Bestuursrecht overig

Wet hersteloperatie toeslagen, op de zaak betrekking hebbende stukken. De rechtbank ziet geen aanleiding voor…

Rechtbank Midden-Nederland, 25 september 2026

Zaakgegevens

Op 25 september 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Zittingsplaats
Utrecht
Datum uitspraak
25 september 2026
Datum publicatie
29 oktober 2026
Zaaknummer
26/2042
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBMNE:2026:7647
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Wet hersteloperatie toeslagen, op de zaak betrekking hebbende stukken. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat Dienst Toeslagen de stukken die ten grondslag liggen aan de O/GS-vaststelling in het geding had moeten brengen. Beroep ongegrond. Verzoek om isv toegewezen.

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: UTR 26/2042

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 25 september 2026 in de zaak tussen

[eiseres] , uit [plaats] , eiseres

(gemachtigde: mr. A. Laghmouchi)

en

Dienst Toeslagen, verweerder

(gemachtigde: mr. [gemachtigde 1] ).

Samenvatting

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar verzoek om compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). Eiseres is het niet eens met de afwijzing en is van mening zij recht heeft op compensatie voor toeslagjaar 2015. De rechtbank is van oordeel dat Dienst Toeslagen het verzoek van eiseres terecht heeft afgewezen omdat niet is gebleken dat eiseres schade heeft geleden als gevolg van vooringenomen handelen door Dienst Toeslagen. Eiseres krijgt wel een vergoeding voor immateriële schade vanwege het overschrijden van de redelijke termijn.

Procesverloop

2.1

Eiseres heeft zich op 15 maart 2021 bij Dienst Toeslagen gemeld als gedupeerde van de toeslagenaffaire en verzocht om een herbeoordeling van de kinderopvangtoeslag over de jaren 2015 tot en met 2018. In het besluit van 16 november 2023 (het primaire besluit) heeft Dienst Toeslagen het verzoek van eiseres om compensatie afgewezen.

2.2

Met het besluit van 5 februari 2026 (het bestreden besluit) heeft Dienst Toeslagen het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en is daarmee bij de afwijzing van het verzoek gebleven.

2.3

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en stelt zich op het standpunt recht op compensatie te hebben voor toeslagjaar 2015. Dienst Toeslagen heeft gereageerd met een verweerschrift.

2.4

De rechtbank heeft het beroep op 3 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van Dienst Toeslagen, vergezeld door mr. [gemachtigde 2] .

Overwegingen

Beoordelingskader

3.1

Vanwege de zogenoemde toeslagenaffaire heeft de Staat verschillende herstelregelingen in het leven geroepen om burgers te compenseren voor fouten die zijn gemaakt bij de uitvoering van de kinderopvangtoeslag. Uitgangspunt van de hersteloperatie is dat gedupeerde ouders alsnog ontvangen wat ten onrechte is teruggevorderd of onthouden, aangevuld met een vergoeding van materiële en immateriële schade. Uit artikel 2.1, eerste lid, van de Wht volgt dat Dienst Toeslagen compensatie toekent aan een aanvrager die schade heeft geleden doordat bij de beoordeling van het recht op kinderopvangtoeslag sprake is geweest van institutionele vooringenomenheid of doordat de toepassing van wettelijke regelingen heeft geleid tot onbillijkheden van overwegende aard als gevolg van de hardheid waarmee het wettelijke systeem werd toegepast. Om voor compensatie in aanmerking te komen dient dus in ieder geval sprake te zijn van schade die eiseres daadwerkelijk heeft geleden als gevolg van de besluiten van Dienst Toeslagen. Daarnaast volgt uit de memorie van toelichting bij de Wht dat de bewijslast voor het recht op compensatie bij de aanvrager van de compensatie ligt.

