De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee bedreigingen en een brandstichting. De verdachte heeft op…

Bewijsmiddelen

Feit 1

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van de onder feit 1 primair ten laste gelegde brandstichting op grond van de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Indien tegen dit vonnis hoger beroep wordt ingesteld, worden de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring van het onder feit 1 primair ten laste gelegde opgenomen in een aanvulling op het vonnis. Deze aanvulling wordt dan aan het vonnis gehecht.

Feit 2 en feit 3

De rechtbank heeft vastgesteld dat ten aanzien van de onder 2 en 3 bewezen verklaarde feiten sprake is van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359, derde lid, laatste volzin, van het Wetboek van Strafvordering. Door of namens de verdachte is ook geen vrijspraak bepleit. Gelet daarop zal voor deze feiten worden volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen op grond waarvan de rechtbank tot een bewezenverklaring is gekomen.

Bewijsoverweging feit 1, primair (brandstichting)

De rechtbank acht bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan brandstichting door het in brand steken van een auto, waarbij gevaar voor goederen te duchten is geweest. Dit wordt hierna nader toegelicht.

De rechtbank gaat op basis van het dossier en het verhandelde ter zitting uit van de volgende feiten en omstandigheden. De verdachte heeft op 7 maart 2026 over een geparkeerd staande auto, aan de voorzijde van de auto, spiritus gegooid. Daarna heeft hij deze vloeistof aangestoken met een aansteker. Er heeft een ontbranding plaatsgevonden en de voorzijde van de auto heeft vlamgevat. Op korte afstand van de achterkant van de auto stonden twee laadpalen en op enige afstand van de auto stond een andere auto geparkeerd. De brandweer heeft de door de verdachte in de brand gestoken auto relatief snel kunnen blussen, waardoor de brandschade beperkt bleef tot de voorkant van de auto. Enige beschadiging of vernieling in de nabije omgeving heeft de brandstichting dan ook niet daadwerkelijk gerealiseerd. Niettemin kan ook in een dergelijk geval sprake zijn van gemeen gevaar van goederen. Als de brand later was ontdekt en de auto, inclusief het accupakket, volledig tot ontbranding zou zijn gekomen, zou de dichtst bij de auto staande laadpaal door de hitte vrijwel zeker ernstig zijn beschadigd en onherstelbaar zijn vernield. Het is dan ook voorzienbaar geweest dat het in brand steken van de auto tot gemeen gevaar voor goederen zou (kunnen) leiden. Van enige tegenstrijdigheid over dit punt is, anders dan de raadsvrouw heeft gesteld, de rechtbank niet gebleken. De rechtbank is daarom van oordeel dat het gemeen gevaar voor een goed, te weten de dichtstbijzijnde laadpaal, kan worden bewezen.

Uit het dossier kan niet worden afgeleid dat de omvang van de brand zodanig zou zijn geweest dat hiervan ook het gemeen gevaar voor de ten laste gelegde nabij geparkeerde auto te duchten is geweest. De rechtbank zal de verdachte hiervan dan ook partieel vrijspreken.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft verzocht dat de rechtbank de vordering in zijn geheel toewijst, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De gevorderde proceskosten kunnen ook worden toegewezen.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft gemotiveerd verzocht de vordering van de benadeelde partij af te wijzen, omdat er geen grond is waarop het recht tot vergoeding van schade kan worden gebaseerd. Ten aanzien van de gevorderde proceskosten heeft de raadsvrouw primair aangevoerd dat de benadeelde partij zich ook gratis juridisch had kunnen laten bijstaan. Subsidiair meent zij dat de berekening van de proceskosten te hoog is ingeschat.

Oordeel van de rechtbank

Vergoeding van immateriële schade is op grond van artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij in dit geval op deze laatste grondslag is gebaseerd. De benadeelde partij heeft daartoe gesteld dat zij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte langdurig gevoelens van angst en onveiligheid heeft ervaren.

De rechtbank stelt voorop dat uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel zal de benadeelde moeten onderbouwen met objectieve stukken, waaruit dergelijk letsel blijkt. Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. In zo een geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon.

