Civiel recht overig
Arbeidsrecht. Werkgever moet meewerken aan beëindigen van slapend dienstverband onder betaling van de…
Rechtbank Overijssel, 29 oktober 2026
ECLI:NL:RBOVE:2026:6826 · Rechtbank Overijssel · 29 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-overijssel/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbove-2026-6826
Zaakgegevens
Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank OverijsselRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Datum uitspraak
- 29 oktober 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 12300489 \ EJ VERZ 26-215
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6826
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Arbeidsrecht. Werkgever moet meewerken aan beëindigen van slapend dienstverband onder betaling van de transitievergoeding. Werkgever mag geen re-integratiekosten in mindering brengen op grond van het Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op transitievergoeding. Werkgever mocht verlofuren niet afboeken tijdens ziekte omdat werknemer daar niet mee heeft ingestemd. Werkgever moet een nieuwe eindafrekening verlofuren opstellen.
Uitspraak
RECHTBANK OVERIJSSEL
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Zwolle
Zaaknummer / rekestnummer: 12300489 \ EJ VERZ 26-215
Beschikking van 29 oktober 2026
in de zaak van
[partij A] ,
te [woonplaats],
verzoekende partij,
verwerende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [partij A],
gemachtigde: mr. A. Holtland,
tegen
[partij B] B.V.,
te [vestigingsplaats],
verwerende partij,
verzoekende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [partij B],
gemachtigde: [gemachtigde].
1 De zaak en het oordeel in het kort
[partij A] wil in deze procedure beëindiging van zijn slapende dienstverband met [partij B] en uitbetaling van de transitievergoeding en niet genoten verlofuren. [partij B] vindt primair dat zij geen transitievergoeding verschuldigd is omdat er geen (slapend) dienstverband meer bestaat en subsidiair dat zij re-integratiekosten in mindering mag brengen op de te betalen transitievergoeding. Volgens [partij B] heeft [partij A] te veel verlofuren opgenomen, waardoor zij een vordering op [partij A] heeft die zij in een tegenverzoek heeft ingediend.
De kantonrechter komt tot het oordeel dat [partij B] mee moet werken aan beëindiging van het slapende dienstverband met [partij A] en hem de transitievergoeding moet betalen, zonder verrekening van de re-integratiekosten. De kantonrechter komt verder tot het oordeel dat [partij B] een nieuwe eindafrekening voor de niet genoten verlofuren moet opstellen en die uren moet uitbetalen. De kantonrechter zal de vordering van [partij B] in het tegenverzoek daarom afwijzen. De kantonrechter licht dat oordeel hierna toe.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift,
- het verweerschrift met een tegenverzoek,
- aanvullende stukken van [partij B] van 6 september 2026,
- aanvullende stukken van [partij B] van 8 september 2026,
- de mondelinge behandeling van 1 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft [partij B] verzocht om aanhouding van de procedure totdat de Centrale Raad van Beroep (hierna CRvB) in een andere procedure heeft beslist op de loonsanctie die het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) aan [partij B] heeft opgelegd. De kantonrechter ziet geen grond voor aanhouding van deze procedure omdat de uitspraak van het CRvB, zoals [partij B] heeft toegelicht, pas op een termijn van minimaal twee jaar te verwachten is en de kantonrechter in deze procedure een beslissing kan nemen zonder dat het CRvB heeft geoordeeld over de loonsanctie.
De beschikking is vervolgens bepaald op vandaag.
3 De feiten
[partij A] is op 25 mei 2010 in dienst getreden van [partij B]. Meest recent vervult hij de functie van projectcoördinator. Zijn loon bedraagt € 4.374,05 per vier weken, exclusief 8% vakantietoeslag, voor 32 uur per week.
Op 23 augustus 2021 is [partij A] uitgevallen wegens ziekte. Omdat de re-integratie inspanningen van [partij B] door het UWV als onvoldoende werden beoordeeld, is aan [partij B] een loonsanctie opgelegd en is de loondoorbetalingsplicht na 104 weken verlengd tot 19 augustus 2024. [partij A] heeft daarna geen werkzaamheden voor [partij B] meer verricht.
