Jeugd MK. Medeplegen voorbereidingshandelingen m.b.t. veroorzaken ontploffing, poging afpersing en voorhanden…

Feit 2

De verdachte heeft dit feit bekend en de advocaat heeft geen vrijspraak bepleit. Gelet hierop en de overige bewijsmiddelen van bijlage II is dit feit bewezen.

Feit 3

De verdachte is aangehouden naar aanleiding van de melding dat hij een vriend achterna zou zitten met een stroomstootwapen. Bij de fouillering van verdachte zijn vervolgens een koksmes en een keukenmes in zijn (onder)broek aangetroffen. De verdachte heeft hierover verklaard dat hij deze messen bij zich droeg omdat hij zich bedreigd voelde. Gelet op deze omstandigheden en verklaring kan redelijkerwijs worden aangenomen dat de messen bestemd waren om letsel toe te brengen aan personen of hiermee te dreigen. De rechtbank acht dit feit dus bewezen.

Feit 4

De verdediging heeft vrijspraak bepleit wegens het ontbreken van het vereiste oogmerk. De geweldshandelingen van de verdachte hadden niet de specifieke bedoeling om het slachtoffer te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag.

De rechtbank verwerpt dit verweer.

Niet ter discussie staat dat de verdachte het minderjarige slachtoffer [slachtoffer 2] heeft mishandeld. Hij heeft hem tegen een muur geduwd, bij zijn keel vastgepakt en meermaals met zijn vuisten in het gezicht geslagen. Anders dan door de verdediging is betoogd, is de rechtbank van oordeel dat dat dit geweld onmiskenbaar was gericht op de afgifte van geld. Hierbij wordt in aanmerking genomen dat er tussen de verdachte en het slachtoffer reeds sprake was van een langlopend conflict over de terugbetaling van een geldbedrag. Dit is als zodanig ook niet weersproken door de verdachte. De verdachte heeft bovendien zelf verklaard dat hij het slachtoffer tijdens de geweldshandelingen steeds vroeg om het verschuldigde geld, en dat hij het slachtoffer even later in de buurt van zijn woning weer hierover aansprak. Het slachtoffer heeft hierover verklaard dat de verdachte op dat moment ook dreigende woorden heeft geuit (‘dat als ik hem niet betaal hij iedereen uit huis ging trekken totdat hij zijn geld had’). De rechtbank betrekt mede in haar oordeel de dreigende inhoud van de chatberichten die de verdachte circa twee weken na de mishandeling naar het slachtoffer heeft gestuurd. De verdachte heeft immers meerdere malen op steeds indringendere en agressievere wijze om zijn geld gevraagd, waarbij hij onder meer insinueerde dat het niet goed af is gelopen met andere mensen die hem geld schuldig waren.

De rechtbank is op basis hiervan van oordeel dat de geweldshandelingen en de daarbij dreigende uitlatingen uitsluitend erop waren gericht om het slachtoffer tot de afgifte van geld te dwingen.

Bewezenverklaring

Het is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de feiten 1 primair, 2, 3 en 4 heeft begaan op die wijze dat:

2.

hij op of omstreeks 7 juli 2024 te Hellevoetsluis
een wapen als bedoeld in ar. 2 lid 1 categorie II, onder 5 van de Wet wapens en
munitie,

te weten een voorwerp waarmee door een elektrische stroomstoot personen

weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kan worden toegebracht, te weten een
stroomstootwapen,
voorhanden heeft gehad;

3.

hij op of omstreeks 7 juli 2024 te Hellevoetsluis
een wapen als bedoeld in art. 2 lid 1 categorie IV, onder 7 van de Wet wapens en
munitie,
te weten een zilverkleurig mes met opdruk 'Croma' en/of een koksmes
zijnde een voorwerp waarvan, gelet op zijn aard en/of de omstandigheden
waaronder het werd aangetroffen, redelijkerwijs kon worden aangenomen
dat het bestemd was om letsel aan personen toe te brengen en/of te dreigen
heeft gedragen;

4.

hij op een of meerdere tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 16 oktober 2025 tot en met 4 november 2025 te Hellevoetsluis, gemeente Voorne aan Zee, in elk geval in Nederland
(meermalen)
al dan niet op een of meerdere openbare weg(en), ter uitvoering van het door verdachte
voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich of een ander wederrechtelijk te bevoordelen
door geweld en/of bedreiging met geweld
[slachtoffer 2] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag (€3000), in elk geval enig goed,
dat/die geheel of ten dele aan die [slachtoffer 2] toebehoorde(n) (meermalen)

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Algemene overweging

De straf die aan de verdachte wordt opgelegd, is gegrond op de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder het de feiten zijn begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Daarbij wordt in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Feiten waarop de straf is gebaseerd

De verdachte heeft in totaal vier strafbare feiten gepleegd.