3.1

Verder is in artikel 2.6 van de Wht bepaald dat Dienst Toeslagen aan een aanvrager van een kinderopvangtoeslag op aanvraag een O/GS-tegemoetkoming toekent indien de toepassing van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen, de daarop berustende bepalingen of de Wet kinderopvang bij de uitvoering van de kinderopvangtoeslag heeft geleid tot onbillijkheden van overwegende aard, omdat aan hem geen persoonlijke betalingsregeling is toegekend of een buitengerechtelijke schuldregeling is geweigerd vanwege de onterechte kwalificatie van opzet of grove schuld (OG/S-kwalificatie) van hemzelf of zijn partner ten aanzien van het ontstaan van de terugvordering van de kinderopvangtoeslag.

Achtergrond

4.1

Bij de beoordeling van deze zaak gaat de rechtbank uit van de volgende feiten.

4.2

Tussen partijen is in geschil of Dienst Toeslagen vooringenomen heeft gehandeld in toeslagjaar 2015 waardoor eiseres schade heeft geleden in de zin van de Wht. In toeslagjaar 2015 hebben twee neerwaartse correcties plaatsgevonden van de kinderopvangtoeslag van eiseres. Eiseres heeft op 19 september 2016 een antwoordformulier met een jaaropgave ingestuurd. Op dit antwoordformulier heeft eiseres bij de vraag: “Hebt u gebruik gemaakt van kinderopvang in 2015?” een kruisje gezet bij het antwoord: “Nee, ik heb in 2015 geen gebruik gemaakt van kinderopvang.” Daarnaast heeft eiseres op het antwoordformulier een bedrag van € 2655,- aan opvangkosten ingevuld voor de kinderopvang van haar kind, geboren op [geboortedatum] , bij kinderopvanginstelling [naam 1] . Uit de bij het antwoordformulier aangeleverde jaaropgave blijkt ook dat eiseres in de maanden april 2015 tot en met juni 2015 kinderopvang heeft afgenomen bij kinderopvanginstelling [naam 1] . Deze gegevens komen overeen met de gegevens in de KOI-viewer.

4.2

Tijdens de herbeoordeling van de kinderopvangtoeslag over toeslagjaar 2015 heeft eiseres correspondentie overgelegd waaruit blijkt dat eiseres in januari 2015 kinderopvang heeft afgenomen bij kinderopvanginstelling [naam 2] .

Het oordeel van de rechtbank

Nihilstelling griffierecht

5. Ter zitting heeft eiseres haar beroepsgrond ten aanzien van de nihilstelling van het griffierecht ingetrokken. Daarom zal de rechtbank deze beroepsgrond verder niet behandelen in deze uitspraak.

Op de zaak betrekking hebbende stukken

6.1

Eiseres voert aan dat Dienst Toeslagen niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken conform artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft ingebracht. Dienst Toeslagen heeft namelijk de stukken die ten grondslag liggen aan de O/GS-vaststelling niet verstrekt. Daardoor is eiseres niet in de gelegenheid gesteld de O/GS-vaststelling te verifiëren en te betwisten en dat is in strijd met art. 7:4 lid 2 van de Awb. Eiseres verwijst in dit kader naar een uitspraak van de Rechtbank Rotterdam waarin werd geoordeeld dat Dienst Toeslagen moet toelichten welke gegevensbronnen zijn geraadpleegd en de betreffende stukken moet verstrekken, en naar een uitspraak van de rechtbank Amsterdam. Zo lang Dienst Toeslagen niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken verstrekt, kan niet worden vastgesteld of Dienst Toeslagen bij de voorbereiding van de bestreden beslissing de nodige kennis omtrent de relevante feiten en af te wegen belangen heeft vergaard, zoals Dienst Toeslagen dat behoort te doen op grond van artikel 3:2 van de Awb.