Partijen hebben in augustus 2024 op initiatief van [partij B] gecorrespondeerd over een vaststellingsovereenkomst om de arbeidsovereenkomst te beëindigen per 1 december 2024, maar partijen zijn het niet eens geworden over de hoogte van de transitievergoeding omdat [partij B] daar de re-integratiekosten van € 12.086,89 op in mindering wilde brengen. In december 2024 heeft [partij A] [partij B] verzocht mee te werken aan de beëindiging van de arbeidsovereenkomst met betaling van de transitievergoeding van € 24.030,84. [partij B] heeft dat geweigerd en zich op het standpunt gesteld dat zij geen transitievergoeding verschuldigd is omdat [partij A] ander betaald werk heeft aanvaard voor acht uur per week, zonder [partij B] daarover te informeren.
4 Het verzoek en het verweer
[partij A] verzoekt, uitvoerbaar bij voorraad, [partij B] te veroordelen om binnen twee dagen na het wijzen van de beschikking:
a. tot het uitbetalen van het volledige berekende bedrag van de aan [partij A] toekomende transitievergoeding, groot € 24.780,-, althans een in goede justitie te bepalen bedrag bij wijze van transitievergoeding,
tot het opmaken en uitbetalen van de eindafrekening behorende bij het einde van het dienstverband van [partij A], waarin in ieder geval is opgenomen de eindafrekening van het vakantiegeld en resterende vakantiedagen,
tot betaling van de wettelijke rente over de onder a en b genoemde bedragen vanaf het opeisbaar worden van die bedragen tot de dag der algehele voldoening,
[partij B] te veroordelen in de kosten van deze procedure.
Aan de verzoeken heeft [partij A] ten grondslag gelegd dat er sprake is van een slapend dienstverband, dat [partij B] moet meewerken aan beëindiging van dat dienstverband, de volledige transitievergoeding moet betalen en een eindafrekening moet opstellen voor de 104 niet genoten verlofuren.
[partij B] verzet zich tegen toewijzing van het verzoek en voert daartoe het volgende aan. Volgens [partij B] heeft [partij A] de arbeidsovereenkomst zelf feitelijk beëindigd door een nieuwe arbeidsovereenkomst aan te gaan voor acht uur per week, waardoor zij geen transitievergoeding verschuldigd is. Wanneer zij wel een transitievergoeding verschuldigd is, kan zij daarop de re-integratiekosten in mindering brengen. [partij B] voert verder aan dat [partij A] 40 verlofuren te veel heeft opgenomen en dat zij voor die verlofuren een (verrekenbare) vordering van € 1.997,71 heeft. Zij heeft voor die vordering een tegenverzoek ingediend.
5 De beoordeling
In deze procedure moet als eerste de vraag beantwoord worden of het slapende dienstverband tussen [partij A] en [partij B] nog bestaat, en zo ja, of [partij B] mee moet werken aan de beëindiging daarvan. Daarnaast moet de vraag beantwoord worden of [partij B] de re-integratiekosten in mindering mag brengen op de aan [partij A] te betalen transitievergoeding. Tot slot moet de vraag beantwoord worden of partijen nog een vordering op elkaar hebben ter zake van niet of te veel genoten verlofuren. Omdat het verzoek en het tegenverzoek nauw met elkaar verweven zijn, zal de kantonrechter beide verzoeken in het navolgende gezamenlijk behandelen.
In het verzoek en het tegenverzoek
Uitleg van het verzoek
Tijdens de mondelinge behandeling heeft [partij A] in reactie op de vraag van de kantonrechter waarom hij alleen verzocht heeft om betaling van de transitievergoeding en niet om het einde van het dienstverband, toegelicht dat zijn verzoek om uitbetaling van de transitievergoeding zo bedoeld is dat [partij B] haar medewerking moet verlenen aan het beëindigen van het dienstverband zodat een aanspraak van [partij A] op de transitievergoeding ontstaat. Dat [partij B] het verzoek ook zo heeft begrepen en heeft moeten begrijpen, volgt volgens [partij A] uit het feit dat partijen wel uitdrukkelijk gecorrespondeerd en onderhandeld hebben over beëindiging van de arbeidsovereenkomst en [partij B] daar in haar verweerschrift ook verweer tegen heeft gevoerd. De kantonrechter zal het verzoek, in het licht van de processtukken en hetgeen in deze procedure is aangevoerd, daarom zo lezen dat [partij A] ook verzoekt om medewerking aan de beëindiging van het slapende dienstverband om zo tot uitbetaling van de transitievergoeding te kunnen komen.