Ten eerste heeft hij zich op 18-jarige leeftijd samen met anderen schuldig gemaakt aan het voorbereiden van een ontploffing. Hij heeft de medeverdachte benaderd voor een ‘job’ en hij heeft hem de adressen van de voorgenomen ontploffing gestuurd. Twee van de medeverdachten hebben vervolgens, ter voorverkenning, de betreffende panden gefilmd. Bij die panden hebben in die periode meerdere (pogingen tot) ontploffingen plaatsgevonden. Dergelijke explosies zijn uiterst bedreigend en beangstigend voor de bewoners van het bewuste pand. Dit blijkt eveneens uit de slachtofferverklaring. Ook bij omwonenden en in algemene zin in de samenleving leiden dit soort explosies tot onrust en gevoelens van angst en onveiligheid. Het feit dat dit niet de eerste (beoogde) explosie was maar de zoveelste in een lange rij, heeft de vrees van de betrokkenen en de onrust in de samenleving alleen maar doen toenemen.

De verdachte heeft daarnaast geprobeerd het slachtoffer [slachtoffer 2] af te persen door hem te mishandelen en hem dreigende en intimiderende berichten te sturen. Ook is hij meermaals bij de woning van het slachtoffer verschenen. De verdachte heeft hiermee een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit en persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer. Afpersing is een ernstig feit en de rechtbank rekent het de verdachte aan dat hij gemeend heeft het recht in eigen hand te kunnen nemen.

Tot slot heeft de verdachte een stroomstootwapen en twee messen voorhanden gehad. Het bezit van dit soort wapens op de openbare weg brengt een risico op ernstig letsel met zich mee. Het draagt tevens bij aan gevoelens van onveiligheid in de samenleving.

- In de periode van de delicten was sprake van ernstig drugsgebruik. Op dit moment staat de verdachte onder toezicht. Hoewel hij afsprakentrouw is en enig ziekte-inzicht toont, verloopt de hulpverlening moeizaam. De verdachte heeft niet altijd vertrouwen in de hulpverleners en er zijn wisselingen geweest in zijn huisvesting. Zijn motivatie voor gedragsverandering is wisselend. Verder is het feit dat hij op dit moment aanzienlijke hoeveelheden alcohol gebruikt als copingmechanisme een forse risicofactor. Het risico op recidive wordt ingeschat als hoog.

- De reclassering kan niet adviseren of toepassing van het jeugdstrafrecht wenselijk is. De verdachte is inmiddels 21 jaar en de kwetsbaarheden lijken op dit moment meer samen te hangen met de combinatie van middelengebruik en psychische problematiek. Pedagogische beïnvloeding lijkt niet meer aan de orde. Gezien de problematiek wordt geadviseerd om het huidige reclasseringstoezicht bij de volwassenreclassering voort te zetten.

- Bij een veroordeling wordt een (deels) voorwaardelijke straf geadviseerd met als bijzondere voorwaarden: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling met mogelijke kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, contactverbod, dagbesteding en beheersing van het middelengebruik. Een straf waarbij de verdachte terugkeert naar de gevangenis onderbreekt de al ingezette hulpverlening, wat gevolgen zal hebben voor de mentale gezondheid van betrokkene en de risico’s op nieuw delictgedrag.

• De verdachte lijdt aan een lichte verstandelijke beperking, een ernstige stoornis in cannabisgebruik, een ernstige stoornis in het gebruik van anxiolyticum (angstmedicatie) in vroege remissie, een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met trekken van een antisociale en een borderline stoornis en ADHD van het gecombineerde type.

• Omdat de verdachte niet in gesprek wilde gaan over het tenlastegelegde, was het niet mogelijk een verband te leggen tussen zijn psychiatrische problematiek en het tenlastegelegde.

• Geadviseerd wordt om het jeugdstrafrecht toe te passen. De verdachte scoort op de indicatie “handelingsvaardigheden”: er is sprake van een licht verstandelijke beperking, impulsiviteit, en een beperkte mogelijkheid tot het organiseren van zijn gedrag. Daarnaast kan hij de risico’s van zijn eigen handelen nauwelijks inschatten en komt hij in contact jonger over dan zijn kalenderleeftijd. Ook zijn er aanwijzingen voor gevoeligheid voor pedagogische beïnvloeding: de verdachte woont nog bij zijn moeder en is ook gevoelig voor kritiek van zijn moeder. Er zijn geen contra indicaties voor het jeugdstrafrecht.

• Omdat de verdachte gebaat is bij een duidelijke structuur, striktheid en strakke consequenties is het advies om dit dwangkader middels een gedrag beïnvloedende maatregel (GBM) vorm te geven voor 12 maanden. Hierbij dient er ingezet te worden op een langdurige geïntegreerde behandeling voor zijn ADHD, persoonlijkheidsproblematiek en verslaving. Er zou in eerste instantie ambulant gestart kunnen worden met ondersteuning van een multidisciplinair team, zoals een Fact Team van de forensische GGZ. Daarnaast is het van belang dat hij ambulante woonbegeleiding krijgt en een opleiding gaat volgen. Tot slot is het belangrijk dat er onderzoek wordt gedaan naar de vraag of de verdachte gebaat is bij een mentor die hem kan ondersteunen in het maken van juiste keuzes rond huisvesting, financiën en behandeling.

Conclusies van de rechtbank

De rechtbank komt tot de volgende conclusies.

Volwassenstrafrecht

De rechtbank stelt vast dat de verdachte de bewezenverklaarde feiten heeft gepleegd toen hij de leeftijd van 18 jaren had bereikt, zodat in beginsel het volwassenenstrafrecht aan de orde is. De rechtbank kan op grond van artikel 77c van het Wetboek van Strafrecht – ten aanzien van een verdachte die ten tijde van het begaan van een strafbaar feit de leeftijd van 18 jaren maar niet die van 23 jaren heeft bereikt – besluiten het jeugdstrafrecht toe te passen. Dit is mogelijk indien de persoonlijkheid van de dader of de omstandigheden waaronder het feit is gepleegd daar aanleiding toe geven.

De rechtbank sluit aan bij het recente advies van de reclassering waarin wordt geconcludeerd dat er op dit moment geen duidelijke indicaties zijn voor toepassing van het jeugdstrafrecht. Er zijn onvoldoende omstandigheden aan de orde die maken dat een pedagogische aanpak nog noodzakelijk is. De rechtbank is daarom van oordeel dat, gelet op dit advies en de geschetste persoonlijkheid van de verdachte, de verdachte berecht moet worden volgens het volwassenstrafrecht. Wel zal de rechtbank in strafmatigende zin rekening houden met de omstandigheid dat deze zaak, indien deze eerder op zitting had gestaan staan, naar inschatting van de rechtbank wel met toepassing van het jeugdstrafrecht zou zijn afgedaan. Toen was de verdachte nog jonger en het rapport van de psychiaters met daarin het advies voor jeugdstrafrecht was toen nog recent.

Redelijke termijn

Verder houdt de rechtbank rekening met de overschrijding van de redelijke termijn. Het uitgangspunt is dat een strafzaak moet worden afgerond met een eindvonnis van de rechtbank binnen twee jaar. De redelijke termijn is in dit geval aangevangen op 8 april 2024, het moment dat de verdachte in verzekering is gesteld. Tussen deze datum en het eindvonnis ligt een periode van ruim 30 maanden, zodat de redelijke termijn met 6 maanden is overschreden. Nu deze overschrijding niet is toe te rekenen aan de verdachte en er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, leidt dit tot een strafvermindering.

Straf

De ernst van de feiten rechtvaardigt in beginsel een gevangenisstraf. Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank echter van oordeel dat een straf die tot gevolg heeft dat de verdachte terug moet naar de gevangenis, niet in het belang van de verdere ontwikkeling van de verdachte is en daarmee ook niet in het belang van de samenleving. Om de ontwikkeling van de verdachte positief te beïnvloeden en om de kans op recidive te verkleinen, is het belangrijk dat de verdachte een stevig kader geboden wordt dat (voortzetting van) behandeling en begeleiding mogelijk maakt.

