangeefster plaatste, via anderen aangeefster probeerde te benaderen met brieven en een tracker onder de auto van aangeefster plaatste.

Belaging

Deze gedragingen heeft verdachte binnen een periode van ruim acht maanden verricht. Verdachte heeft in deze periode op veel verschillende momenten, op verschillende manieren op zeer indringende wijze contact met aangeefster gezocht, ook na een met hem door de politie gevoerd stop-gesprek. Daarnaast heeft hij haar met gebruikmaking van technische hulpmiddelen afgeluisterd, gefilmd en haar bewegingen met een tracker onder haar auto gevolgd. Gelet op het vorenstaande, de lange duur van de periode waarin verdachte contact heeft gezocht met aangeefster, de frequentie en de indringendheid daarvan, heeft verdachte wederrechtelijk, stelselmatig en opzettelijk inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van aangeefster.

Verdachtes gedragingen waren naar het oordeel van de rechtbank – anders dan verdachte stelt – gericht op aangeefster en niet enkel gericht op het contact met zijn zoontje, hetgeen onder meer blijkt uit het gegeven dat verdachte op 9 en 13 juli 2025 bij respectievelijk de werklocatie en de woning van aangeefster kwam, terwijl verdachte op dat moment al de zorg voor hun zoontje had. Desondanks kwam verdachte op de werklocatie en kwam hij in de nacht bij de woning van aangeefster. Bovendien is verdachte met de stalking begonnen op het moment dat hij nog gewoon omgang had met zijn zoontje. Die omgang stopte immers pas later, rond 25 augustus 2026. Dat zijn uitsluitend handelingen gericht waren op contact met zijn zoontje omdat hij die niet meer zag, past niet daar niet bij. De rechtbank is van oordeel dat uit bovenvermelde bewijsmiddelen volgt dat verdachte met zijn gedragingen het oogmerk had aangeefster vrees aan te jagen. Verdachte stuurde immers onder meer een app-bericht met een intimiderende inhoud en volgde haar op indringende wijze met verschillende technische hulpmiddelen, waarbij hij ook daadwerkelijk op plaatsen verscheen waar zij was.

Door steeds contact te blijven zoeken met aangeefster, haar via onder meer een tracker te volgen en haar meermaals te verrassen met zijn aanwezigheid op plaatsen waar zij dit niet hoefde te verwachten, heeft verdachte aangeefster daarnaast geen keuze gelaten in het al dan niet aanvaarden van dit contact met verdachte. De rechtbank is daarom van oordeel dat verdachte aangeefster ook heeft gedwongen te dulden dat hij in contact bleef met haar en dat bovenvermelde gedragingen ook daarop waren gericht.

De rechtbank acht op grond van het vorenstaande bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde belaging.

Parketnummer 08/353931-25

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan mishandeling van [slachtoffer 3] .

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van mishandeling, omdat hij geen opzet had op het toebrengen van letsel aan [slachtoffer 3] . Verdachte wilde namelijk alleen het portier sluiten en raakte daarbij ongewild het been van die [slachtoffer 1] .

Beoordeling door de rechtbank

Aangeefster [slachtoffer 3] heeft verklaard dat zij op 16 juni 2025 met haar zus [slachtoffer 1] (bovenvermelde [slachtoffer 1] ) meeging om het zoontje van [slachtoffer 1] bij verdachte op te halen in Kampen. Uiteindelijk pakte verdachte zijn zoontje en ging op de bestuurdersstoel van zijn auto zitten. Aangeefster ging in de deuropening van het portier aan de bestuurderszijde staan om te voorkomen dat verdachte het portier zou sluiten en weg zou rijden. Daarop trok verdachte meermaals hard aan de deur, waardoor deze deur tegen haar onderbeen kwam. Aangeefster voelde pijn aan haar onderbeen en had nadien een paarse plek op haar onderbeen.

Verdachte heeft verklaard dat hij het portier meerdere keren dicht probeerde te trekken, dat hij op dat moment zag dat aangeefster tussen het portier en zijn auto stond en dat het portier daardoor tegen het been van aangeefster kwam.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte door het meermaals met kracht dichttrekken van het portier, terwijl aangeefster tussen dit portier en de auto in stond, minst genomen bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat het portier tegen haar aan zou komen en dit pijn en/of letsel zou veroorzaken.

