Verbintenissenrecht
De verhuurder heeft de huurovereenkomst na dertig jaar opgezegd, omdat het winkelcentrum waarin het gehuurde…
Rechtbank Noord-Holland, 29 juli 2026
ECLI:NL:RBNHO:2026:14043 · Rechtbank Noord-Holland · 29 juli 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-holland/civiel-recht/verbintenissenrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbnho-2026-14043
Zaakgegevens
Op 29 juli 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-HollandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Haarlem
- Datum uitspraak
- 29 juli 2026
- Datum publicatie
- 14 oktober 2026
- Zaaknummer
- 11983994 \ CV EXPL 25-7932
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNHO:2026:14043
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De verhuurder heeft de huurovereenkomst na dertig jaar opgezegd, omdat het winkelcentrum waarin het gehuurde zich bevindt is verouderd en zal worden afgebroken en herbouwd. De huurovereenkomst is geëindigd en het gehuurde is opgeleverd. De bij wijze van verweer gevorderde verhuis- en inrichtingskostenvergoeding is niet toewijsbaar.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Haarlem
Zaaknummer: 11983994 \ CV EXPL 25-7932
Vonnis van 29 juli 2026
in de zaak van
NOVA DREEF B.V.,
te Velsen,
eisende partij,
hierna te noemen: NOVA Dreef,
gemachtigde: mr. A. de Fouw,
tegen
[gedaagde] T.H.O.D.N. [bedrijf 1],
te [plaats],
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde],
gemachtigde: mr. P.A. Westerhout.
De zaak in het kort
Verhuurder heeft de al bijna dertig jaar durende huur van een winkelruimte opgezegd omdat zij het verouderde winkelcentrum waarin het gehuurde zich bevindt, gaat afbreken en herbouwen. De huurovereenkomst tussen partijen is op 28 februari 2026 geëindigd en het gehuurde is inmiddels opgeleverd.
De bij wijze van verweer gevorderde verhuis- en inrichtingskostenvergoeding is niet toewijsbaar. Daartoe is (bovenal) redengevend dat uit de overgelegde stukken niet volgt dat sprake is van concrete plannen voor een verhuizing van de onderneming van huurder. Er zijn ook geen andere gronden om de door de huurder verlangde schadeloosstelling toe te wijzen.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 13 november 2025 met 42 producties
- de conclusie van antwoord van 18 maart 2026
- de aanvullende productie 43
- het tussenvonnis van 25 maart 2026
- de mondelinge behandeling van 7 juli 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt
- de pleitaantekeningen die namens beide partijen zijn overgelegd en voorgedragen.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
De rechtsvoorganger van) NOVA Dreef verhuurde per 1 maart 1996 de bedrijfsruimte aan het [adres] te ([postcode]) [adres] (hierna: het gehuurde) aan [gedaagde]. Op de huurovereenkomst die voor onbepaalde tijd loopt, zijn algemene voorwaarden van toepassing.
[betrokkene] exploiteerde in het gehuurde een slagerij.
Het gehuurde was onderdeel van het winkelcentrum aan het [winkelcentrum] te [adres], waarvan NOVA Dreef op 2 januari 2023 eigenaar is geworden. Het winkelcentrum aan het [winkelcentrum] wordt in een grootschalige herontwikkeling betrokken. Het winkelcentrum – inclusief het gehuurde – zal hiervoor geheel worden gesloopt, waarna een nieuw winkelcentrum zal worden gebouwd met (grotendeels) ondergronds parkeren en daarboven ongeveer 260 woningen. De herontwikkeling maakt deel uit van een groter plan waarbij ook andere partijen betrokken zijn en past in de gemeentelijke Ontwikkelingsstrategie [adres]-Oost.
Met de herontwikkeling zal een periode van circa drie of vier jaar gemoeid zijn. In die periode zal een deel van de huidige winkels in het winkelcentrum worden gehuisvest in een tijdelijk winkelcentrum. De huur van enkele andere winkels is beëindigd.
Bij brief van 20 februari 2025 heeft NOVA Dreef de huurovereenkomst met [gedaagde] opgezegd tegen 28 februari 2026 vanwege de voorgenomen renovatie. Primiar heeft zij zich beroepen op dringend eigen gebruik en subsidiair op de belangenafweging.
