Civiel recht overig

Ontbinding op de e-grond, wel t-vergoeding

Rechtbank Overijssel, 22 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 22 oktober 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Enschede
Datum uitspraak
22 oktober 2026
Datum publicatie
2 november 2026
Zaaknummer
12284462 \ EJ VERZ 26-183
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:6577
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Ontbinding op de e-grond, wel t-vergoeding

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Enschede

Zaaknummer / rekestnummer: 12284462 \ EJ VERZ 26-183

Beschikking van 22 oktober 2026

in de zaak van

VDL Enabling Technologies Group Almelo B.V.,

statutair gevestigd en kantoorhoudend te Almelo,

verzoekende partij, tevens verwerende partij in het tegenverzoek,

hierna te noemen: VDL,

gemachtigde: mr. F.H.A. ter Huurne,

tegen

[verweerder],

wonend te [woonplaats],

verwerende partij, tevens verzoekende partij in tegenverzoek,

hierna te noemen: [verweerder],

gemachtigde: mr. E.A. Stegehuis.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift met producties 1-12;

- het verweerschrift tevens houdende zelfstandige tegenverzoeken met producties 1-9;

- de aanvullende producties 13-18 van VDL;

- de mondelinge behandeling van 17 september 2026.

1.2.

De beschikking is bepaald op vandaag.

2 De feiten

2.1

[verweerder] is sinds 1 november 2022 in dienst bij VDL in de functie van plaatwerker/lasser. Het betreft een voltijds dienstverband tegen een salaris van laatstelijk

€ 3.970,34 bruto per maand exclusief overige emolumenten.

2.2

In de prestatiebeoordeling over 2025, opgemaakt na een gesprek op 27 januari 2026, is de totale beoordeling van geleverde prestaties ‘Matig’. Opmerkingen van de leidinggever: [naam 1] heeft dit jaar meerdere aandachtspunten laten zien. Hij is acht keer te laat geweest, waarvan slechts twee keer met een kleine afwijking van twee minuten; de overige keren waren aanzienlijk meer. Daarnaast komt hij regelmatig nonchalant over en stelt hij zich soms boven de rest, wat niet past binnen het team en tot woordenwisselingen heeft geleid. Dit gedrag moet worden aangepast. (…)

2.3

In de loop van 2026 is [verweerder] verschillende keren aangesproken op te laat komen op het werk. Op 22 januari 2026 heeft VDL de volgende brief aan [verweerder] gestuurd, die door hem voor gelezen is getekend:

Onderwerp: afwezig zonder opgaaf van reden

Geachte heer [verweerder], beste [naam 1],

Op 22 januari 2026 ben jij niet op het werk verschenen zonder opgave van reden. Jouw leidinggevende [naam 2] heeft vervolgens telefonisch contact met jou gelegd. In dit gesprek gaf jij aan dat je dacht een verlofdag te hebben opgenomen. Jouw leidinggevende was hier niet van op de hoogte en dit stond niet in de planning genoteerd. Ook het feit dat jij op 21 januari 2026 aan het einde van jouw werkdag niet heb uit geklokt met vakantie, bevestigd ons vermoeden dat jij deze dag niet volgens de procedure hebt aangevraagd.

Naast dit incident, ben jij in het jaar 2025 zes keer ruimschoots te laat gekomen op het werk. Ook dit jaar heeft dit zich alweer twee keer voorgedaan. Jouw leidinggevende heeft jou hier al op aangesproken en gezegd dat dit echt moet veranderen.

Zoals je weet gelden binnen onze organisatie diverse regels met betrekking tot werktijden en bereikbaarheid en het tijdig aanvragen van vakantie bij jouw leidinggevende. Deze zijn vastgelegd in het bedrijfsreglement.

