Civiel recht overig
onterechte loonstop, aanvullen van gronden loonstop niet mogelijk, vordering tot loonbetaling wordt toegewezen.
Rechtbank Midden-Nederland, 23 oktober 2026
ECLI:NL:RBMNE:2026:7775 · Rechtbank Midden-Nederland · 23 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-midden-nederland/civiel-recht/civiel-recht-overig/kort-geding/ecli-nl-rbmne-2026-7775
Zaakgegevens
Op 23 oktober 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in kort geding uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Midden-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Almere
- Datum uitspraak
- 23 oktober 2026
- Datum publicatie
- 3 november 2026
- Zaaknummer
- 12315562 \ MV EXPL 26-101 BW 31650
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Kort gedingKort gedingEen snelle procedure bij de voorzieningenrechter voor spoedeisende zaken, met een voorlopig oordeel.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBMNE:2026:7775
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
onterechte loonstop, aanvullen van gronden loonstop niet mogelijk, vordering tot loonbetaling wordt toegewezen.
Uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Almere
Zaaknummer: 12315562 \ MV EXPL 26-101 BW 31650
Vonnis in kort geding van 23 oktober 2026
in de zaak van
[eiser] ,
wonend in [woonplaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
gemachtigde: mr. M. Oostenrijk (DAS Rechtsbijstand),
tegen
[gedaagde] ,
gevestigd in [vestigingsplaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
gemachtigde: mr. M. Lui.
1 De procedure
De kantonrechter beschikt over de volgende stukken:
- de dagvaarding van 22 september 2026 met 20 producties,
- de aanvullende productie 21 van [eiser] ,
- de conclusie van antwoord met 68 producties (van 30 september 2026).
De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 2 oktober 2026. [eiser] is verschenen, bijgestaan door mr. Oostenrijk. Namens [gedaagde] is mevrouw [A] (Senior HR Businesspartner Benelux & Nordics) verschenen, bijgestaan door mr. Lui.
Beide gemachtigden hebben aan de hand van spreekaantekeningen de standpunten nader toegelicht. Deze zijn aan het dossier toegevoegd. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat besproken is tijdens de zitting.
2 De kern van de zaak
[eiser] is vanaf 2 januari 2024 in dienst bij [gedaagde] , laatstelijk op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Vanaf 11 juli 2024 is [eiser] arbeidsongeschikt. [gedaagde] heeft de loonbetaling per 6 februari 2026 stopgezet, omdat [eiser] niet zou meewerken aan zijn re-integratie. [eiser] vraagt om [gedaagde] te veroordelen het loon over de periode van 6 februari 2026 tot en met 9 juli 2026 alsnog aan hem te betalen. De kantonrechter wijst de vorderingen van [eiser] (grotendeels) toe.
3 De beoordeling
De aard van een kort geding
In een kortgedingprocedure wordt gevraagd om een spoedmaatregel te nemen. Een kortgeding uitspraak is een voorlopige beslissing waar een spoedeisend belang bij is. Daarom moeten belangrijke feiten duidelijk zijn, want tijd voor bewijslevering is er niet.
[eiser] heeft een spoedeisend belang bij zijn vorderingen
Volgens [gedaagde] heeft [eiser] geen spoedeisend belang bij zijn vorderingen, omdat hij pas na verloop van vijf maanden deze loonvordering heeft ingesteld en omdat het dienstverband inmiddels is geëindigd.
Hoewel de kantonrechter het met [gedaagde] eens is dat vrij lang gewacht is door [eiser] met het instellen van deze vordering, brengt dat nog niet met zich mee dat [eiser] daarom geen spoedeisend belang zou hebben bij zijn vordering. Een inkomen is essentieel voor levensonderhoud, daarom heeft [eiser] een spoedeisend belang bij zijn vordering en kan van hem niet verwacht worden een bodemprocedure af te wachten. Dat het dienstverband inmiddels is geëindigd maakt dat niet anders.
De zaak gaat over een loonstop
In essentie gaat het in deze zaak om de vraag of de door [gedaagde] per 6 februari 2026 opgelegde loonstop terecht is geweest en of deze loonstop, als deze terecht zou zijn, zolang gehandhaafd mocht blijven.
Op grond van artikel 7:629 BW heeft een zieke werknemer recht op loon. In lid 3 van datzelfde artikel is bepaald wanneer de werkgever het recht heeft de betaling van dit loon stop te zetten.
Het uitgangspunt is dat een werknemer moet meewerken aan de re-integratie als dat redelijkerwijs van hem kan worden verwacht en dat de werknemer zich moet houden aan redelijke voorschriften van de werkgever of deskundigen die hem begeleiden.
