De rechtbank heeft bewezenverklaard dat de verdachte een vrouw bijna een half jaar heeft gestalkt. De…

Bewezenverklaring zonder nadere motivering

Het ten laste gelegde is door de verdachte bekend. Dit feit zal zonder nadere bespreking bewezen worden verklaard. Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan belaging.

Bewezenverklaring

In bijlage II heeft de rechtbank een opgave gedaan van wettige bewijsmiddelen, houdende voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

Met deze opgave wordt volstaan, nu de verdachte het bewezen verklaarde heeft bekend en geen verweer is gevoerd dat strekt tot vrijspraak. Op grond daarvan is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op die wijze dat:

hij in de periode van 11 oktober 2021 tot en met 21 maart 2022 te Delft, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer01] , door op verschillende data in voormelde periode (onder meer) telkens

met het oogmerk die [slachtoffer01] , te dwingen iets te doen, te dulden en

vrees aan te jagen.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Rapportage

De rechtbank heeft kennis genomen van het rapport van 17 juni 2022, opgemaakt door psychiater dr. B.A. Blansjaar. In zijn rapport komt de psychiater - kort en zakelijk weergegeven - tot de volgende conclusies.

De aan verdachte ten laste gelegde belaging is geheel voortgekomen uit ontremming, controleverlies en oordeels- en kritiekstoornissen veroorzaakt door een manische episode van een bipolaire stemmingsstoornis met psychotische kenmerken. Uit het onderzoek is naar voren gekomen dat de verdachte al langere tijd verliefd was op aangeefster, maar voorafgaand aan zijn burn-out en zijn manisch psychotische decompensatie geen contact

met haar heeft gezocht. Pas tijdens die decompensatie is hij vanuit zijn gemengde gevoelens van verliefdheid en boosheid en frustratie over zijn arbeidsconflict door irreële denkbeelden met grandioze en achterdochtige inhoud en oordeels- en kritiekstoornissen tot de door hem bekende belaging gekomen.

De gedragskeuzen en gedragingen van de verdachte kwamen ten tijde van het ten laste gelegde geheel voort uit zijn manisch psychotische ziekteverschijnselen.

De psychiater adviseert de ten laste gelegde belaging bij bewezenverklaring in het geheel niet aan de verdachte toe te rekenen. Daarnaast concludeert de psychiater dat ambulante psychiatrische behandeling en begeleiding van de verdachte is aangewezen. De kans op recidive wordt als matig hoog ingeschat en om die te beperken adviseert de psychiater om de mogelijkheden voor een zorgmachtiging te onderzoeken.

De rechtbank heeft acht geslagen op dit rapport.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft ter terechtzitting aangegeven dat er geen onderzoek naar de haalbaarheid van een zorgmachtiging is gedaan. De officier van justitie ziet ook geen aanleiding om dat alsnog te doen, nu er inmiddels een jaar is verstreken sinds het gepleegde feit en het kennelijk goed gaat met de verdachte. Ten aanzien van het advies om de verdachte volledig ontoerekeningsvatbaar te verklaren, stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat dit advies niet begrijpelijk is, omdat er sprake was van wilsvrijheid bij de verdachte rondom het plegen van het strafbare feit. Dat volgt volgens de officier van justitie uit de inhoud van de berichten, waarin hij bijvoorbeeld sorry zegt nadat hij foto’s van messen had verstuurd. Bij de politie verklaarde hij dat hij de berichten verstuurde om de aandacht van aangeefster te krijgen. De wilsvrijheid was door de stoornis niet dusdanig ingeperkt dat de verdachte geen enkele wilsvrijheid had. De officier van justitie verzoekt de rechtbank het advies van de psychiater niet over te nemen. Het feit kan de verdachte hooguit in verminderde mate worden toegerekend.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank stelt op basis van de bevindingen in het psychiatrisch rapport vast dat bij de verdachte ten tijde van het bewezen feit sprake was van een psychische stoornis. Zij acht, met de verdediging, maar in tegenstelling tot de officier van justitie, de conclusie in het rapport voldoende onderbouwd. Het enkele feit dat er mogelijk op bepaalde momenten wel sprake was van enig inzicht en ogenschijnlijke wilsvrijheid bij de verdachte, acht de rechtbank onvoldoende om het psychiatrisch rapport, zonder een ondersteunende medische contra-expertise, terzijde te schuiven.

De rechtbank is van oordeel dat op grond van het strafdossier, het verhandelde ter terechtzitting en het rapport van de deskundige, voldoende vast is komen te staan dat het ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit niet aan de verdachte kan worden toegerekend. De rechtbank zal verdachte om die reden ontslaan van alle rechtsvervolging.

De wet biedt in dit geval geen ruimte om als bijzondere voorwaarde het door de officier van justitie gevraagde contactverbod met aangeefster op te leggen.