[partij B] moet medewerking verlenen aan het eindigen van het dienstverband
Vooropgesteld geldt het volgende. In de Xella-beslissing waar [partij A] een beroep op doet, is geoordeeld dat in het geval van een slapend dienstverband, een werkgever op grond van goed werkgeverschap in beginsel gehouden is in te stemmen met een voorstel van de werknemer tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden, onder toekenning van een vergoeding aan de werknemer ter hoogte van de wettelijke transitievergoeding. Daarbij geldt dat de vergoeding niet meer hoeft te bedragen dan hetgeen de werkgever aan transitievergoeding verschuldigd zou zijn, bij het einde van de arbeidsovereenkomst op de dag na die waarop de werkgever de arbeidsovereenkomst zou kunnen beëindigen.
[partij A] verzoekt dat [partij B] wordt veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding, maar zoals hiervoor is overwogen, gaat het om een bedrag ter hoogte van de transitievergoeding als schadevergoeding wanneer de werkgever zich, door te weigeren mee te werken aan de beëindiging van het slapende dienstverband (onder toekenning van een vergoeding), niet als goed werkgever heeft gedragen.
[partij B] voert als meest verstrekkende verweer aan dat zij geen medewerking kán verlenen aan beëindiging van de arbeidsovereenkomst omdat [partij A] het dienstverband feitelijk zelf al heeft beëindigd door eind 2024 een dienstbetrekking voor acht uur per week aan te gaan zonder [partij B] daarover te informeren. Volgens [partij B] bestaat daardoor geen recht meer op betaling van de transitievergoeding, althans is [partij A] zijn recht op uitbetaling van de transitievergoeding verloren.
De kantonrechter volgt [partij B] niet in haar betoog. Vooropgesteld geldt dat [partij A] zijn arbeidsovereenkomst met [partij B] niet expliciet heeft opgezegd. Daarnaast is ook onvoldoende gebleken dat [partij B] het aangaan van de andere dienstbetrekking voor acht uur per week mocht opvatten als een opzegging van het slapende dienstverband door [partij A]. Daarvoor is het volgende redengevend. Vast staat dat [partij A] in het kader van de re-integratie in een proefplaatsing werkzaamheden heeft verricht voor een andere werkgever. [partij B] heeft na oplegging van de loonsanctie, gedurende drie jaar het loon van [partij A] doorbetaald. Na het einde van die periode heeft [partij A] de bedrijfseigendommen van [partij B] ingeleverd en hebben partijen, op voorstel van [partij B], onderhandeld over het einde van het dienstverband per 1 december 2024. Pas na het eindigen van de loondoorbetalingsplicht van [partij B] heeft [partij A], op het moment dat hij al een WIA-uitkering ontving, met instemming van het UWV, ander betaald werk voor acht uur per week aanvaard. Op dat moment was het al duidelijk dat [partij A] geen werkzaamheden meer voor [partij B] zou gaan verrichten en dat de arbeidsovereenkomst zou eindigen zodra partijen overeenstemming zouden bereiken over de hoogte van de transitievergoeding. In het licht van deze omstandigheden mocht [partij B] het handelen van [partij A] niet als een opzegging van de arbeidsovereenkomst opvatten en heeft [partij A] zijn recht op een einde van zijn slapende dienstverband en uitbetaling van de transitievergoeding ook niet verloren.
[partij B] voert in dit kader tot slot nog aan dat zij omtrent het aangaan van de nieuwe arbeidsbetrekking door [partij A] gedwaald heeft, maar omdat zij die stelling in zijn geheel niet heeft toegelicht en ook niet heeft toegelicht wat het rechtsgevolg daarvan is, zal de kantonrechter daaraan voorbij gaan.