De rechtbank acht op grond van het vorenstaande bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde mishandeling.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder parketnummers 05/315248-25 en 08/353931-25 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

parketnummer 05/315248-25

hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 maart 2025 tot en met

21 november 2025 te [plaats] , gemeente Oldebroek en/of te Kampen en/of te Epe en/of te Emmeloord, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van een ander, te weten die van [slachtoffer 1] en/of haar zoontje [slachtoffer 2] , door:

parketnummer 08/353931-25

hij op of omstreeks 16 juni 2025 te Kampen [slachtoffer 3] heeft mishandeld, door meermalen, althans eenmaal (met kracht) een autoportier tegen het been van die [slachtoffer 1] te duwen.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

parketnummer 05/315248-25

belaging

parketnummer 08/353931-25

mishandeling

De feiten zijn strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 147 dagen, waarvan 90 dagen voorwaardelijk, met aftrek van de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht en met een proeftijd van 2 jaar. Zij heeft gevorderd dat aan het voorwaardelijke strafdeel als voorwaarden een meldplicht en het meewerken aan ambulante behandeling worden verbonden. Verder heeft de officier van justitie gevorderd dat aan verdachte een taakstraf van 80 uren wordt opgelegd. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr), inhoudende een contact- en locatieverbod, met betrekking tot [slachtoffer 1] , voor de duur van 5 jaar, wordt opgelegd. Per overtreding geldt een hechtenis van 3 dagen, met een maximum van 6 maanden. De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank de dadelijke uitvoerbaarheid van deze maatregel zal bevelen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat aan verdachte een gevangenisstraf dient te worden opgelegd waarvan het onvoorwaardelijke strafdeel gelijk is aan de tijd die hij in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Zij heeft zich op het standpunt gesteld dat aan het voorwaardelijke strafdeel de bijzondere voorwaarden die de reclassering heeft geadviseerd, kunnen worden verbonden en dat oplegging van de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v Sr niet nodig is, en al helemaal niet dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast heeft de raadsvrouw verzocht naast een deels voorwaardelijke gevangenisstraf niet ook een taakstraf op te leggen.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf en maatregel rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

De aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan belaging van zijn ex-partner. Hij heeft in een periode van ruim acht maanden veelvuldig en op indringende wijze contact gezocht met zijn ex-partner en volgde haar bewegingen met gebruikmaking van camera’s, een voicerecorder en een GPS-tracker. Hij heeft daarbij zelfs zijn zeer jonge zoontje ingezet, door een voicerecorder in zijn tas te verstoppen. Belaging, in het normaal spraakgebruik ook wel stalking genoemd, is een zeer hinderlijk en angstaanjagend feit. Stalking heeft in de regel enorm negatieve en vaak schadelijke gevolgen voor slachtoffers, omdat zij constant geconfronteerd worden met ongewenst contact en daardoor beperkt worden in hun vrijheid en hun gevoel van veiligheid en privacy. Uit de slachtofferverklaring blijkt ook dat aangeefster er tot op heden de gevolgen van ondervindt. Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt mishandeling van de zus van zijn ex-partner, in het bijzijn van zijn zoontje. Uit haar verzoek tot schadevergoeding blijkt dat deze mishandeling gevoelens van angst veroorzaakte, alsmede pijnklachten die meerdere weken aanhielden.

De persoon van verdachte

Uit het rapport van de psycholoog volgt dat verdachte lijdt aan een psychische stoornis in de vorm van een aanpassingsstoornis met een gemengde stoornis van emoties en gedrag. Deze stoornis was aanwezig ten tijde van het plegen van het tenlastegelegde. Verdachte kon niet goed omgaan met de nieuwe situatie – waarbij de relatie met zijn partner werd beëindigd en hij zijn zoontje minder zag – en kreeg stevige somberheidsklachten en angstklachten met paniekaanvallen. Vanuit de somberheids-, angst- en paniekklachten was hij zeer emotioneel en niet meer volledig in staat om zijn gedrag te reguleren. Cognitief wist hij nog wel dat zijn gedragingen strafbaar waren, maar zijn emotionaliteit maakte dat hij nauwelijks tot niet daarbij stilstond. Daarbij kan volgens de psycholoog niet worden gezegd dat verdachte in zijn stalkingsgedrag volledig werd gestuurd door verstoorde psychische functies. De psycholoog adviseert om daarom de feiten in verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

De psycholoog schat het risico op herhaling in als laag tot matig en adviseert verdachte in het kader van een (deels) voorwaardelijke straf ambulant te laten behandelen voor zijn aanpassingsstoornis in een instelling voor forensische geestelijke gezondheidszorg.

Verdachte is op 20 januari 2026 geschorst uit voorlopige hechtenis. Uit het reclasseringsadvies volgt dat verdachte in het kader van het schorsingstoezicht afsprakentrouw is en zich heeft ingezet om een behandeling te starten. De reclassering schat het risico op herhaling in als laag-gemiddeld en vindt net als de psycholoog een ambulante behandeling bij een forensische kliniek passend. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden een meldplicht, een contactverbod met [slachtoffer 1] , een locatieverbod voor [plaats] en meewerken aan een ambulante behandeling.

De rechtbank onderschrijft de conclusies van de psycholoog en stelt vast dat ten tijde van het plegen van het feit bij verdachte sprake is geweest van een ziekelijke stoornis van de geestvermogens, die invloed heeft gehad op het denken en handelen van verdachte ten tijde van de feiten. Verdachte wordt daarom in verminderde mate toerekeningsvatbaar geacht.