De rechtbank is van oordeel dat het dossier onvoldoende aanknopingspunten biedt om aannemelijk te achten dat de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen ten gevolge van het bewezenverklaarde (de bedreiging). De benadeelde partij heeft geen stukken verstrekt waaruit blijkt dat zij door het strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen. Ook kan de rechtbank niet vaststellen dat anderszins sprake is van een aantasting in de persoon, omdat de benadeelde partij onvoldoende met concrete gegevens heeft onderbouwd welke gevolgen het strafbare feit voor haar heeft gehad. Van een uitzonderlijke situatie, waarin geen onderbouwing nodig is, is geen sprake, gelet op rechtspraak van de Hoge Raad. Meer of minder sterk psychisch onbehagen, zoals in het onderhavige geval, is geen geestelijk letsel en levert (op zichzelf) geen grond op voor vergoeding van immateriële schade. De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij daarom afwijzen.

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank de door de benadeelde partij gevorderde proceskosten ook afwijzen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft verzocht dat de rechtbank de vordering in zijn geheel toewijst. De gevorderde proceskosten kunnen ook worden toegewezen.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft gemotiveerd verzocht de vordering van de benadeelde partij af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat deze niet voldoende is onderbouwd. Ten aanzien van de gevorderde proceskosten heeft de raadsvrouw primair aangevoerd dat de berekening van de proceskosten te hoog is ingeschat.

Oordeel van de rechtbank

Schadepost 1: Beveiliging door [bedrijf 1]

De benadeelde partij heeft ten aanzien van deze post naar voren gebracht dat de in de periode van 9 tot en met 11 maart 2026 gemaakte kosten noodzakelijk waren voor het waarborgen van de veiligheid van haar medewerkers. De rechtbank volgt deze redenering niet. De verdachte bevond zich immers in voorlopige hechtenis gedurende de periode dat de benadeelde partij dit beveiligingsbedrijf heeft ingehuurd. Dit deel van de vordering zal daarom worden afgewezen.

Schadepost 2: Beveiliging door [bedrijf 2]

De benadeelde partij heeft ook ten aanzien van deze post naar voren gebracht dat de gemaakte kosten noodzakelijk waren voor het waarborgen van de veiligheid van haar medewerkers. Hiertoe hebben ze nader aangevoerd dat de vrijlating van de verdachte – de verdachte werd op 24 juni 2026 geschorst onder voorwaarden – risico’s op confrontaties en verdere intimiderende gedragingen met zich meebracht.

De rechtbank is van oordeel dat de benadeelde partij onvoldoende heeft onderbouwd waarom de genomen nadere veiligheidsmaatregelen noodzakelijk waren. De rechtbank heeft in haar schorsingsbeslissing juist aangegeven dat gelet op de te verbinden algemene en bijzondere voorwaarden het recidiverisico voldoende ingeperkt was. De rechtbank zal de benadeelde partij in dit deel van de vordering dan ook niet-ontvankelijk verklaren.

Schadepost 3: Camerasysteem bij [benadeelde 2]

De benadeelde partij heeft ten behoeve van werknemer [benadeelde 2] een camerasysteem aangeschaft en laten installeren op haar privéadres. Het camerasysteem is aangeschaft op 27 mei 2026. Deze veiligheidsmaatregel werd door de benadeelde partij noodzakelijk geacht vanwege de specifieke en nadrukkelijke focus die de verdachte op werknemer [benadeelde 2] zou hebben ontwikkeld.

De rechtbank stelt voorop dat alleen schade die rechtstreeks is geleden door het bewezen verklaarde feit, voor vergoeding in aanmerking komt. De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij haar vordering heeft gegrond op de bewezenverklaarde brandstichting. De benadeelde partij heeft onvoldoende onderbouwd dat sprake is van een rechtstreeks verband tussen de gevorderde kosten voor de aanschaf van een camerasysteem en die brandstichting. Daarnaast gaat het om een juridisch complexe vordering, die een uitgebreide (schriftelijke) behandeling vereist. Daarvoor is in de strafprocedure geen plaats, omdat dit leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De rechtbank bepaalt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in dit deel van de vordering.

De benadeelde partij kan de delen van de vordering, die niet-ontvankelijk zijn, desgewenst bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank de door de benadeelde partij gevorderde proceskosten ook afwijzen.