6.2

Dienst Toeslagen stelt zich op het standpunt dat alle op de zaak betrekking hebbende stukken in het geding zijn gebracht, ook in de bezwaarprocedure. Voor de beoordeling of een aanvrager van herstel aanspraak maakt op een tegemoetkoming gaat Dienst Toeslagen af op de uitkomst van het onderzoek door het Landelijk incassocentrum (LIC). Die uitkomst is alleen de conclusie of er wel of geen sprake is van een (onterechte) O/GS kwalificatie. Wanneer uit dit onderzoek blijkt dat er geen sprake is van een (onterechte) O/GS kwalificatie of in het geval er überhaupt geen verzoek om een persoonlijke betalingsregeling is ingediend, heeft de ouder geen recht op de tegemoetkoming. In het verweerschrift heeft Dienst Toeslagen een uitgebreide toelichting gegeven van de werkwijze van het LIC. Kort samengevat houdt dat het volgende in. Per toeslagjaar wordt onderzocht of er aanwijzingen zijn dat een schriftelijk verzoek is ingediend voor een persoonlijke betalingsregeling of dat sprake is (geweest) van een traject in het kader van de Minnelijke Schuldsanering (MSNP). Ontbreekt een dergelijk verzoek of wordt geen (indicatie van een) afwijzing daarvan aangetroffen, dan is er ten aanzien van dat toeslagjaar geen sprake van een (onterechte) O/GS kwalificatie. Het LIC verricht hiertoe een breed bronnenonderzoek, waarbij niet alleen brieven maar ook interne notities, signalen en systeemregistraties worden geraadpleegd. Dienst Toeslagen heeft bij het verweerschrift een document toegevoegd waarin de zoekstappen van het LIC worden toegelicht. Volgens Dienst Toeslagen mag zij in beginsel uitgaan van de uitkomsten van het onderzoek van het LIC, tenzij er concrete aanwijzingen zijn die aanleiding geven tot twijfel. Het achterliggende onderzoek van het LIC kan volgens Dienst Toeslagen niet worden aangemerkt als een op de zaak betrekking hebbend stuk. Bovendien ligt de bewijslast voor het in aanmerking komen van de tegemoetkoming bij eiseres en, zo stelt Dienst Toeslagen, eiseres heeft geen (begin van) bewijs aangeleverd waarmee het aannemelijk kan worden geacht dat zij in aanmerking komt voor de O/GS tegemoetkoming.

6.3

Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt, voor zover hier van belang, dat tot de op de zaak betrekking hebbende stukken tenminste die stukken behoren waarop het bestuursorgaan zijn besluit heeft doen steunen. Stukken waarover het bestuursorgaan de beschikking heeft in verband met de besluitvorming, maar waarop het besluit niet rechtstreeks steunt, hebben als op de zaak betrekking hebbende stukken te gelden als deze stukken gelet op de omvang van het geschil relevant kunnen zijn voor de beoordeling van het besluit. Vaststaat dat Dienst Toeslagen de uitkomsten van het onderzoek van het LIC heeft betrokken bij de besluitvorming. De rechtbank moet beoordelen of de achterliggende stukken van het onderzoek relevant kunnen zijn voor de beoordeling van het bestreden besluit. Alleen dan is Dienst Toeslagen op grond van artikel 8:42 van de Awb verplicht om die stukken alsnog te overleggen.

6.4

De rechtbank ziet in dit geval geen aanleiding voor het oordeel dat Dienst Toeslagen de genoemde stukken in het geding had moeten brengen. Uit artikel 2.6 van de Wht volgt – kort gezegd – dat een O/GS-tegemoetkoming wordt toegekend als er sprake is geweest van onbillijkheden van overwegende aard, omdat aan diegene geen persoonlijke betalingsregeling is toegekend of een buitengerechtelijke schuldregeling is geweigerd vanwege de onterechte kwalificatie van opzet of grove schuld. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat een betalings- of schuldregeling is aangevraagd en er is niets bekend over een weigering daarvan. Bij die stand van zaken is het daarom niet aannemelijk dat deze stukken relevant zijn voor de beoordeling van het bestreden besluit. Bovendien heeft Dienst Toeslagen met de toelichting op de zoekstappen van het LIC een inzicht gegeven in dat onderzoek en daarvan was in de door eiseres aangehaalde uitspraak van de Rechtbank Amsterdam nog geen sprake. Daardoor treft een beroep op deze uitspraak geen doel. De beroepsgrond slaagt niet.