Het niet of te laat verschijnen op werk zonder opgave van reden is gedrag dat we niet kunnen tolereren. Mocht je wederom in strijd handelen met onze regels en de verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst niet nakomen, dan zullen wij vervolgstappen nemen en volgt er een officiële waarschuwing. (…)

2.4

Op 28 januari 2026 verscheen [verweerder] weer te laat op het werk, omdat hij zich had verslapen. Op 29 januari 2026 heeft VDL hem een officiële schriftelijke waarschuwing gegeven. In de brief met onderwerp ‘Officiële schriftelijk waarschuwing’, die door

[verweerder] is ondertekend, staat onder meer:

Op 28 januari 2026 ben jij opnieuw te laat op het werk verschenen omdat je je had verslapen. Dit incident staat niet op zichzelf. In 2025 ben jij meerderen keren ruimschoots te laat gekomen en ook dit jaar (2026) heeft zich dit al meerdere malen voorgedaan. Ondanks meerdere gesprekken en duidelijk aanwijzingen van jouw leidinggevende, [naam 2] , laat jij geen verbetering zien.

(…)

Wij verwachten dat jij je vanaf dit moment strikt houdt aan alle geldende regels en afspraken. Elke verdere overtreding, waaronder opnieuw te laat komen of afwezig zijn zonder geldige reden, zal leiden tot verdere maatregelen. Deze kunnen oplopen tot verdere disciplinaire maatregelen, waaronder schorsing of ontslag.

2.5

Op 15 april 2026 verscheen [verweerder] opnieuw te laat op het werk. Op 16 april 2026 is hij daarop aangesproken en per brief van 23 april 206 met onderwerp ‘Tweede officiële schriftelijk waarschuwing’ is aan hem een tweede officiële waarschuwing verstuurd. Daarin is [verweerder] opnieuw gewezen op de geldende regels en afspraken en het feit dat elke verdere overtreding, waaronder te laat komen of afwezig zijn zonder geldige reden, zal leiden tot verdere disciplinaire maatregelen, waaronder schorsing of ontslag. Ook deze brief is door [verweerder] voor gelezen ondertekend.

2.6

Op donderdag 21 mei 2026 heeft zich een incident voorgedaan op de werkvloer tussen [verweerder] en een collega met de functie van kwaliteitsmedewerkster. Deze medewerkster controleerde op die dag onder meer de door [verweerder] gemaakte producten en had hem die dag al vijf keer bezocht met een verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek toe liep gooide [verweerder] vanaf zijn werktafel een breekhamer in haar richting. De afstand tussen hen was op dat moment ongeveer 4 à 5 meter. De kwaliteitsmedewerkster zag de hamer op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond neerkwam.

2.7

De leidinggevende van [verweerder] vernam op dinsdag 26 mei 2026 – direct na het Pinksterweekend – van het incident en heeft met de bewuste medewerkster en met een bij het voorval aanwezige collega gesproken. Beiden hebben verklaard dat [verweerder] de hamer in de richting van de kwaliteitsmedewerkster heeft gegooid.

2.8

Op 27 mei 2026 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen [verweerder], zijn leidinggevende en de manager HR Parts Manufacturing. [verweerder] erkent in het gesprek dat hij “voor de grap” een hamer naar zijn collega heeft gegooid, nadat zij meerdere keren bij hem was teruggekomen met werk. Hij geeft aan dat hij heeft gezien dat zij hiervan schrok.

2.9

VDL heeft tijdens het gesprek op 27 mei 2026 een vaststellingsovereenkomst aangeboden, die [verweerder] heeft getekend. Op 1 juni 2026 heeft [verweerder] de vaststellingsovereenkomst ontbonden en zich beschikbaar gesteld voor het verrichten van zijn gebruikelijke werkzaamheden.