Bij e-mail van 11 december 2025 heeft de gemachtigde van [gedaagde] laten weten dat [gedaagde] in de opzegging berust. Daarbij is het volgende aangegeven:
(…) Daarmee is het tussen partijen een gegeven dat de huurovereenkomst eindigt per 28 februari 2026. In rechte zal dan nog moeten worden beoordeeld, welke tegemoetkoming in verhuis- en inrichtingskosten de heer [gedaagde] toekomt. Partijen kunnen hier op twee manieren mee omgaan. Ofwel we laten dit door de rechter beoordelen met alle hoge kosten van dien, ofwel partijen maken alsnog minnelijke afspraken over de hoogte tegen finale kwijting en dat dezerzijds wordt ingestemd met definitieve intrekking van onderhavige procedure. Als minnelijke afspraken niet mogelijk blijken, zal aanspraak worden gemaakt op de volledige tegemoetkoming, zoals eerder voorgerekend met veroordeling van uw cliënt in de proceskosten en zal de rechter zijn oordeel moeten geven. (…)
[gedaagde] heeft het gehuurde op de einddatum opgeleverd en NOVA Dreef heeft deze oplevering geaccepteerd.
Partijen hebben in ieder geval vanaf 29 april 2024 gecorrespondeerd over een mogelijke beëindigingsvergoeding in het kader van een eventuele minnelijke regeling.
In dat kader heeft de gemachtigde van [gedaagde] bij e-mail van 29 januari 2025 aan de gemachtigde van NOVA Dreef geschreven:
(…) Met de inrichtingskosten zou een bedrag van € 265.119 (offerte) + € 169.817 (bouwkundig) = € 434.936 gemoeid zijn. Uitgaande van een economische levensduur en het feit dat de heer [gedaagde] nog 7 jaar moet werken en we zouden in voordeel van uw cliënte uitgaan van 20 jaar, zou dat op basis van nieuw voor oud neerkomen op 7/20 x 434.936,- = € 152.227,-. (…)
Bij voornoemde mail was een kostenraming van [bedrijf 2] gevoegd voor een totaal bedrag van € 265.119. Daarin staat: (…) Hierbij ontvangt u onze kostenraming ter indicatie van een nieuw te bouwen winkel in 2028-2029. (…) Tevens was bijgevoegd een offerte van Van [bedrijf 3] B.V. voor een totaal bedrag van € 169.817,57. Deze offerte zag (onder meer) op sloopwerk, stucwerk, timmerwerk, vloeren, wandtegelwerk, plafonds, riolering en elektra.
Partijen hebben geen overeenstemming bereikt over een minnelijke regeling.
3 Het geschil
in conventie
NOVA Dreef vorderde bij dagvaarding vaststelling van het tijdstip van beëindiging van de huurovereenkomst tussen partijen en ontruiming van het gehuurde met veroordeling van [gedaagde] in de proceskosten. Op de mondelinge behandeling heeft zij de eerste twee vorderingen ingetrokken en uitsluitend de vordering tot betaling van de proceskosten gehandhaafd.
[gedaagde] voert verweer. Hij voert aan dat hij recht heeft op een verhuis- en inrichtingskosten dan wel een schadevergoeding. [gedaagde] concludeert tot afwijzing van de vordering van NOVA Dreef, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van NOVA Dreef in de kosten van deze procedure. Als [gedaagde] bij wijze van verweer in conventie geen verhuis- en inrichtingskostenvergoeding toekomt, stelt [gedaagde] zich subsidiair op het standpunt dat hij recht heeft op een schadeloosstelling.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Tegemoetkoming verhuis- en inrichtingskosten bij berusting in einde huur
NOVA Dreef heeft als eerste verweer naar voren gebracht dat een tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten alleen aan de orde kan zijn in een procedure tot beëindiging van de huur. Omdat de huur inmiddels al buiten deze procedure om is geëindigd, kan de rechter de betreffende tegemoetkoming niet meer toekennen. Dat betoog gaat hier niet op.
NOVA Dreef heeft in november 2025 de vordering tot beëindiging van de huur aanhangig gemaakt en die vordering pas op de mondelinge behandeling van 7 juli 2026 ingetrokken. Blijkens de e-mail van 11 december 2025 heeft [gedaagde] weliswaar in de opzegging berust, maar is hij wel aanspraak blijven maken op een vergoeding. Onder deze omstandigheden kan de kantonrechter ook zonder een oordeel over de beëindiging uit te spreken, oordelen over de door [gedaagde] verlangde vergoeding. Een andersluidend oordeel zou tot gevolg hebben dat [gedaagde] het voor wat betreft de beëindiging en ontruiming op een procedure zou moeten laten aankomen terwijl hij de daarvoor door NOVA Dreef aangevoerde grondslagen niet betwist. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Het juridisch kader inzake de verhuis- en inrichtingskostenvergoeding
De kantonrechter kan een bedrag vaststellen dat NOVA Dreef aan [gedaagde] moeten betalen ter tegemoetkoming in zijn verhuis- en inrichtingskosten. Zoals gezegd betreft het een tegemoetkoming. Het gaat dus uitdrukkelijk niet om een vergoeding van alle door [gedaagde] te maken kosten of schadeloosstelling, maar om een tegemoetkoming in de kosten verbonden aan het feitelijk betrekken van een nieuwe bedrijfsruimte. Deze vergoeding komt dus alleen aan de orde als daadwerkelijk sprake is van een verhuizing. De bepaling geeft de kantonrechter de vrijheid de hoogte van de vergoeding te bepalen, rekening houdend met de concrete omstandigheden van het geval. Daarbij rust op de huurder ([gedaagde]) de stelplicht dat de in het gehuurde uitgeoefende onderneming wordt verplaatst, dat met die verplaatsing kosten zijn gemoeid en wat daarvan de omvang is.
