Rechtbank Midden-Nederland · Eerste aanleg - meervoudig · Strafrecht overig

Periode en omvang

Uit het rapport blijkt dat tijdens het politieonderzoek onder veroordeelde een mobiele telefoon in beslag is genomen. Uit onderzoek aan deze telefoon (sms-berichten, inkomende gesprekken en contacten) is gebleken dat deze telefoon uitsluitend werd gebruikt voor de verkoop van harddrugs.

In het rapport is bij de berekening van de dealperiode uitgegaan van de periode van 6 december 2021 tot en met 22 maart 2022, een totaal van 105 dealdagen. De rechtbank acht het aannemelijk dat veroordeelde gedurende die gehele periode heeft gedeald en zal daar bij de berekening dan ook vanuit gaan. De rechtbank heeft in haar vonnis van 1 juli 2022 reeds uiteengezet waarom de door de verdediging bepleite kortere dealperiode volgens de rechtbank niet aannemelijk is geworden. De rechtbank verwijst in het kader van deze ontnemingszaak kortheidshalve naar de in die uitspraak gegeven motivering.

In het rapport is vervolgens beschreven op welke wijze het aantal transacties gedurende de totale dealperiode is berekend, namelijk door een berekening te maken van het aantal unieke contacten per dag. Van een uniek contact is volgens het rapport sprake als het dealnummer meer dan twee keer contact heeft met een bepaald tegennummer. In dat geval kan er volgens het rapport van worden uitgegaan dat een succesvolle transactie heeft plaatsgevonden. Het dagelijkse datagebruik van het dealnummer wordt eveneens gezien als één uniek contact op die dag. De contacten met service- en voicemailnummers zijn bij de berekening buiten beschouwing gelaten.

In het rapport staat verder dat de historische verkeersgegevens van de dealertelefoon zijn verkregen over de periode van 19 december 2021 tot en met 20 maart 2022. In die 91 dagen zijn, blijkens het rapport, in totaal 417 unieke contacten geweest. Dat komt neer op een gemiddeld van 4,58 unieke contacten per dag. Dit getal is in het rapport in het voordeel van veroordeelde naar beneden afgerond en vastgesteld op 4,5 unieke contacten per dag. Dat komt neer op 4,5 drugstransacties per dag.

De rechtbank acht, gelet op de wijze van berekenen, aannemelijk geworden dat veroordeelde het genoemde aantal unieke contacten/drugstransacties per dag heeft gehad. De rechtbank ziet in wat de raadsman heeft aangevoerd geen reden om af te wijken van deze wijze van berekenen. Daarbij betrekt de rechtbank de verklaring van veroordeelde ter terechtzitting dat gemiddeld drie contacten nodig zijn per transactie. Dat onderstreept de juistheid van de in het ontnemingsrapport gehanteerde berekening.

Bruto opbrengst

In het rapport staat dat 6 getuigen/afnemers zijn gehoord en op basis van hun verklaringen wordt in het rapport uitgegaan van € 35,- per transactie. De rechtbank zal ook dit bedrag per transactie aanhouden, nu de rechtbank, anders dan de raadsman, geen aanleiding heeft om te twijfelen aan wat de afnemers op dit punt hebben verklaard.

In het rapport wordt op basis van het totaal aantal dealdagen, het aantal unieke contacten per dag en het bedrag per transactie geconcludeerd dat het strafbare feit tot de volgende opbrengst heeft geleid:

105 (dealdagen) x 4,5 (unieke contacten) x € 35,- = € 16.537,50.

De rechtbank acht aannemelijk dat veroordeelde dit bedrag heeft verdiend en rondt dat in haar verdere berekening af naar € 16.537,-.

Kosten

In het ontnemingsrapport is ten aanzien van de inkoopprijs van de cocaïne en heroïne uitgegaan van de helft van de verkoopprijs. Dat acht de rechtbank aannemelijk en is ook overigens niet betwist. Op grond hiervan worden de inkoopkosten door de rechtbank gewaardeerd op € 8.268,- (50% van € 16.537,-).

Het wederrechtelijk verkregen voordeel

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op:

In het voorgaande ligt bovendien besloten dat de rechtbank het niet aannemelijk acht dat veroordeelde uitsluitend op maandagen heeft gedeald en hiermee over een periode van 2 maanden € 600,- heeft verdiend.

Een getuige ( [getuige] ) heeft verklaard dat als hij drugs bij veroordeelde kocht, veroordeelde ook wel eens een jonge jongen stuurde. Ook veroordeelde verklaarde dat iemand anders betrokken was bij het dealen. Nu het aannemelijk is dat veroordeelde de ‘hoofddealer’ was en de ‘jonge jongen’ een koerier die sporadisch drugs afleverde, en veroordeelde geen (aannemelijke) verklaring heeft afgelegd over de vergoeding die hij deze jongen zou hebben betaald, heeft de rechtbank deze kostenpost niet in de berekening betrokken.