3 Het verzoek, het verweer en het tegenverzoek

3.1

VDL verzoekt de rechtbank om:

I de arbeidsovereenkomst te ontbinden op de kortst mogelijke termijn wegens verwijtbaar handelen van de werknemer, zodanig dat van de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren, zoals bedoeld in artikel 7:669 lid 3 sub e BW;

II de arbeidsovereenkomst te ontbinden per datum beschikking als bedoeld in artikel 7:671 lid 9 sub b BW;

III te bepalen dat [verweerder] geen recht heeft op de wettelijke transitievergoeding;

IV [verweerder] te veroordelen in de kosten van de procedure.

Ter onderbouwing voert VDL het volgende aan. Veiligheid is belangrijk op de werkvloer en daarom heeft VDL het Beleid ernstige vergrijpen & consequentie management ontwikkeld. Daarin zijn de stappen vastgelegd die moeten worden gevolgd bij een ernstig vergrijp, te weten een gesprek met de leidinggevende, een onderzoek door de leidinggevende, hoor en wederhoor en tenslotte besluitvorming door de direct leidinggevende, een MT-lid en de

HR-manager gezamenlijk over de te nemen maatregelen.

[verweerder] is tijdens zijn dienstverband en in het bijzonder in 2026 al herhaaldelijk aangesproken op zijn houding en gedrag. Het ging toen om ongeoorloofd afwezig zijn en herhaaldelijk te laat komen. Aan hem zijn meerdere schriftelijke waarschuwingen gestuurd.

Tijdens het gesprek op 27 mei 2026 heeft [verweerder] eerst ontkend dat een incident had plaatsgevonden en pas nadat hem was voorgehouden dat meerdere collega’s erover hadden verklaard heeft hij erkend dat hij de hamer ‘voor de grap’ heeft gegooid. Hij gaf daarbij aan dat hij zag dat de collega kwaliteitsmedewerkster daarvan schrok.

Voor VDL is het gooien van gereedschap op de werkvloer onacceptabel en onveilig en in strijd met de normen van veilig en professioneel handelen. Ook agressie – in welke vorm dan ook – wordt binnen VDL niet getolereerd en wordt binnen het beleid aangemerkt als een ernstig vergrijp.

Het verwijtbare karakter van het incident wordt bevestigd door de aanvankelijke ontkenning van [verweerder]; dit getuigt van een gebrek aan verantwoordelijkheid en reflectie op eigen handelen. Vervolgens heeft hij het gebeurde gebagatelliseerd als een grap, terwijl hij heeft gezien dat de betreffende collega was geschrokken.

Bij het verzoek tot ontbinding speelt ook mee dat [verweerder] vanaf 2025 al vaker is aangesproken op houding en gedrag. In zijn jaarbeoordeling over 2025 was de totale beoordeling ‘matig’, waar over 2024 sprake was van ‘zeer goed’.

3.2

[verweerder] voert verweer tegen de ontbinding: hij wil graag zijn werkzaamheden hervatten. In het tegenverzoek verzoekt hij om VDL te veroordelen om hem binnen twee werkdagen toe te laten tot zijn gebruikelijke werkzaamheden als plaatwerker/lasser, onder verbeurte van een dwangsom van € 500,00 per dag met een maximum van € 25.000,00.

[verweerder] erkent het gooien van de hamer en begrijpt dat het incident op 21 mei 2026 niet had mogen plaatsvinden. Van bagatelliseren is geen sprake. Hij heeft de hamer die op zijn werkbank lag onderhands en zonder kracht in de richting van zijn collega gegooid. Hij wist wat hij deed en er was geen risico dat de hamer haar zou raken. Zodra hij zag dat zij de grap anders opvatte dan deze bedoeld was, is hij naar haar toegelopen en heeft hij excuses aangeboden. Hij had toen niet de indruk dat het daarmee voor haar niet was afgedaan, maar dat heeft hij blijkbaar verkeerd ingeschat.

Volgens [verweerder] zou een éénmalige fout op de werkvloer niet tot het einde van zijn dienstverband moeten leiden. Hij had de afgelopen jaren goede beoordelingen en van eerdere incidenten wegens onveilig gedrag is geen sprake. Op het specifieke punt veiligheid en oog voor gevaar scoorde hij steeds goed. Bovendien was er sprake van een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald.

