De gedaagden hebben meerdere conservatoire derdenbeslagen ten laste van eiser gelegd. Eiser vordert in deze…

Civiel recht

Zittingsplaats Almelo

Zaaknummer: C/08/352303 / KG ZA 26-214

Vonnis in kort geding van 4 november 2026

in de zaak van

[eiser] B.V.,

te [vestigingsplaats 1],

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser],

advocaat: mr. E. Nijhoff,

tegen

te [woonplaats 1],
2. [gedaagde 2],

te [woonplaats 2],

gedaagde partijen,

hierna samen te noemen: de [gedaagden],

advocaat mr. F. Kolkman.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding met 35 producties,

- de producties 1 tot en met 7 van de [gedaagden],
- de mondelinge behandeling van 21 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt,
- de pleitnota van [eiser],
- de pleitnota van de [gedaagden].

[eiser] drijft een onderneming die zich onder meer bezighoudt met de aanneming en uitvoering van bouwwerken.

De [gedaagden] is eigenaar van het perceel aan de [adres].

In 2023 was de [gedaagden] voornemens om de bestaande woonboerderij op hun perceel te laten renoveren door [eiser]. Op 5 september 2023 is de woonboerderij van de [gedaagden] vrijwel volledig afgebrand en is deze vervolgens gesloopt, met inbegrip van de fundering.

Voor de herbouw van de woonboerderij hebben partijen eind 2024 een overeenkomst gesloten, tegen een vaste aanneemsom van € 1.330.000,00 inclusief btw met een aantal stelposten. De aanneemsom dient in termijnen te worden voldaan. Partijen hebben een aparte overeenkomst gesloten voor de bouw van een bijbehorend poolhouse en zijn daarbij een aanneemsom van € 167.744,54 inclusief afrekening meer- en minderwerk overeengekomen.

Bij de herbouw van de woonboerderij en de bouw van het bijbehorende poolhouse zijn meerdere partijen betrokken, waaronder Designa Interieur & Architectuur als architect, kNm Ingenieurs (verder: kNm) als hoofdconstructeur en Movares (voorheen: B&Z Bouwtechniek) als deelconstructeur van de prefab kapconstructie.

[eiser] is vervolgens gestart met de uitvoering van de werkzaamheden. Tijdens de uitvoering heeft [eiser] via de e-mail contact gehad met onder meer de hoofdconstructeur, kNm, en de architect, Designa.

Het poolhouse is op 18 juli 2025 opgeleverd, onder voorbehoud van herstel van een aantal gebreken. De [gedaagden] heeft de volledige aanneemsom voldaan.

[eiser] heeft op 8 december 2025 aan de [gedaagden] een factuur ter hoogte van € 181.500,00 inclusief btw gestuurd. Dit betreft een termijnbetaling van de aanneemsom voor de woonboerderij. De [gedaagden] heeft dit bedrag op 2 januari 2026 aan [eiser] betaald.

Op enig moment is tussen partijen discussie ontstaan over de door [eiser] uitgevoerde werkzaamheden.

In opdracht van de [gedaagden] heeft [naam 1] van BSK Bouwadvies (verder: BSK) op 13 januari 2026 een inspectie uitgevoerd aan het poolhouse en hierover een inspectierapport uitgebracht (verder: het inspectierapport poolhouse van BSK).

De [gedaagden] heeft op 1 februari 2026 het werk (tijdelijk) stilgelegd.

Op 12 februari 2026 heeft BSK een inspectie uitgevoerd aan de woonboerderij, waarnaar BSK een inspectierapport heeft uitgebracht (verder: het inspectierapport woonboerderij van BSK).

De hoofdconstructeur van het werk, kNm, heeft op 13 februari 2026 aan de woonboerderij en het poolhouse een inspectie uitgevoerd. De bevindingen zijn bij brief van 18 februari 2026 met de [gedaagden] gedeeld (verder: de bevindingen van kNm).