Toeslagjaar 2015

7.1

Eiseres stelt zich op het standpunt dat sprake is van institutioneel vooringenomen handelen door Dienst Toeslagen in toeslagjaar 2015. In het Handboek Integrale Beoordeling – Vaktechniek zijn verschillende kenmerken van vooringenomen handelen opgenomen, waaronder: ‘niet nader opvragen van informatie bij een gebleken tekortkoming daarin’ en ‘afwijzen of verlagen van de KOT bij minste of geringste onregelmatigheid’. Van beide kenmerken is volgens eiseres in dit geval sprake. Het door eiseres ingevulde antwoordformulier van 19 september 2016 bevat een interne tegenstrijdigheid en Dienst Toeslagen had naar aanleiding daarvan nadere uitvraag moeten doen. Eiseres heeft ‘nee’ aangevinkt bij de vraag of gebruik is gemaakt van kinderopvang maar heeft vervolgens wel een jaaropgave van [naam 1] bijgevoegd die opvang voor de periode april-juni 2015 aantoont. Als Dienst Toeslagen tijdig een nadere uitvraag had gedaan, dan had eiseres de opvang bij [naam 2] eerder kunnen opgeven en waren de terugvorderingen lager uitgevallen. Daarnaast heeft de enkele tegenstrijdigheid in het antwoordformulier geleid tot een verlaging van € 13.719 naar € 2.333. Dat is een drastische verlaging en kwalificeert als een kenmerk van vooringenomen handelen. Daarnaast stelt eiseres dat de integrale beoordeling onzorgvuldig en onvolledig is geweest. Ook is het bestreden besluit onzorgvuldig gemotiveerd. Er is niet inzichtelijk gemaakt welke feiten doorslaggevend zijn geacht en er ontbreekt een inhoudelijke reactie op bezwaargronden.

7.2

Dienst Toeslagen stelt daar tegenover dat de terugvorderingen voor toeslagjaar 2015 een gevolg zijn geweest van reguliere wijzigingen en niet van vooringenomen handelen. Dienst Toeslagen is bij de verwerking van het antwoordformulier ervan uitgegaan dat eiseres per abuis ‘nee’ heeft ingevuld. Eiseres heeft namelijk wel aangegeven dat zij 374 uren kinderopvang heeft afgenomen bij [naam 1] en dat blijkt ook uit de door eiseres overgelegde jaaropgave van [naam 1] . Na afloop van het toeslagjaar heeft Dienst Toeslagen dezelfde gegevens ontvangen van de kinderopvang [naam 1] . Omdat deze informatie overeenkwam met de gegevens in de KOI-viewer had Dienst Toeslagen geen reden om te twijfelen aan de door eiseres verstrekte informatie. Volgens vaste rechtspraak mag Dienst Toeslagen uitgaan van de juistheid van gegevens in de KOI-viewer. Bovendien heeft eiseres geen bezwaar gemaakt tegen de neerwaartse bijstelling.