Straf en maatregel

Gelet op de ernst van de feiten en de impact daarvan op aangeefster en haar omgeving acht de rechtbank geen andere straf passend dat een deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Verdachte heeft 61 dagen in voorlopige hechtenis doorgebracht, De rechtbank zal dit deel als onvoorwaardelijke gevangenisstraf aan hem opleggen. Om herhaling te voorkomen is het belangrijkste dat verdachte behandeld wordt, nu hij mede door zijn stoornis is gekomen tot deze feiten. De rechtbank zal aan hem een voorwaardelijk strafdeel opleggen als stok achter de deur om verdachte te weerhouden opnieuw in de fout te gaan en om aan hem de noodzakelijke verplichte behandeling op te kunnen leggen. Daaraan zal de rechtbank de voorwaarden verbinden die de reclassering heeft geadviseerd: een meldplicht, het meewerken aan ambulante behandeling en een contact- en locatieverbod, waarop door de reclassering een uitzondering gemaakt kan worden op het moment dat het gaat om contact die betrekking heeft op (de omgang met) hun zoon Daarnaast zal de rechtbank aan verdachte de vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v Sr opleggen, omdat verdachte ook na het zogenoemde stop-gesprek met de politie en na het door de voorzieningenrechter opgelegde contact- en locatieverbod is doorgegaan met de stalking. Tot slot acht de rechtbank gelet op de aard en ernst van de feiten ook oplegging van een taakstraf passend.

Alles afwegende, zal de rechtbank aan verdachte een gevangenisstraf voor de duur van 151 dagen, waarvan 90 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren opleggen. Het onvoorwaardelijke strafdeel is gelijk aan de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, te weten 61 dagen. Dit betekent dat verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis. Daarnaast legt de rechtbank aan hem een taakstraf op van 80 uren.

Ter beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten zal de rechtbank aan verdachte verder een vrijheidsbeperkende maatregel opleggen. Deze maatregel zal inhouden een contactverbod met [slachtoffer 1] en een locatieverbod voor de plaats [plaats] , beiden voor de duur van drie jaar. De rechtbank zal daarbij bevelen dat vervangende hechtenis wordt toegepast voor iedere keer dat verdachte niet aan de maatregel voldoet. Deze hechtenis bedraagt één week per overtreding, met een totale duur van maximaal zes maanden voor beide verboden samen, en heft de verplichtingen op grond van de maatregel niet op. De rechtbank zal niet bevelen dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar is, omdat de psycholoog en de reclassering het gevaar op herhaling inschatten als laag-matig en de rechtbank het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis door zal laten lopen, waardoor de schorsingsvoorwaarden - waaronder het contact- en locatieverbod met betrekking tot [slachtoffer 1] - ook van toepassing blijven. In dat geval is het niet nodig om de maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren. Zij zal de schorsingsvoorwaarde inhoudende dat verdachte meewerkt aan elektronische monitoring vervallen verklaren, omdat de reclassering handhaving van het locatieverbod middels elektronische monitoring niet meer nodig acht. De rechtbank realiseert zich dat verdachte dan op twee grondslagen een contact- en locatieverbod krijgt opgelegd. Dit wordt van belang geacht omdat verdachte hardnekkig is gebleken in zijn gedrag, een 38v-maatregel ervoor zorgt dat snel kan worden opgetreden zonder dat de opgelegde behandeling gevaar loopt omdat het voorwaardelijk deel wordt opgesoupeerd en de bijzondere voorwaarde ervoor zorgt dat ook de reclassering deze verboden kan monitoren en, indien nodig, aan de bel kan trekken. De rechtbank ziet verder geen aanleiding om in het kader van het voorwaardelijke strafdeel of de vrijheidsbeperkende maatregel een contact- of locatieverbod op te leggen ten aanzien van [slachtoffer 3] , de zus van [slachtoffer 1] , omdat uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting niet blijkt dat verdachte voorafgaand of na de mishandeling van die [slachtoffer 3] contact met haar zocht.

1. Parketnummer 05/315248-25 (benadeelde partijen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] )

Parketnummer 05/315248-25

De officier van justitie heeft gevorderd dat de telefoon met goednummer PL0600-2025436454-G3531054 verbeurd zal worden verklaard, omdat met deze telefoon het strafbare feit is begaan. De raadsvrouw heeft verzocht om teruggave van de telefoon aan verdachte.

De rechtbank zal de telefoon (met goednummer PL0600-2025436454-G3531054) met behulp waarvan het feit met parketnummer 05/315248-25 is begaan of voorbereid, verbeurd verklaren. Deze telefoon zat namelijk vast aan een verborgen camera die gericht was op de woning van aangeefster.

De oplegging van de straf en maatregel is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 33, 33a, 36f, 38v, 38w, 57, 285b en 300 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

? verklaart ten aanzien van feit 1 het openbaar ministerie niet-ontvankelijk voor zover de vervolging ziet op [slachtoffer 2] ;

? verklaart bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

? verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

? verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

? verklaart verdachte hiervoor strafbaar;

hierbij gelden als voorwaarden dat verdachte: