Vrijspraak van de onder 1 primair ten laste gelegde poging tot doodslag en de subsidiair ten laste gelegde…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de onder 1 meer subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling en de onder 2 ten laste gelegde bedreiging. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.3.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. De verdachte heeft de feiten bekend en er is geen vrijspraak bepleit. Daarom worden voor deze feiten de bewijsmiddelen hieronder wel genoemd maar niet uitgeschreven.

Bewijsmotivering (feit 1)

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of het handelen van de verdachte moet worden gekwalificeerd als een poging tot doodslag (primair), zware mishandeling (subsidiair) of een poging tot zware mishandeling (meer subsidiair).

Geen vol opzet

Uit het dossier kan niet worden afgeleid dat de verdachte de bedoeling had om het slachtoffer te doden of om hem zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Van vol opzet is dan ook geen sprake.

Voorwaardelijk opzet

Van voorwaardelijk opzet is sprake als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat het slachtoffer door zijn handelen zou komen te overlijden of zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Of de gedragingen van de verdachte de aanmerkelijke kans op een dergelijk gevolg in het leven roepen, is afhankelijk van de aard van die gedragingen en de omstandigheden waaronder die gedragingen zijn verricht. Het moet gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.

Poging tot doodslag

Anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden bewezen dat de verdachte met zijn handelen voorwaardelijk opzet heeft gehad op de dood van het slachtoffer. Hoewel het een feit van algemene bekendheid is dat het bovenbeen onder andere belangrijke (slag)aders bevat, is de enkele vaststelling dat sprake is van een steekwond in het bovenbeen, zonder nadere informatie over kracht en intensiteit van het steken, en/of een medische verklaring over de mogelijke acute gevolgen van die steekwond, onvoldoende om te concluderen dat een aanmerkelijke kans op de dood heeft bestaan en dat de verdachte deze kans bewust heeft aanvaard. De verdachte wordt daarom vrijgesproken van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag.

Zware mishandeling / poging tot zware mishandeling

De vraag die vervolgens in het kader van het subsidiair ten laste gelegde moet worden beantwoord is of het letsel van het slachtoffer kan worden gekwalificeerd als ‘zwaar lichamelijk letsel’.

Bij de beantwoording van die vraag is van belang: de aard van het letsel, de eventuele noodzaak en aard van het medisch ingrijpen en/of het uitzicht op (volledig) herstel. Het letsel betrof een steekwond in het rechterbovenbeen. Er was veel bloedverlies en direct na het incident is tweemaal een tourniquet aangebracht. Het is niet nodig gebleken om het slachtoffer te opereren. Uit de letselverklaring blijkt dat de verwachte genezingsduur twee weken is en dat het slachtoffer hieraan wel een blijvend litteken zal overhouden. Gelet op de beperkte verwachte genezingsduur en het uitblijven van operatief ingrijpen, levert deze verwonding geen zwaar lichamelijk letsel op in de zin van art. 302 Sr. Dat sprake is van een blijvend litteken, leidt in dit geval niet tot een andere conclusie, nu dit niet op een prominent zichtbare plek aanwezig is. Ook de subsidiair ten laste gelegde zware mishandeling is dus niet wettig en overtuigend bewezen.

Wel acht de rechtbank de meer subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling wettig en overtuigend bewezen. De verdachte heeft tijdens een worsteling met een mes in het bovenbeen van het slachtoffer gestoken. Het bovenbeen is een kwetsbare plek omdat daarin slagaders, bloedvaten, zenuwbanen en spieren lopen die hadden kunnen worden geraakt. Het handelen van de verdachte kan naar de uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zozeer gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans op dat gevolg heeft aanvaard. Van contra-indicaties is de rechtbank niet gebleken.

Bewezen is dat:

Feit 1 meer subsidiair

hij op 23 februari 2025 te Rotterdam

ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf

om aan [slachtoffer 1]

opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen

die [slachtoffer 1] met een mes in het bovenbeen heeft gestoken,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Feit 2

hij op 23 februari 2025 te Rotterdam
[slachtoffer 2] heeft bedreigd
met enig misdrijf tegen het leven gericht,
door met een mes achter die [slachtoffer 2] aan te rennen.

Beroep op noodweer, noodweerexces, putatief noodweer

De verdediging heeft bepleit dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging omdat sprake is geweest van (putatief) noodweer(exces).

Standpunt van de officier van justitie

Ten aanzien van feit 1

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat sprake was van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding en dus van een noodweersituatie, waartegen de verdachte zich mocht verdedigen. Er was geen sprake van culpa in causa en de verdachte had niet de mogelijkheid om te vluchten. Het steken met een groot mes in het bovenbeen van het slachtoffer staat echter niet in verhouding tot het slaan en stompen door het slachtoffer. Ook niet nu de verdachte zich tegen twee personen moest verdedigen. Het beroep op noodweer kan dan ook niet slagen. De overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging waren echter het onmiddellijke gevolg van een door de aanranding veroorzaakte hevige gemoedsbeweging. De verdachte had niet alleen te waken over zijn eigen lijf, maar ook dat van zijn vrouw en kind. Dit maakt dat het beroep op noodweerexces slaagt en dat de verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

Ten aanzien van feit 2

De verdachte heeft met een mes gedreigd om duidelijk te maken dat [slachtoffer 2] de directe omgeving van de auto – waar zijn vrouw en kind in zaten – moest verlaten. Het is voorstelbaar dat verdachte in de nabijheid van [slachtoffer 2] bij zijn vrouw en kind een bedreigende situatie heeft gezien en daarop heeft gereageerd. Het dreigen met een middel dat hoger op de escalatieladder staat is proportioneel. Het beroep op noodweer slaagt dus.