Verder stelt hij dat VDL te snel heeft gereageerd door hem bij het eerste gesprek direct een reeds door VDL getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen. Er was dus niet de intentie om hoor en wederhoor toe te passen. Een officiële waarschuwing was op zijn plaats geweest, maar de conclusie stond blijkbaar al vast voordat [verweerder] zijn versie van het gebeuren had gegeven. Na ondertekening moest hij direct zijn bedrijfseigendommen inleveren en werd hij onder begeleiding langs zijn collega’s naar de uitgang gebracht.

3.3

Indien de kantonrechter toch overgaat tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst verzoekt [verweerder] om VDL te veroordelen tot betaling van de wettelijke transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000,00.

Mocht de kantonrechter van oordeel zijn dat er sprake is van verwijtbaar handelen dan betekent dit immers nog niet dat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen als bedoeld in artikel 7:673 lid 7 sub c BW.

4 De beoordeling

In het verzoek

4.1

Het gaat in deze zaak om de vraag of de arbeidsovereenkomst tussen partijen moet worden ontbonden.

4.2

Een arbeidsovereenkomst kan alleen worden ontbonden als daar een redelijke grond voor is. In de wet is bepaald wat een redelijke grond is. Ook is voor ontbinding vereist dat herplaatsing van de werknemer binnen een redelijke termijn niet mogelijk is of niet in de rede ligt.

4.3

VDL is van mening dat [verweerder] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en dus dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden op de e-grond, zonder recht op transitievergoeding. Volgens VDL bestaat het verwijtbaar handelen van [verweerder] uit het tegen alle veiligheidsvoorschriften in gooien van een hamer naar een collega en het in eerste instantie ontkennen en vervolgens bagatelliseren van dit incident. Daar komt bij het stelselmatig te laat komen ondanks expliciete schriftelijke waarschuwingen en de ongeoorloofde afwezigheid op 22 januari 2026. Alles bij elkaar laat [verweerder] een werkhouding zien waaruit blijkt dat hij zich weinig gelegen laat liggen aan interne regels en veiligheidsinstructies.

4.4

De kantonrechter is met VDL van oordeel dat [verweerder] verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van VDL niet in redelijkheid gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarover wordt het volgende overwogen.

Hoewel zonder meer aangenomen kan worden dat [verweerder] nooit de bedoeling heeft gehad zijn collega met de hamer te raken, heeft hij dat risico wel genomen door de hamer in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij ‘gecontroleerd gooide’ – waarmee hij kennelijk bedoelt dat hij er absoluut zeker van was dat hij haar nooit zou raken – gaat niet op, nu de betreffende collega heeft verklaard dat zij op het laatste moment de hamer zag aankomen en daarom nog naar achteren kon stappen, waarna de hamer op 35-50 centimeter voor haar voeten kwam. VDL heeft dit gedrag als ontoelaatbaar en onveilig kunnen bestempelen. Daarbij komt dat [verweerder] tijdens het gesprek op 27 mei 2026 in eerste instantie te kennen gaf dat er op 21 mei niets bijzonders was gebeurd en dat hij pas nadat duidelijk was dat er verschillende verklaringen over waren afgelegd met de reactie kwam dat hij voor de grap met de hamer had gegooid. Uit deze opstelling blijkt niet dat [verweerder] inziet hoe ernstig dit handelen in strijd met het veiligheidsbeleid is.

Ook een rol speelt dat [verweerder] – hoewel slechts enkele jaren in dienst – al verschillende keren was aangesproken op houding en gedrag. In 2026 had hij zelfs twee keer een officiële schriftelijke waarschuwing gekregen. Beide keren is hij gewezen op de geldende regels en afspraken en het feit dat elke verdere overtreding, waaronder te laat komen of afwezig zijn zonder geldige reden, zal leiden tot verdere disciplinaire maatregelen, waaronder schorsing of ontslag.