7.3

De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is geweest van vooringenomen handelen door Dienst Toeslagen in toeslagjaar 2015. Vooropgesteld heeft de tegenstrijdigheid op het antwoordformulier, namelijk het feit dat eiseres heeft aangegeven geen kinderopvang te hebben afgenomen in 2015 en tegelijkertijd heeft ingevuld dat zij kinderopvang heeft afgenomen bij kinderopvanginstelling [naam 1] in 2015, niet tot de terugvordering van het voorschot aan kinderopvangtoeslag voor 2015 geleid. Uit het dossier blijkt dat de terugvorderingen een gevolg zijn geweest van een wijziging in het gezamenlijk toetsingsinkomen en wijzigingen in het aantal opvanguren. Dat betekent dat de terugvordering het gevolg is geweest van reguliere wijzigingen. Van institutioneel vooringenomen handelen is geen sprake wanneer Dienst Toeslagen de kinderopvangtoeslag volgens de gebruikelijke wijze heeft verrekend. Dat eiseres later heeft kunnen aantonen dat zij ook in de maand januari van 2015 kinderopvang heeft afgenomen, doet daar niet aan af. De rechtbank kan de toelichting van Dienst Toeslagen, dat destijds geen aanleiding bestond om te twijfelen aan de door eiseres verstrekte informatie, volgen. Temeer omdat deze informatie overeenkwam met de gegevens in de KOI-viewer en de gegevens zoals aangeleverd door de kinderopvanginstelling. Dat eiseres enkel een verkeerd kruisje heeft gezet op het antwoordformulier, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om als tekortkoming in de aangeleverde informatie aangemerkt te worden op basis waarvan Dienst Toeslagen een nadere uitvraag zou moeten doen. Ook van onzorgvuldige besluitvorming of gebrekkige motivering is de rechtbank niet gebleken. Dienst Toeslagen heeft, onder verwijzing naar het advies van de Bezwaarschriftenadviescommissie hersteloperatie toeslagen, inzichtelijk uiteengezet waarom eiseres niet in aanmerking komt voor compensatie en is daarbij uitvoerig ingegaan op haar bezwaar- en beroepsgronden. Eiseres heeft haar standpunt ten aanzien van de onzorgvuldigheid verder niet geconcretiseerd.

Evenredigheidsbeginsel en hardheidsclausule

8.1

Eiseres stelt zich op het standpunt dat Dienst Toeslagen het evenredigheidsbeginsel onvoldoende kenbaar heeft toegepast. De gevolgen van het handelen van Dienst Toeslagen voor eiseres waren evident onevenredig, langdurig en hebben geleid tot ernstige financiële en persoonlijke schade. In een reactie op het verweerschrift en op de zitting heeft eiseres haar standpunt verder toegelicht en heeft daarmee subsidiair een beroep gedaan op de hardheidsclausule als bedoeld in artikel 9.1 van de Wht.

8.2

Dienst Toeslagen stelt zich op het standpunt dat er zowel geen sprake is van hardheid van het stelsel als recht op compensatie op grond van de hardheidsclausule. Er is sprake van hardheid van het stelsel in twee situaties, namelijk de ‘alles of niets benadering’ of bijzondere omstandigheden waarbij de kinderopvangtoeslag volledig is teruggevorderd. Geen van beide zijn in dit geval van toepassing.

8.3

Ten aanzien van het evenredigheidsbeginsel overweegt de rechtbank het volgende. De Wht is een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet treedt de rechter niet in de beoordeling van de grondwettigheid van een wet in formele zin. Uit rechtspraak volgt dat er ondanks het toetsingsverbod soms ruimte is om tot een andere uitkomst te komen dan waar toepassing van een wettelijke bepaling toe leidt. Dit is het geval indien er zich bijzondere omstandigheden voordoen die niet of niet ten volle zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever en deze omstandigheden de toepassing van de wettelijke bepaling zozeer in strijd doen zijn met algemene rechtsbeginselen dat die toepassing achterwege moet blijven. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres onvoldoende onderbouwd dat het niet toekennen van de compensatie in het voorliggende geval onevenredig is. Het is de rechtbank dan ook niet gebleken dat sprake is van dergelijke bijzondere omstandigheden. De beroepsgrond slaagt niet.