[gedaagde] heeft geen recht op een verhuis- of inrichtingskostenvergoeding
[gedaagde] heeft aangevoerd dat hij geen concrete plannen voor een verhuizing heeft. Van verhuizing kan in die zin ook geen sprake meer zijn omdat [gedaagde] bij het einde van de huur alleen enkele roerende zaken heeft meegenomen, maar zaken als de toonbank, de koel- en vriescellen en de rookkast heeft achtergelaten. Deze zaken had [gedaagde] toen hij het gehuurde dertig jaar geleden betrok, overgenomen van de vorige eigenaar. Gelet op het feit dat [gedaagde] nog zeven jaar moet werken voordat hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, het opnieuw inrichten van een slagerij een zeer kostbare aangelegenheid is en [gedaagde] daar vermoedelijk ook geen financiering voor krijgt, heeft hij de wens om een al bestaande slagerij over te nemen. Ter onderbouwing van de door hem gevorderde tegemoetkoming beroept [gedaagde] zich op de kostenraming en offerte die waren gevoegd bij de e-mail van zijn gemachtigde van 25 april 2025 (en die door NOVA Dreef in het geding zijn gebracht).
Uit hetgeen [gedaagde] zelf heeft aangevoerd, volgt al dat de door hem gevorderde vergoeding in de verhuis- en inrichtingskosten niet kan worden toegewezen. Van een verhuizing is immers geen sprake: er valt niets (meer) te verhuizen en [gedaagde] heeft daartoe ook geen concreet plan. De tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten ziet niet op de betaling van een koopsom voor de overname van een al bestaande slagerij, nog daargelaten dat [gedaagde] ook op dat punt nog geen concreet plan heeft. De tegemoetkoming ziet evenmin op de inrichting van een geheel nieuwe slagerij. Uit de stellingen van [gedaagde] zelf blijkt overigens ook dat hij dat ook helemaal niet kan en gaat doen.
Anders dan [gedaagde] mogelijk betoogt, kan de vergoeding van artikel 7:297 BW niet zodanig ruim worden uitgelegd dat hij bij beëindiging van de huur door de verhuurder onder alle omstandigheden recht heeft op een vergoeding. Uitgangspunt is dat het huurrecht een persoonlijk gebruiksrecht is dat naar zijn aard eindig is. De huurder kan er niet van uit gaan dat hij tot in lengte van jaren zijn onderneming in het gehuurde kan voortzetten. Het huurrecht biedt de huurder van bedrijfsruimte weliswaar bescherming in die zin dat de huur alleen via de rechter en met inachtneming van bepaalde termijnen op instigatie van de verhuurder kan worden beëindigd, maar slechts in enkele gevallen geeft de wet de huurder dan ook recht op een vergoeding van kosten of schade. Dat recht bestaat echter niet als de huurder na het einde van de huur het (nog niet gerealiseerde of concrete) plan heeft om een vergelijkbare onderneming elders over te nemen.
De door [gedaagde] verzochte schadeloosstelling is niet toewijsbaar
[gedaagde] vordert bij wijze van subsidiair verweer een volledige schadeloosstelling van € 152.227,00. [gedaagde] voert, naar de kantonrechter begrijpt, daartoe aan dat aansluiting moet worden gezocht bij de schadevergoedingsmogelijkheid van artikel 7:310 BW (ontbinding in verband met verwezenlijking omgevingsplan en een schadeloosstelling). De percelen waarvan het gehuurde onderdeel uitmaakt zijn door NOVA Dreef in eigendom verkregen, omdat NOVA Dreef – al dan niet samen met de gemeente [adres] – de op het gehuurde liggende bestemming wil verwezenlijken. Zonder deze verwezenlijking zou de huurovereenkomst in ieder geval tot aan het pensioen van [gedaagde] hebben voortgeduurd, aldus [gedaagde].