De [gedaagden] heeft op 27 februari 2026 aan [eiser] een brief gestuurd, waarin zij [eiser] sommeren haar aansprakelijkheid voor de geconstateerde gebreken te erkennen en de gebreken binnen vier weken te herstellen, zulks onder toezicht van BSK.

[eiser] heeft als reactie op deze brief een contra-expertise laten uitvoeren door ingenieur [naam 2], verbonden aan de Bouwexpert (verder: [naam 2]). De inspectie door [naam 2] heeft op 12 maart 2026 plaatsgevonden, waarna hij op 24 april 2026 rapport heeft uitgebracht (verder: het rapport van [naam 2]).

Partijen hebben vervolgens gecorrespondeerd over het uitvoeren van herstelwerkzaamheden.

De [gedaagden] heeft op 19 mei 2026 aan [eiser] een e-mail gestuurd, waarin onder meer staat dat zij [eiser] verzoeken tot terugbetaling van € 181.500,00 inclusief btw.

Op 28 mei 2026 heeft tussen de [gedaagden] en [eiser] een overleg plaatsgevonden. Naar aanleiding van dit overleg hebben partijen nogmaals gecorrespondeerd, zonder resultaat.

De [gedaagden] heeft in de periode hierna contact gehad met onder meer de hoofdconstructeur, kNm, de deelconstructeur van de prefab kapconstructie, Movares en een onafhankelijke constructeur, [bedrijf 1], over de uitvoering van de werkzaamheden door [eiser]. In opdracht van de [gedaagden] heeft [naam 3] namens [naam 4] (verder: [naam 4]) op 29 juni 2026 een inspectie op locatie uitgevoerd en op 6 juli 2026 een voorlopig rapport uitgebracht.

[eiser] heeft begin juni 2026 aan het poolhouse een aantal herstelwerkzaamheden uitgevoerd. [eiser] heeft geen verdere werkzaamheden uitgevoerd aan de woonboerderij. Ook is het bedrag van € 181.500,00 inclusief btw niet aan de [gedaagden] (terug)betaald.

Tijdens de mondelinge behandeling van dat kort geding heeft [eiser] kennis genomen van een e-mail van 15 juni 2026 waarin hoofdconstructeur kNm te kennen geeft zij geen detailberekeningen kan maken van het aangebrachte werk, maar dat - als partijen daarvoor open staan - zij bereid is om namens de [gedaagden] controles uit te voeren voor een deel van de constructie.

[eiser] heeft hierin aanleiding gezien om op 31 augustus 2026, dus na de mondelinge behandeling van het kort geding, maar voor het wijzen dan het vonnis, kNm te benaderen en haar erop te wijzen dat kNm reeds in het bezit is van de benodigde detailberekeningen die [eiser] heeft laten uitvoeren. [eiser] heeft kNm daarop (nogmaals) verzocht de vragen 2 tot en met 5 (vraag 1 is inmiddels achterhaald) van haar e-mail van 11 juni 2026 te beantwoorden, zodat op basis daarvan een plan van aanpak voor de herstelwerkzaamheden kan worden gemaakt.

Nog diezelfde dag heeft de [gedaagden] laten weten dat kNm enkel in haar opdracht werkt en niet op de vragen van [eiser] zal reageren. Volgens de [gedaagden] dienen er nieuwe berekeningen te komen en geen berekeningen op basis van de al ontstane gebreken in de gevels.

Vervolgens is er tot en met 18 september 2026 weer gecorrespondeerd over onder meer wie welke stappen zou moeten ondernemen om tot een plan van aanpak voor herstel te komen.

Op 28 september 2026 heeft de [gedaagden] verlof gevraagd tot het leggen van conservatoir derdenbeslag ten laste van [eiser] onder de Coöperatieve Rabobank U.A., Stichting "Ieder kind telt", Almelose Woningstichting "Beter Wonen" en Woningstichting Sint Joseph Almelo en verzocht haar vordering te begroten op € 1.650.000. Bij beschikking van 30 september 2026 heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank het gevraagde verlof verleend, waarbij de vordering is begroot op € 873.388,92.

