Bestuursrecht overig

Aanvraag om compensatie op grond van de Wht te laat ingediend. Niet aannemelijk dat eiseres redelijkerwijs…

Rechtbank Rotterdam, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
2 november 2026
Zaaknummer
ROT 25/5942
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBROT:2026:15215
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Aanvraag om compensatie op grond van de Wht te laat ingediend. Niet aannemelijk dat eiseres redelijkerwijs niet kon weten dat de aanvraagtermijn op 2 januari 2024 afliep. De ouder heeft een eigen verantwoordelijkheid om zich op de hoogte te stellen van berichtgeving over de hersteloperatie.

Dat eiseres geen Nederlands nieuws zou hebben gevolgd, komt voor haar eigen risico. De medische klachten zijn ook niet zodanig dat van eiseres niet kon worden verwacht tijdig een aanvraag in te dienen. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM

Bestuursrecht

zaaknummer: ROT 25/5942


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 november 2026 in de zaak tussen

[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres

en

Dienst Toeslagen

(gemachtigde: [gemachtigde] ).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres voor compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) op de grond zij deze te laat heeft ingediend. Eiseres is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Procesverloop

2. Met een besluit van 24 februari 2025 (UHT-ZM TL) is de aanvraag van eiseres om compensatie op grond van de Wht voor de jaren 2007 tot en met 2015 afgewezen.

2.1.

Met het bestreden besluit van 23 juni 2025 heeft de Dienst Toeslagen het bezwaar van eiseres tegen het besluit van 24 februari 2025 ongegrond verklaard.

2.2.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.3.

De Dienst Toeslagen heeft een verweerschrift met aanvullende stukken ingediend. Eiseres heeft met een brief van 2 juni 2026 aanvullende stukken ingediend.

2.4.

De rechtbank heeft het beroep op 23 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, [persoon A] , de partner van eiseres, en de gemachtigde van de Dienst Toeslagen.

2.5.

Na de zitting heeft de rechtbank het onderzoek heropend en met een brief van
13 juli 2026 vragen aan eiseres gesteld. Met een brief van 28 juli 2026 heeft eiseres de vragen van de rechtbank beantwoord en aanvullende stukken ingediend. De Dienst Toeslagen heeft met een e-mail van 7 september 2026 op de brief en aanvullende stukken van eiseres gereageerd.

2.6.

Omdat geen van de partijen, nadat zij zijn gewezen op hun recht ter nadere zitting te worden gehoord, heeft verklaard dat zij gebruik wil maken van dit recht, heeft de rechtbank bepaald dat het onderzoek ter nadere zitting verder achterwege blijft. Vervolgens is het onderzoek gesloten.

Totstandkoming van het bestreden besluit

3. Eiseres heeft zich op 21 januari 2025 bij de Dienst Toeslagen gemeld als gedupeerde van de toeslagenaffaire en heeft verzocht om een herbeoordeling van de kinderopvangtoeslag over de jaren 2007 tot en met 2015. De Dienst Toeslagen heeft deze aanvraag afgewezen, omdat deze is ingediend na 2 januari 2024. Dat was de uiterste datum waarop aanvragen om compensatie konden worden ingediend. Volgens de Dienst Toeslagen zijn er geen bijzondere omstandigheden waarom de aanvraag van eiseres toch in behandeling moet worden genomen.

Beoordeling door de rechtbank

Is de aanvraag te laat ingediend?

4. Eiseres voert aan dat haar aanmelding niet te laat is omdat ze al in 2010 en 2011 bezwaar heeft gemaakt tegen terugvorderingen van kinderopvangtoeslag.

4.2.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Bij de beoordeling of de aanvraag om compensatie op tijd is ingediend, is niet bepalend of eiseres destijds bezwaar heeft gemaakt tegen terugvorderingen. Het indienen van bezwaar kan niet gelijk gesteld worden met het doen van een (tijdige) aanvraag om compensatie. In 2010 en 2011 bestond de Wht nog niet.

Kan het te laat indienen van de aanvraag aan eiseres worden toegerekend?

5. Volgens eiseres zijn er bijzondere omstandigheden op grond waarvan haar aanvraag toch in behandeling genomen zou moeten worden. Eiseres zou onvoldoende zijn geïnformeerd over de mogelijkheid tot het indienen van een aanvraag, noch in zijn algemeenheid, noch persoonlijk, terwijl dat bij anderen wel zou zijn gebeurd. Eiseres komt uit [land] en neemt geen kennis van Nederlands nieuws. De Dienst Toeslagen had door de bezwaren die eiseres eerder had ingediend, moeten weten dat zij mogelijk was getroffen door het toeslagenschandaal en haar persoonlijk moeten informeren. Daarnaast heeft eiseres naar voren gebracht dat zij niet in staat was om tijdig een aanvraag in te dienen. Haar gezin heeft forse financiële gevolgen ondervonden door de terugvorderingen. Daardoor hebben ze onder meer de auto moeten verkopen en in plaats daarvan een motor aangeschaft. Vervolgens is de echtgenoot van eiseres in 2016 overleden als gevolg van een motorongeluk. Haar kinderen hebben mede daardoor diverse klachten gekregen. Eiseres zou depressief zijn geworden door de voortdurende spanningen, armoede en het alleen moeten opvoeden van haar kinderen in een voor haar onbekende omgeving. Ter onderbouwing van haar medische klachten heeft eiseres met de brief van 28 juli 2026 medische stukken ingediend.

5.1.