8.4

Ten aanzien van de hardheidsclausule is de rechtbank van oordeel dat Dienst Toeslagen geen aanleiding hoefde te zien om bijzondere omstandigheden aan te nemen als bedoeld in de hardheidsclausule. Eiseres heeft verschillende stukken overgelegd om haar standpunt dat sprake is van een schrijnende financiële situatie te onderbouwen, waaronder stukken van het schuldenregister [bedrijf] , bankafschriften en een aangekondigde dagvaarding wegens een huurachterstand. Het is de rechtbank duidelijk dat eiseres het financieel gezien al een lange tijd zwaar heeft en dat eiseres hard werkt om daar uit te komen. Tegelijkertijd is er geen aanleiding om ervan uit te gaan dat het de wetgever is ontgaan dat er gedupeerde ouders zijn die leningen zijn aangegaan om terugvorderingen van Dienst Toeslagen te betalen. In de memorie van toelichting is namelijk opgenomen dat het niet uitmaakt of een schuld is te herleiden tot een terugvordering van kinderopvangtoeslag. De door eiseres geschetste situatie vormt dan ook geen bijzondere omstandigheid die door de wetgever niet is voorzien en die tot een schrijnende situatie leiden. Daarbij komt dat eiseres verder geen omstandigheden heeft aangevoerd die op zichzelf onmiskenbaar onbillijk zijn, gelet op het doel van de regeling. De beroepsgrond slaagt niet.

Verzoek om immateriële schade

9.1

Ten slotte verzoekt eiseres om immateriële schadevergoeding wegens het overschrijden van de redelijke termijn.

9.2

Volgens vaste rechtspraak vangt de redelijke termijn in beginsel aan op het moment waarop het bestuursorgaan het bezwaarschrift heeft ontvangen. De behandeling van het bezwaar mag maximaal een half jaar duren en de behandeling van het beroep maximaal anderhalf jaar. In totaal gaat het dus om twee jaar. Als de redelijke termijn is overschreden, geldt voor de schadevergoeding als uitgangspunt een tarief van € 500,- per half jaar waarmee die termijn is overschreden (afgerond naar boven).

9.3

Vanaf de ontvangst van het bezwaarschift van eiseres op 15 maart 2024 tot deze uitspraak is de redelijke termijn met ongeveer zeven maanden overschreden. Eiseres heeft daarom recht op een schadevergoeding van € 1.000,-. De bezwaarprocedure heeft – tot het bestreden besluit van 5 februari 2026 – ongeveer 13 maanden geduurd. De procedure bij de rechtbank is begonnen met het beroepschrift van 9 maart 2026 en heeft tot de uitspraak van vandaag ongeveer zeven maanden geduurd. Daarmee is de behandeling bij de rechtbank binnen de anderhalf jaar gebleven. De termijnoverschrijding is daarom in zijn geheel toe te rekenen aan Dienst Toeslagen. De rechtbank zal Dienst Toeslagen dan ook veroordelen tot betaling van € 1.000,- schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Conclusie en gevolgen

10.1

Het beroep is ongegrond. Daarom blijft het bestreden besluit in stand.

10.2

Omdat het verzoek om immateriële schadevergoeding wordt toegewezen, heeft eiseres recht op een proceskostenvergoeding. Deze kosten stelt de rechtbank vast op

€ 467,- (1 punt voor het indienen van het verzoek, met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor 0,5). Dienst Toeslagen moet dit bedrag vergoeden. Eiseres krijgt het griffierecht niet vergoed.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- veroordeelt Dienst Toeslagen tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan eiseres van € 1.000,-;

- veroordeelt Dienst Toeslagen in de proceskosten van eiseres, tot een bedrag van € 467,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. V.E.H.G. Visser, rechter, in aanwezigheid van
mr. E. Stumpel, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 25 september 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021-2022, 36 151, nr. 3, pagina 72. ECLI:NL:RBROT:2024:3348 r.o. 9, en ECLI:NL:RBAMS:2026:3643. Dienst Toeslagen verwijst hierbij naar een tweetal uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, de uitspraak van 22 oktober 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5087 en de uitspraak van 3 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5847. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 23 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3380. Dienst Toeslagen verwijst hierbij naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 30 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3562 en de uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland van 16 april 2026, ECLI:NL:RBMNE:2026:1608. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State van 24 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:6319. Uitspraak van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State van 13 augustus 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3829.