Op 2 en 7 oktober 2026 zijn ten laste van [eiser] derdenbeslagen gelegd onder de Coöperatieve Rabobank U.A., Stichting "Ieder kind telt", Almelose Woningstichting "Beter Wonen" en Woningstichting Sint Joseph Almelo.

Op 6 oktober 2026 heeft [eiser] laten weten dat de eerder aangekondigde bespreking en inspectie van het werk door de kapleverancier en de detailconstructeur in aanwezigheid van [eiser] op 14 oktober 2026 door zal gaan. Ter voorbereiding daarop heeft [eiser] de volgende dag een poging gedaan om hekken op de bouwplaats te plaatsen, maar de [gedaagden] heeft dat niet toegestaan. De politie is ter plaatse geweest. Ook op 8 oktober 2026 is het niet gelukt om hekken te plaatsen omdat [eiser] de toegang tot de bouwplaats wordt belemmerd.

Op 14 oktober 2026 heeft [eiser] de kortgedingdagvaarding in deze procedure laten betekenen.

[eiser] vordert - samengevat - na wijziging van eis, bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad dat de voorzieningenrechter de op 2 en 7 oktober 2026 ten laste van [eiser] gelegde derdenbeslagen onmiddellijk opheft dan wel beperkt, of de [gedaagden] veroordeelt om die beslagen op te heffen en de derdenbeslagenen en de advocaat van [eiser] daarvan schriftelijk in kennis te stellen. Daarnaast vordert [eiser] om de [gedaagden] te verbieden om op grond van hetzelfde feitencomplex en ter verzekering van dezelfde gepretendeerde vorderingen opnieuw conservatoir beslag ten lasten van [eiser] te leggen.

Op de stellingen van partijen zal de voorzieningenrechter hierna ingaan, voor zover dat van belang is voor de beoordeling van het geschil.

Procedureel

De [gedaagden] heeft minder dan 24 uur voor de mondelinge behandeling de producties 8 en 9 in het geding gebracht. Op grond van artikel 3.16 van het Landelijk procesreglement kort gedingen rechtbanken worden processtukken die niet uiterlijk 24 uur voor de mondelinge behandeling worden ingediend in beginsel buiten beschouwing gelaten. De voorzieningenrechter ziet in dit geval geen aanleiding om van dat uitgangspunt af te wijken en zal deze stukken niet bij de beoordeling betrekken.

Artikel 705 Rv biedt een eigen rechtsgang ten behoeve van de opheffing van beslagen in de vorm van een kort geding ten overstaan van de voorzieningenrechter. Een spoedeisend belang is geen voorwaarde voor toegang tot deze rechtsgang. De [gedaagden] betwist dit ook niet.

Partijen zijn op grond van artikel 21 Rv verplicht voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aan te voeren. Wordt deze verplichting niet nageleefd, dan kan de rechter daaruit de gevolgtrekking maken die hij geraden acht. Voor een beslagrekest geldt in het bijzonder dat de verzoeker de informatie die relevant is voor een goede beoordeling van de zaak, verstrekt. Zeker nu in beginsel ex-parte (zonder dat de gerekwestreerde eerst wordt gehoord) op een beslagrekest wordt beslist, kan misleiding door onvoldoende toelichting in het beslagrekest de voorzieningenrechter reden geven om een latere vordering tot opheffing van het beslag reeds om die reden toe te wijzen.