Bij overschrijding van de aanvraagtermijn in artikel 6.1, eerste lid, van de Wht kan de hardheidsclausule worden toegepast. Daarvoor moet op grond van artikel 9.1, eerste lid, van de Wht sprake zijn van een situatie waarbij de handhaving van de uiterste aanvraagtermijn leidt tot een onbillijkheid van overwegende aard. De strikte handhaving van de op zichzelf ruim gestelde aanvraagtermijn van artikel 6.1, eerste lid, van de Wht kan in bijzondere situaties onbillijk uitpakken, waardoor toepassing van deze bepaling achterwege moet blijven. Voor de vraag wanneer sprake is van een onbillijkheid van overwegende aard, zoekt de rechtbank aansluiting bij de uitspraken van de grote kamer van het College van Beroep voor het bedrijfsleven van 30 januari 2024. Uit deze uitspraken volgt dat er bij de beoordeling van de verschoonbaarheid van een termijnoverschrijding meer rekening moet worden gehouden met bijzondere omstandigheden die de betrokken aanvrager betreffen. Daarbij valt te denken aan persoonlijke omstandigheden, zoals psychisch onvermogen, ernstige ziekte of een ongeval, en aan externe omstandigheden die voor overbelasting of stress bij de aanvrager zorgen. Omdat het bij de Wht om een eenmalige aanvraag gaat waarin herstel van door de overheid toegebracht onrecht centraal staat, is een zeer terughoudende uitleg van de hardheidsclausule niet passend. Het moet gaan om omstandigheden die zich hebben voorgedaan gedurende een relevant deel van de aanvraagtermijn. Met het toepassen van de hardheidsclausule wordt een uitzondering gemaakt op de gebruikelijke toepassing van de regel. Dat betekent dat degene die er een beroep op doet, in ieder geval inzichtelijk moet maken waar de bijzonderheid of schrijnendheid die maken dat de aanvrager geen of slechts een gering verwijt kan worden gemaakt, in zijn of haar situatie uit bestaat, en dit zo concreet mogelijk moet onderbouwen.

5.2.

In de Wht is geen bepaling opgenomen die de Dienst Toeslagen expliciet verplicht om ouders actief en/of persoonlijk te informeren over de aanvraagtermijn in artikel 6.1 van de Wht. In het verweerschrift heeft de Dienst Toeslagen toegelicht dat hij zich heeft ingezet om via allerlei kanalen alle gedupeerden van de toeslagenaffaire op de hoogte te stellen van de hersteloperatie. De mogelijkheid tot aanmelden is meer dan drie jaar lang op verschillende manieren onder de aandacht van ouders gebracht. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de Dienst Toeslagen zich dan ook voldoende ingespannen om eiseres in de gelegenheid te stellen zich te informeren over de hersteloperatie. Niet is gebleken dat er onvoldoende middelen waren voor eiseres om op de hoogte te raken van de hersteloperatie en de aanvraagtermijn in artikel 6.1 van de Wht. De rechtbank acht daarom niet aannemelijk dat eiseres redelijkerwijs niet kon weten dat de aanvraagtermijn voor compensatie op 2 januari 2024 afliep. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de ouder ook een eigen verantwoordelijkheid heeft om zich op de hoogte te stellen van relevante en toegankelijke berichtgeving over de hersteloperatie. Dat eiseres geen Nederlands nieuws zou hebben gevolgd en daardoor niet op de hoogte was van de mogelijkheid van het indienen van een tijdige aanvraag om compensatie, moet dan ook voor haar risico blijven, te meer omdat eiseres al vanaf 2005 in Nederland verblijft. Uit het enkele gegeven dat eiseres feitelijk niet op de hoogte was van de hersteloperatie en de aanvraagtermijn, kan daarom niet volgen dat het te laat indienen van de aanvraag niet aan haar kan worden toegerekend.

5.3.

De overige omstandigheden die eiseres heeft aangevoerd leiden evenmin tot het oordeel dat het te laat indienen van de aanvraag niet aan haar kan worden toegerekend. De aanvraagperiode liep van medio 2020 tot en met 2 januari 2024. Uit de door eiseres overgelegde medische stukken blijkt dat er in 2011, 2017 en 2024 bij haar depressieve klachten zijn vastgesteld. In april 2025 is eiseres doorverwezen voor een behandeling. Dit gaat echter om medische klachten die zich hebben voorgedaan voor en na de aanmeldperiode. In het laatste jaar van de aanmeldperiode, het jaar 2023, zijn er ook registraties van medische klachten, zoals last van de ogen, slaapproblemen, hoofdpijn en duizeligheid. Deze klachten zijn naar het oordeel van de rechtbank echter niet van dien aard dat gesproken kan worden van zodanige ernstige medische omstandigheden, dat van haar niet kon worden verwacht tijdig een aanvraag in te dienen. Daarbij betrekt de rechtbank dat eiseres, zoals zij ter zitting heeft toegelicht, in staat is geweest om gedurende de aanvraagperiode te werken als budgetconsulent bij de Kredietbank van de gemeente Rotterdam.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep tegen het bestreden besluit is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.B. Plomp, rechter, in aanwezigheid van
mr.J. Nieuwstraten, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Zie de uitspraken van het CBb van 30 januari 2024, ECLI:NL:CBB:2024:31, ECLI:NL:CBB:2024:32, ECLI:NL:CBB:2024:33 en ECLI:NL:CBB:2024:34. Vergelijk de uitspraken van deze rechtbank van 16 december 2025, ECLI:NL:RBROT:2025:15271 en ECLI:NL:RBROT:2025:15272. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 16 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5507. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 16 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5507.