Daarbij geldt dat de werkgever gehouden is de gronden waarop de loonstop wordt gebaseerd, binnen een redelijke termijn aan de werknemer mee te delen om de werknemer daarmee in staat te stellen zijn standpunt met betrekking tot de loonstop te bepalen en tijdig maatregelen te treffen. Dit betekent dat in de brief waarin de loonstop wordt medegedeeld de gronden voor die loonstop zijn gefixeerd. Dit betekent ook dat een werkgever niet achteraf de gronden voor de loonstop kan aanvullen.
[gedaagde] heeft [eiser] in haar brief van 6 februari 2026 laten weten dat zij het loon stopzet. Daarin staat:
“De loondoorbetaling is met ingang van vandaag, 6 februari 2026, stopgezet, omdat:
1. je geen dan wel onvoldoende duidelijke antwoorden geeft op de gestelde vragen in het kader van het tweede spoor; en/of
2. je weigert medewerking te verlenen aan de ondertekening van het Plan van Aanpak.
Beide genoemde omstandigheden vormen gezamenlijk en ieder voor zich een toereikende grond voor het stopzetten van de loonbetaling. (..)”
Deze maatregel had [gedaagde] met de officiële waarschuwing van 9 januari 2026 aan [eiser] heeft aangekondigd.Zij schreef toen dat zij over zou gaan tot het opleggen van een loonstop, wanneer [eiser] opnieuw steken laat vallen met betrekking tot zijn re-integratie. Aan de formele vereisten van de loonstop is dus voldaan.
Het niet afdoende beantwoorden van vragen is geen deugdelijke grond voor een loonstop
De eerste grond voor de loonstop is dat [eiser] geen dan wel onvoldoende duidelijke antwoorden zou geven op vragen in het kader van het tweede spoor. [gedaagde] zegt daarover dat [eiser] steeds moest worden aangesproken op zijn re-integratie activiteiten en zij steeds opnieuw vragen moest stellen over zijn sollicitaties.
[eiser] zegt dat hij wel voldoende heeft meegewerkt aan zijn re-integratie en dat de loonstop hier een buitenproportionele maatregel is, omdat het ‘niet of onvoldoende duidelijk beantwoorden van vragen in het kader van spoor 2’ geen loonstop rechtvaardigt.
Dat is de kantonrechter met [eiser] eens. Het is de kantonrechter namelijk niet gebleken dat [eiser] doelbewust niet (voldoende) zou hebben geantwoord op vragen vanuit [gedaagde] . Uit de correspondentie die tussen [eiser] en [gedaagde] over zijn inspanningen in het tweede spoor heeft plaatsgevonden blijkt dat zeer uitvoerig over en weer is gecorrespondeerd. Daaruit komt niet het beeld naar voren dat [eiser] niet reageerde op vragen vanuit [gedaagde] . Dat mevrouw [A] kennelijk niet tevreden was met de antwoorden die [eiser] haar gaf kan geen grond zijn voor een loonstop, aangezien dit niet objectief bepaalbaar is. De kantonrechter ziet dat [eiser] vele lange mails ontving van [gedaagde] en kan zich voorstellen dat hij daardoor ook overvraagd werd. Van [gedaagde] mocht verwacht worden dat zij op een andere manier met [eiser] zou communiceren op het moment dat zij de wijze van communiceren van [eiser] via de mail als onvoldoende ervaarde. Voor zover er sprake zou zijn van een schending van de informatieplicht door [eiser] zou daarvoor een loonopschorting de passende sanctie zijn geweest in plaats van een loonstop, waarbij [gedaagde] dan concreet had moeten maken waar zij duidelijkere antwoorden op verlangde.
Verder is van belang dat [gedaagde] niet alleen door [eiser] , maar ook door mevrouw Kennis (de spoor 2 coach van [eiser] ) op de hoogte werd gesteld van de vorderingen van [eiser] . Dat [eiser] door niet altijd de gewenste antwoorden te geven zijn genezing heeft belemmerd of vertraagd, is niet gebleken.