De voorzieningenrechter constateert dat de [gedaagden] de e-mails van [eiser] aan de [gedaagden] van 5 maart 2026, 11 juni 2026, 31 augustus 2026 en de correspondentie tussen partijen die vanaf dat moment tot en met 18 september 2026 heeft plaatsgevonden, niet bij het verzoekschrift heeft overgelegd, terwijl daaruit feiten blijken die relevant zijn voor de beoordeling van of het beroep van de [gedaagden] op wanprestatie en de gevorderde nakoming van de aannemingsovereenkomst in de vorm van herstel van gebreken. Door het niet vermelden van deze relevante feiten in het verzoekschrift en het niet overleggen van deze e-mails heeft de [gedaagden] in strijd met artikel 21 Rv gehandeld. De voorzieningenrechter tilt daar zwaar aan, vooral omdat drie weken voor het indienen van het verzoekschrift in de tussen partijen gevoerde kortgedingprocedure ook al is geoordeeld dat de [gedaagden] zich hieraan schuldig heeft gemaakt. Het voert echter te ver om vanwege deze schending van de substantiëringsplicht de beslagen op te heffen.

De vordering die aan het beslag ten grondslag ligt, is voor het grootste deel gebaseerd op de stelling van de [gedaagden] dat [eiser] tekort is geschoten in de nakoming van haar doorlopende verplichting uit de tussen partijen gesloten overeenkomst van aanneming van werk om goed en deugdelijk werk te leveren.

Volgens de [gedaagden] heeft [eiser] eigenmachtig en zonder afstemming andere materialen en een afwijkende uitvoeringswijze toegepast zonder dat de aan het werk ten grondslag liggende constructieve berekeningen zijn aangepast. Hierdoor zijn gebreken ontstaan die door de ingeschakelde experts worden bevestigd, aldus de [gedaagden]. De gebreken worden door [eiser] stelselmatig gebagatelliseerd, terwijl deze gebreken naar hun aard ernstig zijn, niet kunnen wachten tot de oplevering en - bij uitblijven van direct herstel - zullen leiden tot verdere constructieve verslechtering van de woonboerderij en vrijwel zeker zelfs onherstelbare schade, zo stelt de [gedaagden].

Ondanks herhaalde sommatie tot herstel van de gebreken, heeft [eiser] geen detailconstructieberekeningen aangeleverd van het dak en de onderliggende dragende delen, die zijn gebaseerd op de daadwerkelijk in het werk aangebrachte constructies, met daarbij een plan van aanpak voor het herstel van de vastgestelde gebreken. Nu [eiser] de voor die berekeningen benodigde informatie omtrent de daadwerkelijke uitvoering en het voorgesteld herstel niet verstrekt, is een constructieve herbeoordeling door kNm volgens de [gedaagden] feitelijk onmogelijk. Omdat [eiser] weigert een deugdelijk herstelplan op te stellen en herstel uit te voeren dat door [naam 2] is geadviseerd, heeft de [gedaagden] ter verzekering van haar vordering conservatoire derdenbeslagen laten leggen.

Volgens [eiser] wil zij wel degelijk (herstel)werkzaamheden uitvoeren, maar wordt zij daarin belemmerd door de [gedaagden]. Om toch verder te kunnen heeft [eiser] constructeur [bedrijf 2] (hierna: [bedrijf 2]) ingeschakeld om een integrale herbeoordeling uit te voeren conform het rapport van [naam 2]. Op 8 oktober 2026 heeft [eiser] de [gedaagden] laten weten dat er op 14 oktober een inspectie zal plaatsvinden met kapleverancier Tectum en de kapconstructeur Movares en dat de aanwezigheid van hoofdconstructeur kNm daarbij gewenst is, gezien de adviezen van [naam 2]. Na overleg hebben [bedrijf 2] en Movares gezamenlijk het werk geïnspecteerd op 15 oktober 2026. Hoofdconstructeur kNm was daarbij niet aanwezig. [bedrijf 2] heeft haar bevindingen vastgelegd in het rapport van 19 oktober 2026. De belangrijkste conclusie is volgens [eiser] dat de constructie veilig is, mits een aantal herstelwerkzaamheden wordt uitgevoerd.