Ten aanzien van feit 1

De rechtbank stelt voorop dat voor een geslaagd beroep op noodweer(exces) als bedoeld in artikel 41 van het Wetboek van Strafrecht aannemelijk moet zijn geworden dat het handelen van de verdachte was geboden door de noodzakelijke verdediging van zijn eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding.

Op basis van de camerabeelden en de verklaring van de verdachte ter zitting stelt de rechtbank vast dat de aangever [slachtoffer 1] en zijn medestander [slachtoffer 2] de confrontatie hebben opgezocht na een verkeersruzie, door bij het verkeerslicht uit de auto te stappen en op het voertuig van de verdachte af te lopen. De verdachte is degene die als eerste werd geduwd en geslagen. Hij heeft verklaard dat hij met zijn rug op de grond lag en dat zijn hoofd tussen de bestuurdersstoel en het stuur lag. De aangever, die veel langer en breder dan hij is, lag bovenop hem. De vrouw van de verdachte zat op de bijrijdersstoel en hun kind zat achterin de auto. De rechtbank is van oordeel dat, onder die omstandigheden, sprake is van een noodzakelijke verdediging van zijn eigen en een anders lijf tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding.

De als verdedigingsmiddel gekozen gedraging van de verdachte, te weten het steken met een mes in het bovenbeen van de aangever, staat echter niet in redelijke verhouding tot de ernst van de aanranding, die heeft bestaan uit het slaan met vuisten door de aangever en zijn medestander. De grenzen van de noodzakelijke verdediging zijn dus overschreden. Bijvoorbeeld is niet duidelijk geworden waarom verdachte er niet voor heeft gekozen het mes te pakken en daarmee alleen te dreigen, in plaats van direct om zich heen te steken.

Deze overschrijding kan de verdachte echter niet worden aangerekend, omdat die het onmiddellijk gevolg was van een hevige gemoedsbeweging die is veroorzaakt door de daaraan voorafgaande wederrechtelijke aanranding. De verdachte is weliswaar doorgeschoten in zijn reactie, maar dit is het directe gevolg van de zeer intimiderende en chaotische situatie veroorzaakt door aangever en zijn medestander die de verdachte onmiddellijk gezamenlijk agressief benaderden, fysiek geweld toepasten en verdachte in een hoek dreven, in het bijzijn van zijn vrouw en kind in de auto. Het beroep op noodweerexces slaagt. De verdachte is ten aanzien van het onder feit 1 meer subsidiair bewezenverklaarde niet strafbaar en wordt ontslagen van alle rechtsvervolging.

Ten aanzien van feit 2

Naar het oordeel van de rechtbank is de noodweersituatie geëindigd nadat de verdachte het slachtoffer in zijn been heeft gestoken. De aangever en [slachtoffer 2] verwijderden zich op dat moment van de verdachte. Er was geen sprake meer van fysiek geweld vanuit het slachtoffer en zijn medestander of van een acute dreiging tegen de verdachte en/of zijn gezin. Dat [slachtoffer 2] bewust naar de zijde van de auto liep waar de vrouw en het kind van de verdachte zaten en dat hij hen iets aan wilde doen is niet aannemelijk geworden. Van [slachtoffer 2] ging op dat moment geen dreiging uit, althans het dossier, waaronder de camerabeelden die van het voorval beschikbaar zijn, bevat daarvoor geen aanknopingspunten. Het beroep op noodweer wordt verworpen. Dat de verdachte zou hebben gehandeld onder de abusievelijke veronderstelling dat [slachtoffer 2] zijn vrouw en kind wilde schaden, is evenmin onderbouwd of aannemelijk geworden, zodat ook het beroep op putatief noodweer niet slaagt. Dit maakt dat sprake is van een strafbaar feit. De verdachte is hier strafbaar voor.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de bedreiging van [slachtoffer 2] door met een mes achter hem aan te rennen. De rechtbank neemt het de verdachte kwalijk dat hij een mes in zijn auto heeft, omdat dit gemakkelijk leidt tot het gebruik ervan, zoals ook in deze zaak is gebleken.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 10 juli 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten.

Rapport

In het rapport van Reclassering Nederland van 22 april 2026 staat het volgende.

Het psychosociaal functioneren van de verdachte was destijds mogelijk een delict gerelateerde en risicoverhogende factor. Positief is dat de verdachte op de overige leefgebieden een stabiel leven leidt. Ook heeft hij een steunend sociaal netwerk. Sinds de huidige verdenking hebben zich geen nieuwe incidenten voorgedaan. Ook zijn er geen signalen met betrekking tot agressieproblematiek ontvangen. De reclassering ziet gezien het ontbreken van een delictverleden en structurele problematiek, geen aanknopingspunten voor reclasseringsbemoeienis. Daarom wordt een straf zonder bijzondere voorwaarden geadviseerd.

Straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een taakstraf passend. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank ook rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarom wordt een taakstraf van 40 uur, met aftrek van het voorarrest, opgelegd. Gelet op het feit dat de verdachte geen politiecontacten heeft gehad en zijn leven goed op orde heeft wordt de taakstraf voorwaardelijk opgelegd. De voorwaardelijke straf heeft als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt.