Arbeidsrecht
Na beëindiging van het dienstverband heeft de werknemer nog recht op uitbetaling van vakantiegeld en…
Rechtbank Noord-Holland, 16 september 2026
ECLI:NL:RBNHO:2026:14071 · Rechtbank Noord-Holland · 16 september 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-holland/civiel-recht/arbeidsrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbnho-2026-14071
Zaakgegevens
Op 16 september 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-HollandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Haarlem
- Datum uitspraak
- 16 september 2026
- Datum publicatie
- 15 oktober 2026
- Zaaknummer
- K/4102/12144591
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNHO:2026:14071
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Na beëindiging van het dienstverband heeft de werknemer nog recht op uitbetaling van vakantiegeld en niet-genoten vakantiedagen. De vakantiedagen zijn niet vervallen, omdat de werkgever niet heeft voldaan aan de actieve informatieplicht over het dreigende verval. De tegenvordering van de werkgever faalt: tijd besteden aan hulp bij privézaken is onvoldoende om een betalingsverplichting aan te nemen.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Haarlem
Zaaknummer: 12144591 \ CV EXPL 26-1742
Vonnis van 16 september 2026
in de zaak van
[eiser] ,
te [plaats] ,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: [eiser] ,
gemachtigde: mr. S. Faber,
tegen
de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid,
[gedaagde] B.V.,
te [plaats] ,
gedaagde partij in conventie,
eisende partij in reconventie,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
verschenen bij haar (indirect) directeur-grootaandeelhouder, [betrokkene 1] .
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 10 maart 2026;
- de conclusie van antwoord van 21 april 2026, met daarin een tegenvordering;
- het tussenvonnis van 29 april 2026 waarbij een mondelinge behandeling is bepaald;
- het verzoek van [gedaagde] tot het horen van getuigen van 27 juli 2026;
- de mondelinge behandeling van 24 augustus 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 Feiten
[eiser] is van 4 april 2022 tot 1 april 2025 bij [gedaagde] in dienst geweest als productiemedewerker. In de arbeidsovereenkomst staat (voor zover van belang):
“Artikel 10: vakantie
10.1 Aan de werknemer wordt een recht op vakantie met behoud van salaris toegekend naar evenredigheid van het aantal gewerkte uren. Uitgangspunt daarbij is een recht op vakantie van 21 werkdagen bij fulltime dienstverband (per vakantiejaar lopend van 1 januari tot 31 december).
De vakantie wordt op initiatief van de werkgever of de werknemer door de werkgever vastgesteld. De werkgever voert over het vaststellen van de vakantiedagen tijdig overleg met de werknemer.
10.3 De werknemer heeft bij fulltime dienstverband recht op 3 dagen extra vakantie, indien de werknemer zich een kalenderjaar niet heeft ziekgemeld.”
[eiser] heeft tijdens zijn dienstverband geen enkele vakantiedag opgenomen.
Op 5 mei 2025 heeft [gedaagde] de eindafrekening van het dienstverband van [eiser] opgemaakt, waarin zij het verschuldigde vakantiegeld heeft verrekend met een bedrag dat [eiser] volgens haar nog aan haar verschuldigd was.
Bij brief van 29 juli 2025 heeft [eiser] [gedaagde] verzocht het vakantiegeld aan hem uit te betalen. [gedaagde] heeft dat verzoek afgewezen met een verwijzing de verrekening.
Op 16 januari 2026 heeft (de gemachtigde van) [eiser] [gedaagde] gesommeerd tot betaling van het achterstallig vakantiegeld en de openstaande vakantiedagen. [gedaagde] heeft niet aan deze sommatie voldaan.
3 Het geschil
in conventie en in reconventie
[eiser] vordert - samengevat - veroordeling van [gedaagde] tot betaling van € 1.804,81 bruto aan achterstallig vakantiegeld. Daarnaast vordert hij € 6.798,24 bruto aan opgebouwde maar niet uitbetaalde vakantiedagen, te vermeerderen met de vakantietoeslag. Dit alles te vermeerderen met de wettelijke verhoging, de wettelijke rente en de proceskosten.
[gedaagde] voert verweer en concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser] , met veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure. Volgens [gedaagde] heeft zij een tegenvordering van € 1.275,70 inclusief btw op [eiser] . [gedaagde] doet een beroep op verrekening van deze tegenvordering met het openstaande vakantiegeld, waarna zij nog een bedrag van € 171,51 te vorderen heeft van [eiser] . Voor dit bedrag dient zij dan ook een tegenvordering in. Ten aanzien van de vakantiedagen voert [gedaagde] aan dat zij [eiser] herhaaldelijk heeft gestimuleerd om vakantiedagen op te nemen.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
De vordering (conventie) en de tegenvordering (reconventie) lenen zich voor gezamenlijke behandeling.
Vakantiegeld
Tussen partijen is niet in geschil dat [eiser] bij het einde van het dienstverband recht had op € 1.804,81 bruto aan opgebouwd, maar niet-uitbetaald vakantiegeld. [gedaagde] beroept zich op verrekening met een door haar gestelde tegenvordering. De vraag die voorligt is of deze tegenvordering rechtsgeldig is.
De heer [betrokkene 1] (indirect directeur-grootaandeelhouder van [gedaagde] ) heeft ter zitting toegelicht dat [gedaagde] [eiser] heeft geholpen bij een aantal praktische zaken. Zo hebben [betrokkene 1] en/of zijn partner [eiser] met de auto naar afspraken bij de notaris, de huisarts en het ziekenhuis gebracht en weer opgehaald. De partner van [betrokkene 1] heeft bij deze afspraken geholpen als tolk omdat zij, net als [eiser] , Oekraïens spreekt. De directie van [gedaagde] heeft [eiser] inhoudelijk geholpen met het voorbereiden van de afspraak bij de notaris. Volgens [betrokkene 1] hebben partijen afgesproken dat de door [gedaagde] aan privézaken van [eiser] bestede uren bij hem in rekening zouden worden gebracht. Dat is volgens [betrokkene 1] ook logisch, aangezien ‘niemand gratis werkt’. Verder stelt [betrokkene 1] dat hij met [eiser] had afgesproken dat hij de hobbyhoek (waarin hij in zijn vrije tijd aan fietsen sleutelde) bij het einde van zijn dienstverband opgeruimd zou achterlaten. [eiser] heeft dat nagelaten, waardoor [gedaagde] daar zelf tijd aan heeft moeten besteden. Ook deze uren heeft [gedaagde] bij [eiser] in rekening gebracht. Ten slotte stelt [gedaagde] dat [eiser] meerdere harde schijven heeft ontvreemd uit een kamer waarvan alleen hij de sleutel had. [gedaagde] heeft geen aangifte gedaan, maar vordert wel vergoeding van de waarde van de gestolen goederen.
[eiser] heeft de stellingen van [gedaagde] betwist. Weliswaar heeft [betrokkene 1] hem met de auto naar zijn afspraken gebracht, maar dit was uitsluitend uit efficiëntieoverwegingen: de auto was sneller dan het openbaar vervoer, waardoor hij ook weer sneller terug aan het werk kon. Er is niet gesproken over een vergoeding van kosten. [eiser] betwist dat de partner van [betrokkene 1] voor hem heeft getolkt. Ook betwist hij dat [gedaagde] hem heeft gevraagd om het hobbyhok op te ruimen. Bij zijn vertrek heeft hij zijn eigen fietsen en gereedschap meegenomen; wat overbleef is van [gedaagde] . Ten aanzien van de verdwenen harde schijven heeft [eiser] aangevoerd dat hij geen idee heeft waar [gedaagde] het over heeft.
De kantonrechter is van oordeel dat het feit dat [gedaagde] tijd heeft besteed aan het helpen van [eiser] met privézaken, op zichzelf onvoldoende is om daarvoor kosten bij hem in rekening te brengen. Ook voor het opruimen van door [eiser] achtergelaten rommel in het hobbyhok mag [gedaagde] de kosten voor haar eigen tijd niet zomaar op hem verhalen. Er is in de situatie die partijen schetsen in beginsel pas sprake van een betalingsverplichting als daarover vooraf duidelijke afspraken met de werknemer zijn gemaakt. [gedaagde] heeft haar stellingen, tegenover de betwisting door [eiser] , onvoldoende onderbouwd. Het komt neer op het woord van [gedaagde] tegen dat van [eiser] . [gedaagde] trekt daarbij aan het kortste eind, omdat zij de bewijslast van haar stellingen draagt. De kantonrechter gaat voorbij aan het bewijsaanbod van [gedaagde] om mevrouw Y. Haponova (werknemer van [gedaagde] ) en de partner van [betrokkene 1] als getuigen te horen, omdat [gedaagde] haar standpunt onvoldoende heeft geconcretiseerd. Zij heeft niet toegelicht wanneer de afspraken zijn gemaakt, welke inhoud de afspraken precies hadden en welke rol de door haar aangeboden getuigen hebben gespeeld bij de totstandkoming van bovengenoemde afspraken.
Voor het succesvol verhalen van schade wegens diefstal op de werknemer is vereist dat de werkgever bewijst dat de werknemer de diefstal daadwerkelijk heeft gepleegd. Ook moet de werkgever de hoogte van de geleden schade onderbouwen. De enkele niet onderbouwde stelling van [gedaagde] dat het niet anders kan dan dat [eiser] de harde schijven uit de computerkamer heeft meegenomen omdat alleen hij van die ruimte de sleutel had, is daartoe onvoldoende. Bovendien heeft [gedaagde] niet concreet gesteld en onderbouwd hoe zij tot de hoogte van de gestelde schade is gekomen.
De conclusie is dat [gedaagde] haar tegenvordering onvoldoende heeft onderbouwd. [gedaagde] kan zich daarom niet met succes beroepen op verrekening. De conclusie is dat de vordering van [eiser] tot betaling van het opgebouwde vakantiegeld wordt toegewezen, terwijl de tegenvordering van [gedaagde] wordt afgewezen.
De wettelijke rente over het vakantiegeld wordt toegewezen vanaf de datum van dagvaarding omdat [eiser] geen ingangsdatum heeft gevorderd en niet heeft toegelicht vanaf welke eerdere datum hij aanspraak kan maken op wettelijke rente.
Vakantiedagen
In de wet is bepaald dat iedere werknemer recht heeft op minimaal vier keer het aantal uren dat hij of zij per week werkt aan wettelijke vakantie-uren. Bij een volledige werkweek van vijf dagen komt dit neer op 20 wettelijke vakantiedagen per jaar. Bovenwettelijke vakantiedagen zijn alle vakantiedagen die een werknemer daar bovenop opbouwt.
In de arbeidsovereenkomst van [eiser] is bepaald dat hij recht heeft op 21 vakantiedagen per jaar, dan wel op 24 vakantiedagen indien hij zich gedurende het jaar niet ziekmeldt. Tussen partijen bestaat geen discussie over het feit [eiser] zich geen enkele keer heeft ziekgemeld en ook geen vakantiedagen heeft opgenomen. Dat betekent dat hij in beginsel nog recht heeft op:
-
15 wettelijke en 3 bovenwettelijke vakantiedagen over 2022;
-
20 wettelijke en 4 bovenwettelijke vakantiedagen over 2023;
-
20 wettelijke en 4 bovenwettelijke vakantiedagen over 2024;
-
5 wettelijke en 1 bovenwettelijke vakantiedagen over 2025.
Wettelijke vakantiedagen
Ten aanzien van de wettelijke vakantiedagen stelt [gedaagde] zich op het standpunt dat die vakantiedagen zijn vervallen op grond van artikel 7:640a BW. Daarin is bepaald dat de wettelijke vakantiedagen vervallen zes maanden na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de dagen zijn verworven, tenzij de werknemer tot aan dat tijdstip redelijkerwijs niet in staat is geweest vakantie op te nemen.
Als uitgangspunt geldt dat een werkgever, gelet op het verplichte karakter van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon gehouden is om er concreet en in alle transparantie voor te zorgen dat de werknemer daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om zijn jaarlijkse vakantie met behoud van loon op te nemen, en hem er zo nodig formeel toe aan te zetten dat te doen. Daarbij moet hij de werknemer erover informeren dat hij de vakantie die aan het einde van de referentieperiode of van een toegestane overdrachtsperiode niet is opgenomen, verliest. De bewijslast daarvan rust op de werkgever. Aangenomen wordt dat de informatieverplichting een actieve inspanningsverplichting is, in die zin dat verwacht mag worden dat de werkgever zijn werknemers periodiek (minimaal eenmaal per jaar) schriftelijk én individueel informeert over nog openstaande minimumvakantiedagen en over de daarvoor geldende verval- en verjaringstermijn, met daarbij de nadrukkelijke aansporing om de minimumvakantiedagen tijdig op te nemen.
[gedaagde] heeft gesteld dat zij [eiser] voldoende mogelijkheden heeft geboden om zijn vakantiedagen op te nemen. Ter onderbouwing daarvan heeft [gedaagde] verklaringen van haar werknemers dhr. [betrokkene 2], mevr. [betrokkene 3], mevr. [betrokkene 4] en dhr. [betrokkene 5] overgelegd. Uit deze verklaringen blijkt dat [eiser] er meermaals toe is aangespoord om vakantie op te nemen. [eiser] heeft daarop herhaaldelijk aangegeven dat hij het geld nodig had en daarom liever bleef doorwerken, ook nadat hem was uitgelegd dat hij tijdens zijn vakantie zijn salaris zou behouden. De kantonrechter acht deze verklaringen voldoende duidelijk en ziet daarom geen aanleiding om tot een getuigenverhoor over te gaan.
Uit de overgelegde verklaringen volgt echter niet dat [eiser] er ook concreet op is gewezen dát en wanneer zijn vakantiedagen dreigden te vervallen. Weliswaar heeft [betrokkene 1] ter zitting verklaard dat hij in de loop der jaren meerdere malen tegen [eiser] heeft gezegd dat hij op vakantie moest gaan omdat hij anders ‘alles kwijt zou raken’, maar hij heeft verder niet toegelicht wanneer hij [eiser] concreet over het verval van de wettelijke vakantiedagen heeft gesproken en over welke wettelijke vakantiedagen dat precies ging. [gedaagde] heeft dan ook onvoldoende concrete feiten en omstandigheden aangevoerd waaruit kan worden afgeleid dat zij [eiser] daadwerkelijk op precieze wijze en tijdig geïnformeerd heeft over het dreigend verval van zijn wettelijke vakantiedagen. Daarmee is onvoldoende concreet gesteld en onderbouwd dat [gedaagde] aan haar informatieplicht heeft voldaan, zodat aan bewijsvoering op dit punt niet wordt toegekomen. Dat brengt met zich mee dat [gedaagde] zich in de gegeven omstandigheden niet kan beroepen op het verval van de wettelijke vakantiedagen van [eiser] .
Bovenwettelijke vakantiedagen
De kantonrechter begrijpt dat [gedaagde] zich ten aanzien van de bovenwettelijke vakantiedagen op het standpunt stelt dat die vakantiedagen zijn vervallen op grond van artikel 5 lid 3 van het personeelshandboek. Daarin is bepaald dat bovenwettelijke vakantiedagen kunnen worden meegenomen tot uiterlijk 31 januari van het daarop volgende kalenderjaar. Na die datum vervallen de bovenwettelijke vakantiedagen van rechtswege, tenzij vóór die datum schriftelijk anders is overeengekomen. [gedaagde] heeft ter zitting laten weten dat het personeelshandboek in de kantine ter inzage ligt en daarom van toepassing is.
Het simpelweg ter inzage leggen van regels of voorwaarden is juridisch gezien niet voldoende om deze van toepassing te verklaren op een overeenkomst. Wil een werkgever zich met succes op een personeelshandboek kunnen beroepen, dan is vereist dat de werknemer uitdrukkelijk met de toepasselijkheid daarvan heeft ingestemd. Dat kan bijvoorbeeld door middel van een incorporatiebeding in de arbeidsovereenkomst of door het ondertekenen van aanvullende voorwaarden. Daarvan is in dit geval geen sprake. De conclusie is dan ook dat het personeelshandboek niet van toepassing is op de rechtsverhouding tussen partijen, zodat de kantonrechter aan dit verweer voorbij gaat en de wet tot uitgangspunt dient te nemen.
In de wet is bepaald dat bovenwettelijke vakantiedagen vervallen door verloop van vijf jaren na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de aanspraak is ontstaan. De oudste aanspraak van [eiser] op bovenwettelijke vakantiedagen vervalt dus niet eerder dan in 2027. Dat brengt met zich mee dat [gedaagde] zich in de gegeven omstandigheden niet kan beroepen op het verval van de bovenwettelijke vakantiedagen.
De conclusie is dat de vordering van [eiser] tot uitbetaling van de opgebouwde vakantiedagen wordt toegewezen, te vermeerderen met 8% vakantietoeslag.
Omdat niet gebleken is van enige kwaadwilligheid bij [gedaagde] en begrijpelijk is dat zij als kleine werkgever niet op de hoogte was van de strenge (Europese) regelgeving en jurisprudentie op het gebied van vakantiedagen, ziet de kantonrechter aanleiding om de wettelijke verhoging over de vakantiedagen te matigen tot nihil.
De wettelijke rente over de vakantiedagen wordt toegewezen vanaf de datum van dagvaarding omdat [eiser] geen ingangsdatum heeft gevorderd en niet heeft toegelicht vanaf welke eerdere datum hij aanspraak kan maken op wettelijke rente.
De kantonrechter ziet geen aanleiding om de zaak aan te houden zodat [gedaagde] (alsnog) een advocaat in de arm kan nemen, zoals zij ter zitting heeft verzocht; daartoe heeft zij voorafgaand aan de zitting voldoende gelegenheid gehad.
Proceskosten
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Omdat [eiser] heeft geprocedeerd op basis van een toevoeging, zal [gedaagde] niet worden veroordeeld tot betaling van de explootkosten en betekeningskosten. De proceskosten van [eiser] worden in conventie begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
93,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
720,00 |
(2 punten × € 360,00) |
|
- nakosten |
€ |
144,00 |
|
|
Totaal |
€ |
957,00 |
Gelet op de samenhang tussen de vordering en de tegenvordering worden de proceskosten van [eiser] in reconventie begroot op nihil.
5 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 1.804,81 bruto aan vakantiegeld, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 10 maart 2026, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 6.789,24 bruto aan vakantiedagen, te vermeerderen met de vakantietoeslag van 8% en daarna te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 10 maart 2026, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 957,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst de vorderingen van [gedaagde] af,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die aan de kant van [eiser] worden vastgesteld op nihil;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. S. Kleij en in het openbaar uitgesproken op 16 september 2026. |
||
|
De griffier De kantonrechter |
||