[eiser] constateert dat de [gedaagden] de herstelkosten die aan de vordering waarvoor beslag is gelegd ten grondslag ligt, begroot als schade in de vorm van "het laten herstellen door derden" vanwege een toerekenbare tekortkoming (6:74 BW). Voor zover er al sprake is van een toerekenbare tekortkoming aan de zijde van [eiser], is er volgens [eiser] zeker nog geen sprake van verzuim. Er is sprake van herstelbare gebreken en de aannemer mag in beginsel bepalen op welke wijze zij herstelt. [eiser] heeft zich altijd bereid verklaard om herstel te plegen en het werk af te maken. Dit blijkt uit het inschakelen van deskundige [naam 2] en de pogingen in maart, mei, juni, augustus en oktober om van hoofdconstructeur kNm de benodigde integrale herbeoordeling te krijgen. De [gedaagden] heeft kNm verboden om op een vijftal vragen van [eiser] te reageren en heeft kNm zelfs van het werk gehaald zonder dat er een nieuwe hoofdconstructeur is aangesteld. De [gedaagden] is volgens [eiser] in schuldeisersverzuim geraakt nu zij het uitvoeren door [eiser] van (herstel)werkzaamheden in de weg staan door kNm te verbieden om de vragen van [eiser] te beantwoorden en door [eiser] de toegang tot de bouwlocatie te ontzeggen.

Nu de [gedaagden] nog steeds nakoming van de overeenkomst vordert en er geen omzettingsverklaring is uitgebracht op grond waarvan vervangende schadevergoeding wordt gevorderd, is de vordering voor de herstelposten in beginsel een vordering tot herstel en geen vordering tot betaling van een geldsom waarvoor beslag gelegd zou kunnen worden. Een schadevordering is niet aan de orde, dus het beslag dat in de kern vervangende schadevergoeding voor herstelkosten voor € 518.191,10 verzekert, is ten onrechte gelegd, aldus [eiser].

De [gedaagden] handhaaft haar stelling dat door drie deskundigen is vastgesteld dat sprake is van gebreken, waardoor [eiser] tekort schiet in de nakoming van de aannemingsovereenkomst. De [gedaagden] heeft het rapport [bedrijf 2] samen met de nieuwe detailberekening die [eiser] heeft gemaakt, voorgelegd aan [naam 4], die op 22 september 2026 al had gerapporteerd over de wijze waarop de gebreken moeten worden hersteld. Op 16 en 19 oktober 2026 heeft [naam 4] in eerste instantie met een memo en later met een aanvullende e-mail gereageerd op de door [eiser] toegezonden detailberekening. De [gedaagden] stelt vast dat de constructeurs [bedrijf 2] en [naam 4] het niet met elkaar eens zijn. Ook verwijst zij naar een e-mail van 14 oktober 2026 waarin lateienfabrikant Ploegsteert vaststelt dat [eiser] de staltonlateien op ontoelaatbare wijze heeft toegepast.

Op basis van het rapport van [naam 4] en het rapport van [naam 2] heeft bouwkostendeskundige BSK in opdracht van de [gedaagden] een calculatie gemaakt van de kosten van het noodzakelijke herstelwerk en de kosten van het herstel van de overige gebreken. De kosten van het noodzakelijk herstelwerk bedragen volgens die rapportage € 699.691,10, (waarin een bedrag van € 181.500,- inclusief btw is begrepen, indien uit nader onderzoek van de kap mocht blijken dat de totale kap vervangen dient te worden in verband met binnengetreden vocht). De [gedaagden] wijst erop dat [naam 2] maar een beperkt deel van de herstelkosten op basis van een aantal stelposten heeft begroot op € 12.600,-. Wat er allemaal moet gebeuren had [naam 2] op dat moment nog niet in beeld omdat hij nog geen informatie van de constructeurs had over de constructief gezien noodzakelijke herstelwerkzaamheden. Dat blijkt wel uit het rapport van [naam 4].