Omdat de arbeidsovereenkomst tussen partijen nog niet is geëindigd, komt de kantonrechter toe aan de vraag of [partij B] medewerking moet verlenen aan het beëindigen van het dienstverband met wederzijds goedvinden. Vaststaat dat [partij A] 80% - 100% arbeidsongeschikt is, hij sinds 18 augustus 2024 geen werkzaamheden meer voor [partij B] verricht en [partij B] sinds 19 augustus 2024 geen loondoorbetalingsverplichting meer heeft. Dat betekent dat er tussen partijen sprake is van een slapend dienstverband. [partij B] heeft tijdens de mondelinge behandeling nog aangevoerd dat zij belang heeft bij voortzetting van de arbeidsovereenkomst omdat zij nog in afwachting is van de uitspraak van het CRvB over de aan haar opgelegde loonsanctie, maar dat is geen reden om geen medewerking te verlenen aan de beëindiging van de arbeidsovereenkomst met [partij A]. Het kan [partij A] immers niet verweten worden dat [partij B] daarover nog in onzekerheid verkeert en die omstandigheid is ook niet van invloed op de vraag of er een reële re-integratiemogelijkheid voor [partij A] bestaat. Het feit dat [partij A] een dienstbetrekking voor acht uur per week is aangegaan bij een andere werkgever, leidt zonder nadere toelichting van [partij B] ook niet tot de conclusie dat er reële re-integratiemogelijkheden zijn bij [partij B] en zij daarom een gerechtvaardigd belang heeft bij instandhouding van de arbeidsovereenkomst. [partij B] moet daarom op grond van goed werkgeverschap binnen zeven dagen na deze beschikking haar medewerking verlenen aan het beëindigen van het slapende dienstverband, onder betaling van een vergoeding ter hoogte van de transitievergoeding.
Hoogte vergoeding
Vervolgens moet de vraag worden beantwoord of [partij B] de re-integratiekosten in mindering mag brengen op de transitievergoeding. Ter onderbouwing van haar standpunt verwijst [partij B] naar het Besluit van 23 april 2015, houdende regels met betrekking tot de voorwaarden waaronder kosten in mindering gebracht mogen worden op de transitievergoeding (hierna: Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op transitievergoeding) en artikel 2.9.1. van de cao Bouw & Infra.
In het Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op transitievergoeding is onder andere het volgende opgenomen:
Artikel 2 Voorwaarden voor het in mindering brengen van transitie- en inzetbaarheidskosten
1. Transitiekosten en inzetbaarheidskosten kunnen in mindering gebracht worden op de transitievergoeding, indien deze kosten:
a. zijn gemaakt nadat deze kosten zijn gespecificeerd en schriftelijk meegedeeld aan de werknemer;
b. zijn gemaakt nadat de werknemer schriftelijk heeft ingestemd met het in mindering brengen van de gespecificeerde kosten;
(…)
2. Het eerste lid, onderdeel b, is niet van toepassing, indien de werkgever gehouden is de kosten te maken op grond van afspraken tussen de werkgever of verenigingen van werkgevers en werknemers of verenigingen van werknemers.
In de cao is in artikel 9.2.1. onder andere het volgende opgenomen:
Re-integratiebedrijf
▪ De werkgever is verplicht voor de re-integratie van een zieke werknemer een re - integratiebedrijf in te schakelen. Dit in aanvulling op de verplichtingen van de Wet verbetering poortwachter.
Omdat [partij B] de re-integratiekosten op grond van de cao moest maken, is volgens haar het vereiste van de voorafgaande schriftelijke toestemming voor het in mindering brengen van die kosten op de transitievergoeding (artikel 2 lid 1 onder b) op grond van artikel 2 lid 2 niet van toepassing. Dat betekent volgens [partij B] dat zij geen schriftelijke toestemming van [partij A] nodig heeft en voor haar dus op dit moment geen belemmeringen bestaan om die re-integratiekosten in mindering te brengen op de transitievergoeding. [partij A] is het daar niet mee eens.