Het niet tijdig ondertekenen van het plan van aanpak levert hier ook geen grond op voor het opleggen van een loonstop
De tweede grond voor de loonstop is dat [eiser] geen medewerking heeft verleend aan de ondertekening van het plan van aanpak van 28 januari 2026. [gedaagde] zegt dat [eiser] op 28 januari 2026 verzocht is een nieuw plan van aanpak te ondertekenen en dat hij dit heeft geweigerd en hij ook de aangepaste versie op 4 februari 2026 niet heeft ondertekend. [eiser] wijst erop dat hij op 5 januari 2026 nog een plan van aanpak heeft ondertekend en dat ook in die periode daarvoor nooit problemen zijn opgetreden met het ondertekenen en uitvoeren van het plan van aanpak. Volgens [eiser] had hij een deugdelijke reden om het plan van aanpak van 28 januari 2026 niet te ondertekenen. [eiser] wilde het plan van aanpak aanvankelijk niet ondertekenen, omdat daarin vermeld stond dat hij niet meer zou willen re-integreren in spoor 1, terwijl dit geen kwestie was van niet willen, maar van niet kunnen. [eiser] zegt verder dat hij zich wel kon vinden in de re-integratie-activiteiten die partijen met elkaar hebben afgesproken, die ten opzichte van het vorige plan van aanpak ook niet ingrijpend gewijzigd waren.
Naar het oordeel van de kantonrechter levert het (aanvankelijk) niet ondertekenen van het plan van aanpak hier geen gegronde reden op voor een loonstop. Dat de re-integratie door het niet tijdig ondertekenen van het plan van aanpak is belemmerd, is de kantonrechter niet gebleken. Het voorgaande plan van aanpak is in de kern vrijwel onveranderd en daaraan (spoor 2) is ook uitvoering gegeven. Op 23 februari 2026 is door [eiser] ook een gewijzigd plan van aanpak ondertekend. [gedaagde] en [eiser] zijn ook in gesprek gebleven over het plan van aanpak, wat volgens de brief van 6 februari 2026 reden zou zijn de loonstop op te heffen.
Gelet op al het voorgaande is de loonstop van 6 februari 2026 daarom een buitenproportionele sanctie.
Alle andere verwijten die [gedaagde] maakt aan [eiser] zijn niet aan de loonstop ten grondslag gelegd
Alle overige verwijten die [gedaagde] in deze procedure nog maakt aan [eiser] ten aanzien van het onvoldoende meewerken aan zijn re-integratie en waarover partijen uitgebreid standpunten over en weer hebben ingenomen, behoeven hier geen bespreking, omdat die redenen niet aan de loonstop ten grondslag zijn gelegd.
[gedaagde] beroept zich ook op het deskundigenoordeel van het UWV van 14 april 2026, wat volgens [gedaagde] bevestigt dat [eiser] onvoldoende heeft meegewerkt aan zijn re-integratie. Dit oordeel ziet op de periode tot 17 maart 2026. Daarin oordeelt UWV dat [eiser] meerdere kansen heeft gemist in het kader van zijn re-integratie, omdat hij gesolliciteerd heeft op functies die niet passend zijn qua opleidingsniveau en/of niet passen binnen zijn belastbaarheid. De conclusie van UWV is daarom dat de re-integratie inspanningen van [eiser] onvoldoende zijn gebleken tot 17 maart 2026.
Zoals [eiser] terecht naar voren heeft gebracht heeft dit oordeel van het UWV echter betrekking op andere gronden dan de gronden die [gedaagde] aan de loonstop ten grondslag heeft gelegd. Het solliciteren op niet passende functies is door [gedaagde] niet aan de loonstop ten grondslag gelegd. [gedaagde] heeft namelijk expliciet i) het niet meewerken aan het plan van aanpak en ii) het niet afdoende geven van antwoorden op vragen in het kader van het tweede spoor aan de loonstop ten grondslag gelegd (waarvoor wordt verwezen naar het geciteerde onder rechtsoverweging 3.5).
Het deskundigenoordeel van UWV biedt daarom ook geen grondslag voor de door [gedaagde] opgelegde loonstop.
De verlenging van de loonstop berust op andere gronden en is alleen daarom al niet rechtsgeldig
Omdat de loonstop ten onrechte is opgelegd, hoeft de kantonrechter ook niet meer te beoordelen of de voortzetting van die loonstop tot en met 9 juli 2026 gerechtvaardigd was.
Desondanks overweegt de kantonrechter ten overvloede dat ook als de loonstop aanvankelijk wel op goede gronden zou zijn opgelegd, de voortzetting daarvan tot en met 9 juli 2026 niet gerechtvaardigd was.
[gedaagde] zegt dat de rechtvaardiging voor het in stand houden van de loonstop ligt in de weigering van [eiser] om mee te werken aan de redelijke voorschriften of maatregelen van de bedrijfsarts. [gedaagde] zegt dat dit ook zo is opgenomen in de brief van 9 januari 2026 (officiële waarschuwing) en in de brief van 6 februari 2026. Daarmee zegt [gedaagde] te hebben voldaan aan de waarschuwingsplicht van (het handhaven van) de loonstop.