4.5

De conclusie is dat de kantonrechter het verzoek van VDL zal toewijzen op de

e-grond. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.

Datum ontbinding en transitievergoeding

4.6

De volgende vraag is of het gedrag van [verweerder] als ernstig verwijtbaar moet worden aangemerkt. Dan heeft hij geen aanspraak op de transitievergoeding (art. 7:673 lid 7 sub c BW). De drempel voor het aannemen van ernstig verwijtbaar gedrag ligt daarbij hoog: alleen in uitzonderlijke gevallen kan daarvan sprake zijn.

4.7

Het verwijtbaar handelen van [verweerder] – hoewel zwaarwegend – haalt naar het oordeel van de kantonrechter die hoge drempel niet. Daarbij is in aanmerking genomen dat [verweerder] niet de intentie had zijn collega te raken.

4.8

Dit betekent dat [verweerder] recht heeft op de transitievergoeding en dat de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden met inachtneming van artikel 7:671b lid 8 BW. De arbeidsovereenkomst zal worden ontbonden per 1 december 2026. Het onder II en III verzochte wordt dus afgewezen.

In het tegenverzoek

4.9

Nu de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden spreekt voor zich dat hetgeen is gevorderd in het tegenverzoek onder I, II en III zal worden afgewezen.

Er is al overwogen dat de transitievergoeding moet worden betaald (tegenverzoek onder IV). De kantonrechter ziet geen aanleiding om aan [verweerder] een billijke vergoeding toe te kennen (tegenverzoek onder V). Een billijke vergoeding kan worden toegekend als de ontbinding van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Dat zal zich alleen voordoen in uitzonderlijke gevallen en als een werkgever de verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst in ernstige mate schendt. Bij de beoordeling of de ontbinding het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. In dit geval is daar geen sprake van. Hiervoor is al overwogen dat VDL mocht verlangen dat [verweerder] zich na zijn eerdere waarschuwingen strikt aan alle regels hield. Toen bleek dat hij – ondanks die waarschuwingen - had gehandeld in strijd met het veiligheidsbeleid heeft zij kunnen beslissen om een ontbindingsverzoek op de e-grond in te dienen. Dat daarvoor al een beëindigingsovereenkomst aan [verweerder] was aangeboden, die al klaarlag bij het gesprek op 27 mei 2026 maakt dat niet anders. VDL is weliswaar voortvarend geweest op dit punt, maar gezien de voorgeschiedenis, het veiligheidsincident en de loop van het gesprek op

27 mei 2026 kan VDL niet worden verweten dit voorstel te hebben gedaan.

4.10

VDL hoeft geen gelegenheid te krijgen het verzoek in te trekken, omdat aan de ontbinding geen billijke vergoeding wordt verbonden.

Proceskosten

4.10.

Partijen worden in deze procedure over en weer in het (on)gelijk gesteld. De kantonrechter zal daarom de proceskosten tussen partijen compenseren, in die zin dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.

5 De beslissing

De kantonrechter

In het verzoek en het tegenverzoek

5.1

ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 december 2026,

5.2

bepaalt dat [verweerder] aanspraak heeft op de wettelijke transitievergoeding;

5.3

compenseert de proceskosten tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen proceskosten draagt;

5.4

verklaart deze beschikking wat betreft de onder 5.1 en 5.2 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad;

5.5

wijst het meer of anders verzochte af.

Deze beschikking is gegeven door mr. E. Horsthuis en in het openbaar uitgesproken op 22 oktober 2026.

!

!

!

Artikel 7:669 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) Artikel 7:669 lid 1 BW ECLI:NL:HR:2019:203 Artikel 7:671b lid 9, onder c, BW ECLI:NL:HR:2022:63