De kantonrechter oordeelt als volgt. Nog daargelaten of de kosten van Cvites, Effectyf en de mediationkosten die [partij B] in mindering wil brengen op de transitievergoeding, re-integratiekosten in de zin van de cao Bouw & Infra zijn, is niet gesteld of gebleken dat die kosten zijn gespecificeerd en schriftelijk zijn medegedeeld aan [partij A] voordat die kosten zijn gemaakt, zoals artikel 2 lid 1 onder a vereist. Op dat vereiste maakt artikel 2 lid 2 immers geen uitzondering. Dat betekent dat die kosten niet op de transitievergoeding in mindering kunnen worden gebracht.
Alleen over de kosten van Autlook is voorafgaand aan het maken daarvan in algemene zin gecorrespondeerd met [partij A] omdat Autlook op zijn initiatief is ingeschakeld, maar ook voor die kosten geldt dat niet gesteld of gebleken is dat die vooraf (voldoende) zijn gespecificeerd. Om die reden kunnen de kosten van Autlook niet in mindering worden gebracht op de transitievergoeding. Ook indien moet worden aangenomen dat die kosten wel voldoende gespecificeerd zijn voor het maken daarvan, kunnen zij niet in mindering worden gebracht op de transitievergoeding. Zonder nadere toelichting van [partij B] – die ontbreekt – kan namelijk niet worden aangenomen dat de kosten van Autlook re-integratiekosten in de zin van artikel 9.2.1. van de cao Bouw & Infra zijn omdat een deel van de kosten al vóór de ziekmelding is gemaakt. Verder is over de kosten van Autlook afgesproken dat [partij B] de kosten zou dragen tot een bedrag van € 1.000,-, en dat daarna een ‘studieovereenkomst’ zou worden gesloten. Ook daardoor kan niet worden aangenomen dat de kosten van Autlook re-integratiekosten betreffen. De conclusie is daarom dat de kosten van Autlook niet op grond van de cao zijn gemaakt en niet onder de uitzondering van artikel 2 lid 2 vallen. [partij B] had daarom voorafgaand aan het maken van die kosten toestemming van [partij A] nodig voor het in mindering brengen van die kosten op de transitievergoeding.
Hoogte vergoeding
Partijen verschillen van mening over de hoogte van de transitievergoeding en hebben beide een eigen berekening overgelegd. [partij A] gaat uit van een transitievergoeding van € 24.780,- en [partij B] van een bedrag van € 24.021,88. De kantonrechter zal de hoogte van de transitievergoeding daarom vaststellen. Omdat beide partijen in hun berekening uitgaan van een einddatum van de arbeidsovereenkomst van 1 december 2024, zal de kantonrechter in de berekening ook uitgaan van die datum.
De kantonrechter stelt de transitievergoeding vast op € 24.768,01 en licht dat als volgt toe. Omdat [partij A] loon per vier weken ontving, moet eerst het bruto maandsalaris inclusief vakantiegeld vastgesteld worden. Het loon per vier weken bedraagt inclusief vakantiegeld (€ 4.374,05 × 1,08 =) € 4.723,97. Dat is (€ 4.723,97 × 13 =) € 61.411,66 per jaar en (€ 61.411,66 / 12 =) € 5.117,64 per maand inclusief vakantiegeld. Daarmee komt de transitievergoeding, uitgaande van een einddatum van 1 december 2024, op € 24.768,01.
[partij A] vordert betaling van de wettelijke rente over de vergoeding. Omdat [partij A] de ingangsdatum van de wettelijke rente niet heeft toegelicht zal de kantonrechter de wettelijke rente toewijzen zoals is opgenomen onder de beslissing.