[eiser] wijst erop dat de loonstop ten onrechte is gehandhaafd, omdat er geen problemen meer waren met de ondertekening van het plan van aanpak of het onvoldoende beantwoorden van vragen in het kader van het tweede spoor. Volgens [eiser] heeft [gedaagde] de loonstop gehandhaafd, omdat hij geen 38,75 uur per week zou hebben besteed aan activiteiten in het tweede spoor.
De kantonrechter stelt vast dat het niet voldoen aan de redelijke voorschriften of maatregelen van de bedrijfsarts veel te vaag en weinig concreet is. [gedaagde] probeert de gronden van de loonstop achteraf aan te vullen, door [eiser] te verwijten niet mee te werken aan redelijke voorschriften van de bedrijfsarts en meer specifiek dat hij geen 38,75 uur per week heeft besteed aan re-integratie inspanningen in het tweede spoor. Zoals hiervoor al is overwogen, is het achteraf aanvullen van de gronden van een loonstop niet mogelijk. [gedaagde] had, als zij op die grond tot (handhaving van) de loonstop wilde overgaan, dat aan [eiser] moeten laten weten. Er is geen aankondiging van de (voortzetting van de) loonstop op grond van het niet besteden van 38,75 uren in het kader van het tweede spoor of een andere grond.
Dat [gedaagde] in haar brief van 6 februari 2026 wel heeft vermeld dat de loonstop onder meer kan worden opgeheven als [eiser] zijn re-integratieverplichtingen nakomt zoals vastgesteld door de bedrijfsarts, maakt dat niet anders. [gedaagde] heeft haar gronden voor de loonstop expliciet beperkt tot de hiervoor besproken (en onder rechtsoverweging 3.5 geciteerde) gronden.
[gedaagde] moet het loon over de periode van 6 februari tot en met 9 juli 2026 aan [eiser] betalen
In het kader van dit kort geding komt de kantonrechter dan ook voorshands tot het oordeel dat het aannemelijk is dat de bodemrechter zal oordelen dat de (voortzetting van de) loonstop niet gerechtvaardigd is geweest.
Dit betekent dat de vordering van [eiser] tot betaling van het achterstallig loon over de periode van 6 februari tot en met 9 juli 2026 zal worden toegewezen.
[gedaagde] moet ook de wettelijke verhoging en de wettelijke rente betalen
Omdat het loon ten onrechte niet is betaald en daarmee dus te laat, moet [gedaagde] de wettelijke verhoging en de wettelijke rente daarover betalen. [gedaagde] heeft verzocht om de wettelijke verhoging te matigen. De kantonrechter ziet hier aanleiding om tot matiging van de wettelijke verhoging over te gaan tot maximaal 25%. De wettelijke verhoging is bedoeld als prikkel om het loon tijdig te betalen, terwijl het dienstverband inmiddels al een paar maanden is geëindigd en omdat [eiser] er zelf ook voor heeft gekozen pas na vijf maanden zijn vordering aanhangig te maken.
De wettelijke rente over het loon en de wettelijke verhoging zal worden toegewezen op de in de beslissing vermelde termijn.
[gedaagde] moet de buitengerechtelijke incassokosten betalen
[eiser] maakt aanspraak op vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten.
De kantonrechter stelt vast dat [eiser] voldoende heeft gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. Het gevorderde bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten is hoger dan het in het Besluit bepaalde tarief. De kantonrechter zal het bedrag dan ook toewijzen tot het wettelijke tarief. Dat betekent dat een bedrag van € 890,22 zal worden toegewezen. De wettelijke rente over de buitengerechtelijke incassokosten zal worden toegewezen op de in de beslissing vermelde termijn.
[gedaagde] moet de proceskosten betalen
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
151,94 |
|
|
- griffierecht |
€ |
753,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
865,00 |
|
|
- nakosten |
€ |
144,00 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
1.913,94 |
4 De beslissing
De kantonrechter:
veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van een bedrag van € 2.394,00 bruto per maand aan achterstallig loon, te vermeerderen met emolumenten, gerekend vanaf 6 februari 2026 tot en met 9 juli 2026, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW over deze bedragen, vanaf de respectievelijke verzuimdata tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van de gemaximeerde wettelijke verhoging van 25% over het in 4.1 toegewezen achterstallige loon inclusief emolumenten, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW over de wettelijke verhoging vanaf 22 september 2026 tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de buitengerechtelijke incassokosten van € 890,22, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf 22 september 2026 tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.913,94, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. K.G.F. van der Kraats en in het openbaar uitgesproken op 23 oktober 2026.