Alles afwegend acht de rechtbank een deels voorwaardelijke gevangenisstraf, waarbij het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan de duur van het voorarrest, passend. Aan het voorwaardelijk strafdeel worden de bijzondere voorwaarden, zoals geadviseerd door de reclassering, verbonden.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan misdrijven die gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Gelet op het hoge recidiverisico is de rechtbank van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een dergelijk misdrijf zal begaan. Daarom zal de rechtbank bevelen – hoewel niet gevorderd – dat de hierna te stellen voorwaarden en het uit te oefenen toezicht, dadelijk uitvoerbaar zijn. Dit betekent dat de verdachte zich aan de bijzondere voorwaarden moet houden, ook als hij in hoger beroep gaat.

Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat de door de officier van justitie geëiste straf passend en geboden is en zal deze aldus aan de verdachte opleggen.

Benadeelde partijen: [benadeelde 1]

Als benadeelde partijen hebben zich in het geding gevoegd: [benadeelde 1a] , [benadeelde 1b] en [benadeelde 1c] ter zake van feit 1. Zij vorderen ieder afzonderlijk een bedrag van € 5.000,- aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Vast staat dat het bewezen verklaarde feit deel uitmaakt van een reeks aan explosies die sinds april 2023 heeft plaatsgevonden in Vlaardingen. Doelwit van deze aanslagen lijkt de (inmiddels overleden) bewoner van de woning met zijn loodgietersbedrijf te zijn geweest, hoewel de reden daartoe tot op heden onbekend is gebleven. Het is zeer invoelbaar dat dit alles een enorme impact heeft gehad op zijn vrouw en kinderen en dat zij daardoor immateriële schade hebben geleden.

Deze achtergrond maakt echter ook dat deze zaak, waar het wat de gevolgen voor de benadeelde partijen betreft, niet op zichzelf staat en dat het aandeel van de verdachte daarin niet zonder nader onderzoek is vast te stellen. Voor dit aandeel is ook de aard van het delict waarvoor de verdachte wordt veroordeeld, te weten het voorbereiden van het teweegbrengen van een ontploffing met gemeen gevaar voor goederen, relevant. Nader onderzoek en bewijslevering wat het handelen van de verdachte aan het leed van de benadeelde partijen heeft bijgedragen, is complex en zou een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. De benadeelde partijen worden daarom niet-ontvankelijk in hun vordering verklaard. De vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Benadeelde partij: [benadeelde 2]

Als benadeelde partij heeft zich in het geding gevoegd: [benadeelde 2] ter zake van feit 4. Hij vordert een bedrag van € 250,- aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Aan de benadeelde partij is rechtstreeks immateriële schade toegebracht. Vast is komen te staan dat de verdachte het slachtoffer heeft geprobeerd af te persen, onder meer door hem te mishandelen, als gevolg waarvan het slachtoffer lichamelijk letsel heeft ondervonden. De benadeelde partij heeft daarom op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek recht op vergoeding van de immateriële schade. De rechtbank acht het gevorderde bedrag van € 250,- billijk en dit zal daarom volledig worden toegewezen.

De benadeelde partij heeft gevorderd het te vergoeden bedrag te vermeerderen met wettelijke rente. De rechtbank bepaalt dat het te vergoeden schadebedrag vermeerderd wordt met wettelijke rente vanaf 16 oktober 2025. Tevens wordt oplegging van de hierna te noemen maatregel als bedoeld in artikel 36f Sr passend en geboden geacht.

Nu de vordering van de benadeelde partij zal worden toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken.

Vonnis waarvan tenuitvoerlegging wordt gevorderd

Bij vonnis van 5 augustus 2025 van de politierechter van deze rechtbank is de verdachte ter zake van mishandeling, meermalen gepleegd, veroordeeld – voor zover van belang – tot een taakstaf van 60 uren, waarvan 30 uren voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar. De proeftijd is ingegaan op 20 augustus 2025.

Standpunt verdediging

De verdediging verzoekt afwijzing van de vordering tenuitvoerlegging gelet op de bepleite vrijspraak.

Beoordeling

Het hierboven bewezen verklaarde feit 4 is na het wijzen van dit vonnis en voor het einde van de proeftijd gepleegd. Door het plegen van het bewezen feit heeft de verdachte de aan het vonnis verbonden algemene voorwaarde, dat hij voor het einde van de proeftijd geen nieuwe strafbare feiten zou plegen, niet nageleefd. Daarom zal de tenuitvoerlegging worden gelast van het voorwaardelijk gedeelte van de bij dat vonnis aan de verdachte opgelegde taakstraf.