De voorzieningenrechter is van oordeel dat de geldvordering die door de [gedaagden] aan het conservatoir beslag ten grondslag is gelegd een voorwaardelijk karakter draagt. Er is sprake van een opschortende voorwaarde, in die zin dat pas sprake kan zijn van een opeisbare geldvordering uit hoofde van vervangende schadevergoeding als [eiser] haar verplichtingen uit de tussen partijen gesloten aannemingsovereenkomst niet nakomt. Dat is pas aan de orde als [eiser] de noodzakelijke (herstel)werkzaamheden niet volgens de eisen van goed vakmanschap nakomt en de [gedaagden] genoodzaakt is een derde in te schakelen om deze werkzaamheden uit te voeren en daarvoor kosten te maken. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter en onder verwijzing naar de door de [gedaagden] aangehaalde bronnen is het leggen van conservatoir beslag ter verzekering van een geldvordering die afhankelijk is van de vervulling van een opschortende voorwaarde mogelijk.

De hoogte van de vordering van de [gedaagden] is in hoge mate afhankelijk van de vraag in welke mate [eiser] haar verplichtingen is nagekomen. Hoewel beide partijen het erover eens zijn dat het rapport van deskundige [naam 2] in dit kader leidend dient te zijn, blijkt uit de daarna ingenomen stellingen (waarvoor beide partijen verwijzen naar door hen ingeschakelde deskundigen), dat partijen het er nog steeds niet over eens zijn welke (herstel)werkzaamheden [eiser] concreet moet verrichten. Dit zal nader onderzocht moeten worden, maar voor een dergelijk onderzoek leent deze kortgedingprocedure zich niet.

Tegenover deze onduidelijkheden staat echter wel dat voldoende vaststaat dát er herstelwerkzaamheden en voortgezette werkzaamheden moeten worden verricht. Daarmee is de deugdelijkheid van de vordering van de [gedaagden] in zoverre summierlijk gebleken. Dit leidt ertoe dat de gelegde conservatoire beslagen niet zullen worden opgeheven en in stand blijven. Wel ziet de voorzieningenrechter in de omstandigheid dat vanwege de genoemde geschilpunten en onduidelijkheden de kosten niet nauwkeurig kunnen worden begroot en [eiser] in beginsel vrij is om zelf te kiezen op welke wijze zij herstelt, aanleiding om de met de (herstel)werkzaamheden gemoeide kosten schattenderwijs vast te stellen op € 50.000,-. Dit bekent dat het conservatoire beslag in ieder geval voor dit bedrag in stand kan blijven.

De vordering die aan het beslag ten grondslag ligt, is ook ten dele gebaseerd op de stelling dat sprake is van onverschuldigde betaling. De [gedaagden] stelt dat zij op aandringen van [eiser] in december 2025 een termijn van de aanneemsom heeft voldaan, die pas verschuldigd is na het volwaardig en permanent waterdicht maken van het dak van de woning. De woning is nog altijd niet volwaardig en permanent waterdicht en daarom heeft de [gedaagden] het € 181.500,- onverschuldigd betaald. Dit bedrag te vermeerderen met de wettelijke rente vorderen zij terug.

[eiser] stelt dat de vordering op grond van onverschuldigde betaling ook summierlijk ondeugdelijk is. Partijen zijn ten eerste betaling overeengekomen, hetgeen blijkt uit het feit dat er zonder protest is betaald. Ten tweede kan er in juridische zin slechts sprake zijn geweest van betaling van een niet opeisbare vordering, maar niet van een onverschuldigde betaling, zijnde een betaling zonder rechtsgrond. In dit geval rechtvaardigt de overeengekomen termijnregeling voor de betaling van de aanneemsom de betaling. Overeengekomen is immers dat de vierde termijn is te declareren na het volwaardig en permanent waterdicht maken van het dak. Alleen het moment waarop de termijn gedeclareerd mag worden, de opeisbaarheid, hangt volgens [eiser] af van de stand van het werk. Onder verwijzing naar onder meer uitspraken van de rechtbank Noord Nederland en het gerechtshof Den Haag stelt [eiser] dat sprake is van een situatie als aan de orde in artikel 6:39 lid 2 BW, waarin is bepaald dat een betaling verricht vóór de vervaldag niet geldt als onverschuldigd.