Eindafrekening
[partij A] verzoekt verder om een eindafrekening voor vakantiegeld en niet genoten verlofuren. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [partij A] toegelicht dat het alleen nog gaat om een correcte eindafrekening van de niet genoten verlofuren en uitbetaling daarvan. Hij heeft geen belang meer bij een eindafrekening van het vakantiegeld. [partij B] heeft [partij A] een eindafrekening voor de verlofuren verstrekt waaruit volgt dat het verlofsaldo -40 uren is en dat [partij B] ter zake van die uren nog een (verrekenbare) vordering van € 1.997,71 op [partij A] heeft. [partij B] heeft voor die vordering ook een tegenverzoek ingesteld.
Volgens [partij A] is die afrekening niet correct omdat [partij B] verlofuren in mindering heeft gebracht terwijl hij die uren niet heeft aangevraagd. [partij B] heeft op zijn beurt toegelicht dat het collectieve vakantiedagen (bouwvak en ATV) betroffen en dat zij die uren op grond van de cao standaard in mindering mag brengen op de verlofuren.
De kantonrechter oordeelt als volgt. Dagen waarop de werknemer niet werkt vanwege ziekte kunnen op grond van artikel 7:637 lid 1 BW slechts worden aangemerkt als vakantie indien in een voorkomend geval de werknemer ermee instemt. Uit de wetsgeschiedenis volgt dat met de woorden “slechts indien in een voorkomend geval de werknemer ermee instemt” tot uitdrukking is gebracht dat de voorziening slechts incidenteel kan worden aangewend en een afspraak daaromtrent dan ook afzonderlijk moet worden gemaakt, telkens wanneer de omstandigheid die aanleiding geeft tot het verzuim zich feitelijk voordoet of heeft voorgedaan. In dit geval heeft [partij B] geen feiten of omstandigheden aangevoerd waaruit blijkt dat [partij A] en [partij B], na de uitval van [partij A] wegens ziekte, afspraken hebben gemaakt over het afboeken van de verlofuren tussen 12 augustus 2024 en 5 september 2024. [partij B] mag die verlofuren daarom niet in mindering brengen.
Dat betekent dat [partij B] zal worden veroordeeld om binnen zeven dagen een eindafrekening voor wat betreft de verlofuren van [partij A] op te maken, waarbij geldt dat de 104 verlofuren die zijn afgeboekt in de periode 12 augustus 2024 tot en met 5 september 2024, niet mogen worden afgeboekt. Verder zal [partij B] veroordeeld worden tot uitbetaling van de niet genoten verlofuren volgens die nieuwe eindafrekening.
Conclusie
De conclusie is dat [partij B] mee moet werken aan beëindiging van het slapende dienstverband met [partij A], dat zij [partij A] een vergoeding ter hoogte van de transitievergoeding verschuldigd is en dat zij een eindafrekening voor de niet genoten verlofuren moet opstellen en de volgens dat overzicht niet genoten verlofuren moet uitbetalen. Dat betekent dat de tegenvordering van [partij B] wordt afgewezen.
Proceskosten
Omdat [partij B] overwegend in het ongelijk is gesteld moet zij de proceskosten van [partij A] vergoeden. De proceskosten aan de zijde van [partij B] in het verzoek worden begroot op € 1.102,00 (€ 93,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten) en in het tegenverzoek op nihil.
6 De beslissing
De kantonrechter
in het verzoek
veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen mee te werken aan een beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden,
veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen na beëindiging van de arbeidsovereenkomst € 24.768,01 bruto aan [partij A] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente, vanaf de achtste dag na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, tot aan de dag van de volledige betaling,
veroordeelt [partij B] om binnen zeven dagen een eindafrekening voor de niet opgenomen verlofuren op te stellen met inachtneming van hetgeen is bepaald onder r.o. 5.17. en de niet opgenomen verlofuren binnen zeven dagen na de datum van de eindafrekening uit te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf de achtste dag na de datum van de eindafrekening, tot aan de dag van de volledige betaling,
veroordeelt [partij B] in de kosten van de procedure aan de zijde van [partij A] begroot op € 1.102,00,
verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,
wijst de vordering van [partij B] af,
veroordeelt [partij B] in de kosten van de procedure, aan de zijde van [partij A] begroot op nihil.
Deze beschikking is gegeven door mr. W.R.H. Lutjes en in het openbaar uitgesproken op 29 oktober 2026.