Een schadeloosstelling op grond van artikel 7:310 BW moet worden gevorderd en kan, anders dan een verhuis- en inrichtingsvergoeding, niet bij wijze van verweer worden verlangd. [gedaagde] heeft echter geen tegenvordering ingesteld. Alleen al daarom kan de kantonrechter in dit geval niet tot toewijzing van enige schadeloosstelling overgaan. Echter ook als [gedaagde] wel een daartoe strekkende tegenvordering had ingesteld, zou hij geen recht hebben op een schadeloosstelling gelet op het navolgende.
De kantonrechter herhaalt het hiervoor weergegeven uitgangspunt dat huur tijdelijk is en dat de verhuurder op enig moment de huur kan beëindigen zonder dat hij een vergoeding voor schade die de huurder daardoor lijdt, verschuldigd is. Met de negatieve gevolgen van een huurbeëindiging voor een huurder van winkelruimte wordt al rekening gehouden doordat die huurbeëindiging uitsluitend via de rechter kan worden bewerkstelligd, alleen op bepaalde momenten mogelijk is en moet zijn gebaseerd op in de wet gegeven gronden. De schadevergoeding die in de situatie van artikel 7:310 BW aan de orde is, betreft dan ook een uitzondering in een bijzondere situatie. Het gaat daarbij om een tussentijdse ontbinding (en dus niet beëindiging) van een lopende huurovereenkomst in verband met de verwezenlijking van een krachtens het geldende omgevingsplan aan het verhuurde toegedeelde functie. Alleen als daarvan sprake is kan de huurder een schadeloosstelling vorderen. Bij de bepaling daarvan wordt rekening gehouden met de kans dat de huurverhouding zonder de eigendomsovergang zou hebben geduurd.
In de onderhavige situatie is van het voorgaande geen sprake. Het gaat hier niet om tussentijdse ontbinding van een huurovereenkomst die wegens een nog lopende termijn niet kan worden opgezegd, maar om beëindiging van een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd die al dertig jaar heeft geduurd.
Van verwezenlijking van een krachtens het geldende omgevingsplan aan het verhuurde toegedeelde functie is evenmin sprake. Zoals NOVA Dreef terecht heeft aangevoerd, was de volgens het omgevingsplan aan perceel waarvan het gehuurde deel uitmaakt, toegedeelde functie gemengd (winkel/woning) en verandert daar niets aan. De huurbestemming van het gehuurde is winkel en dat blijft ook zo. Dat betekent dat er ook niets verwezenlijkt zal worden. Er is dus geen enkel aanknopingspunt voor (analoge) toepassing van artikel 7:310 BW.
NOVA Dreef heeft verder nog aangevoerd dat voor zover [gedaagde] voor de door hem gewenste schadeloosstelling aansluiting zoekt bij het bepaalde in artikel 7:309 BW, dat beroep evenmin kan slagen. [gedaagde] heeft op de mondelinge behandeling echter meermaals duidelijk gemaakt daarop geen beroep te doen. Mocht dat al anders zijn dan geldt dat de schadevergoeding van artikel 7:309 BW niet aan de orde is omdat van afbraak van het gehuurde in het algemeen belang of een onteigeningssituatie waarop deze bepaling ziet, geen sprake is.
Zo al aansluiting gezocht zou kunnen worden bij artikel 7:309 of 310 BW, geldt dat bij de schadebepaling rekening moet worden gehouden met de kans dat de huurverhouding zonder de eigendomsoverdracht (waarbij NOVA Dreef eigenaar van het gehuurde werd) zou hebben voortgeduurd. Die kans moet gelet op de verstreken duur van de huurovereenkomst (dertig jaar) en de verouderde staat van het winkelcentrum niet als groot worden ingeschat. Een dergelijke schadeloosstelling kan in ieder geval niet gelijk worden gesteld aan de door [gedaagde] berekende schade die is gebaseerd op de inrichting van een geheel nieuwe slagerij.
Conclusie
De conclusie is dat de huurbeëindiging aan [gedaagde] geen recht op enige vorm van schadevergoeding geeft. Zijn verweren slagen dus niet.
[gedaagde] moet de proceskosten betalen
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van NOVA Dreef worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
122,35 |
|
|
- griffierecht |
€ |
135,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
434,00 |
(2 punten × € 217,00) |
|
- nakosten |
€ |
108,50 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
799,85 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5 De beslissing
De kantonrechter
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 799,85, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. J.J. Dijk en in het openbaar uitgesproken op 29 juli 2026. |
||