In de door [eiser] aangehaalde jurisprudentie waren de termijnbetalingen verschuldigd zonder dat daaraan nog het verrichten van een prestatie was gekoppeld. In de situatie die nu ter beoordeling voorligt is de verplichting om de termijn te betalen gekoppeld aan het volledig en permanent waterdicht maken van de kap. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft [eiser] ook op dit punt dus een voorwaardelijke vordering als bedoeld in artikel 6:22 BW op de familie [eiser]. Op zichzelf zou een vordering onder opschortende voorwaarde - ook al schort een dergelijke voorwaarde de werking van de verbintenis op - als een rechtsgrond in de zin van artikel 6:203 BW voor de betaling zijn aan te merken. In artikel 6:25 BW is echter met het oog hierop bepaald dat als een krachtens een verbintenis onder opschortende voorwaarde verschuldigde prestatie vóór de vervulling van de voorwaarde is verricht, ongedaanmaking van de prestatie gevorderd kan worden op de voet van artikel 6:203 BW e.v., zolang de voorwaarde niet in vervulling is gegaan. Nu tussen partijen niet in geschil is dat de kap nog niet volledig wind en waterdicht is, is de overeenkomen voorwaarde niet vervuld, met als gevolg dat het beroep van de [gedaagden] op onverschuldigde betaling slaagt.

Nu de vordering op grond van onverschuldigde betaling summierlijk deugdelijk is gebleken kan het conservatoire beslag voor het ermee gemoeide bedrag van € 181.500,- in stand blijven. Wat betreft de over dit bedrag gevorderde rente heeft de voorzieningenrechter bij beschikking van 30 september 2026 al geoordeeld dat deze post niet is onderbouwd, zodat voor de daarop ziende vordering geen verlof tot het leggen van beslag is verleend. Het verlof heeft dan ook geen betrekking op de rente, zodat de rente in het kader van dit kort geding geen rol speelt.

De [gedaagden] vordert ook vergoeding van de overige schade die zij door de tekortkomingen van [eiser] lijden. Bij beschikking van 30 september 2026 heeft de voorzieningenrechter met betrekking tot alle posten van die vordering reeds besloten dat niet summierlijk is gebleken van de verschuldigdheid van de daarop betrekking hebbende bedragen, zodat zij niet zijn meegenomen in de begroting van de vordering waarvoor verlof tot het leggen van conservatoir beslag is verleend. Dat betekent dat ook de post overige schade in het kader van dit kort geding geen rol meer speelt.

Tot slot leidt ook een belangenafweging ertoe dat het beslag (gedeeltelijk) gehandhaafd blijft. Daartoe overweegt de voorzieningenrechter het volgende.

Nu de omvang van de nog uit te voeren (herstel)werkzaamheden en de daarmee gemoeide kosten niet duidelijk zijn heeft de [gedaagden] haar belang bij het voortduren van het beslag aannemelijk gemaakt en heeft [eiser] niet aannemelijk gemaakt dat het beslag disproportioneel of onnodig is. Wel heeft [eiser] aannemelijk gemaakt dat de gelegde conservatoire derdenbeslagen bij drie belangrijke opdrachtgevers van [eiser] haar belangrijkste inkomstenbronnen raken en haar bedrijfsvoering in gevaar brengt.

Tijdens de mondelinge behandeling is de mogelijkheid van vervangende zekerheid in de vorm van een bankgarantie aan de orde gekomen. Het bestaan van de bankgarantie die [eiser] stelt te hebben verstrekt is door de [gedaagden] betwist. De mogelijkheid om alsnog (aanvullende) zekerheid in de vorm van een bankgarantie te bieden is vanwege een gebrek aan liquide middelen - het geld zit volgens [eiser] ‘in de stenen’ - niet mogelijk. Het voorstel van de [gedaagden] om het door [eiser] uitgekeerde dividend terug te halen ten behoeve van het verstrekken van een bankgarantie, is ook van de hand gewezen. [eiser] wijst er enerzijds op dat het geld niet meer beschikbaar is omdat er dividend is uitgekeerd aan een holding om schulden te vereffenen. Anderzijds acht zij het afgeven van een nieuwe bankgarantie niet nodig vanwege de eerder afgegeven bankgarantie.

De voorzieningenrechter onderschrijft de stelling van de [gedaagden] dat er met de aflossing aan de holding liquide middelen van [eiser] zijn verdwenen en dat ook de stelling van [eiser] dat het geld in de stenen zit en dat er met een beperkt aantal opdrachtgevers wordt gewerkt op kredietbasis, een reden vormt om het beslag te handhaven. Het belang van de [gedaagden] om zekerheid te behouden voor de voldoening van haar gepretendeerde vordering door het gelegde beslag weegt zwaarder dan het belang van [eiser] bij opheffing van het beslag.

De voorzieningenrechter geeft [eiser] in overweging om toch de mogelijkheden van het bieden van een bankgarantie onder de gebruikelijke voorwaarden van de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB), al dan niet met hulp van de bewuste holding, te verkennen. De voorzieningenrechter ziet voorshands geen redenen op grond waarvan de [gedaagden] een dergelijk aanbod zou kunnen afwijzen.

Nu het conservatoir beslag (gedeeltelijk) blijft gehandhaafd, is het belang bij het gevorderde verbod om op grond van hetzelfde feitencomplex en ter verzekering van dezelfde gepretendeerde vorderingen opnieuw conservatoir beslag ten laste van [eiser] te leggen, komen te vervallen.

In wat hiervoor is overwogen ziet de voorzieningenrechter aanleiding om de vordering waarvoor de [gedaagden] ten laste van [eiser] conservatoire derdenbeslagen heeft gelegd te herbegroten op een bedrag van (€ 181.500,- + € 50.000,-) x 1,3 in verband met de in de beslagsyllabus vermelde kosten = € 300.950,-.

[eiser] vordert ook om de [gedaagden] te veroordelen om [eiser] op grond van de aannemingsovereenkomst tot de oplevering de vrije toegang tot de bouwplaats te verlenen, mede om bouwvoorzieningen terug te plaatsen en bouwhekken te plaatsen conform de waarschuwing van de Arbeidsinspectie en het de [gedaagden] tot en met de oplevering te verbieden om op willekeurige momenten de bouwplaats te betreden zonder overleg en schriftelijke toestemming van [eiser].

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter bestaat het belang en de noodzaak voor [eiser] om vrije toegang tot de bouwplaats te verkrijgen pas vanaf het moment dat de (herstel)werkzaamheden worden hervat. Gelet op haar wens om de werkzaamheden zo spoedig mogelijk af te ronden, heeft de [gedaagden] geen reden om [eiser] die toegang te weigeren. Maar zonder overeenstemming over de voortgang van de werkzaamheden heeft [eiser] geen belang bij toegang tot het werk. Het toewijzen van de vordering heeft dan ook geen meerwaarde.

De voorzieningenrechter acht het in het belang van beide partijen om de ontstane impasse te doorbreken en roept partijen op om in het gezamenlijk belang dat de (herstel)werkzaamheden zo spoedig mogelijk worden hervat, alles op alles te zetten om het eens te worden over de voorwaarden die daarvoor noodzakelijk zijn.

Gelet op de door de voorzieningenrechter genomen beslissingen is er geen reden voor het opleggen van dwangsommen.

Omdat beide partijen gedeeltelijk ongelijk krijgen, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De voorzieningenrechter

herbegroot de vordering waarvoor de [gedaagden] ten laste van [eiser] conservatoir derdenbeslag heeft gelegd op een bedrag van (€ 181.500,- + € 50.000,-) x 1,3 = € 300.950,-,

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

compenseert de kosten van deze procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

wijst het meer of anders gevorderde af.