Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Bewezen is dat:

Feit 1 primair

zij, op 28 december 2022 te Rotterdam, een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen, te weten

Feit 2

zij, op tijdstippen in de periode van 23 april 2021 tot en met 11 juli 2023, in Rotterdam, tezamen en in vereniging met anderen, opzettelijk en wederrechtelijk

middelen die met een bepaald doel door of vanwege de overheid waren verstrekt, te weten:

behoeve van de financiering van loonkomsten van tijdelijk personeel (al dan niet via een

detacheerder) en,

behoeve van de financiering van loonkomsten van tijdelijk personeel (al dan niet via een

detacheerder) heeft aangewend voor andere doeleinden dan waarvoor zij waren verstrekt.

Bewijsmiddelen

De bewezenverklaring van de feiten is gebaseerd op de in bijlage opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen (Voetnoot 1) en de onderstaande bewijsmotivering.

Bewijsmotivering feit 1 primair

Uit het dossier volgt dat de [verdachte rechtspersoon] een subsidiebedrag van in totaal € 271.073,45 heeft ontvangen voor Coronabanen in de zorg (hierna COZO). Na het verkrijgen van de subsidiegelden is ter verantwoording een COZO-vaststelling ingediend ten behoeve van [verdachte rechtspersoon] (DOC-CZ-014).

Niet ter discussie staat dat de [medeverdachte], bestuurder van [verdachte rechtspersoon], deze vaststelling heeft ingediend. Daarop staat aangegeven dat het volledige bedrag aan subsidiegelden is gebruikt ter invulling van tijdelijke coronabanen. Ter onderbouwing zijn twee detacheringsovereenkomsten en meerdere facturen overgelegd, waaruit zou moeten blijken dat personeel is ingeleend van Dakar Trading B.V. en Meggzorg B.V. De door [verdachte rechtspersoon] ontvangen COZO-gelden zijn vrijwel volledig overgemaakt naar de bankrekeningen van Dakar Trading en Meggzorg.

De Nederlandse Arbeidsinspectie heeft onderzoek gedaan naar Dakar Trading en Meggzorg. Vanaf de bankrekeningen van deze vennootschappen zijn de door [verdachte rechtspersoon] overgeboekte gelden doorgesluisd naar branche-onlogische bedrijven en/of buitenlandse bankrekeningen. Er zijn geen salarisbetalingen gedaan vanaf de bankrekeningen van Dakar Trading en Meggzorg. Ook hebben deze vennootschappen geen aangiften loonbelasting gedaan. Hieruit volgt dat er zowel door Dakar Trading als Meggzorg geen zorgpersoneel kan zijn gedetacheerd bij [verdachte rechtspersoon].

[medeverdachte] heeft verklaard dat [verdachte rechtspersoon] wel degelijk personeel heeft ingehuurd. Ter onderbouwing hiervan heeft [medeverdachte] vier werknemerslijsten en meerdere identiteitsbewijzen aangeleverd. Uit nader onderzoek van de Arbeidsinspectie blijkt echter dat geen van de door de [medeverdachte] verstrekte namen personeel betreft dat kan hebben gewerkt bij [verdachte rechtspersoon].

[medeverdachte] heeft op de zitting van 30 juni 2026 herhaald dat er wel degelijk personeel is ingeleend, maar dat hij de door Dakar Trading aangeleverde identiteitsbewijzen niet heeft gecontroleerd. Hij wist dus niet dat die gegevens niet juist waren. Nu [medeverdachte] de COZO-vaststelling heeft ingediend op basis van de door Dakar Trading en Meggzorg aangeleverde gegevens, ontbreekt volgens de verdediging het opzet bij [medeverdachte] op het valselijk opmaken van de COZO-vaststelling en het oogmerk om deze als echt en onvervalst te gebruiken. In het verlengde hiervan stelt de verdediging dat [medeverdachte] niet wist dat de subsidiegelden werden aangewend voor een ander doel dan waarvoor zij waren verstrekt en dat ook het opzet hierop bij hem dus ontbreekt.

De rechtbank verwerpt dat verweer. Op grond van het onderzoek van de Arbeidsinspectie naar zowel Dakar Trading en Meggzorg enerzijds als naar de door [medeverdachte] verstrekte gegevens anderzijds, komt de rechtbank tot de conclusie dat [verdachte rechtspersoon] (via Dakar Trading en Meggzorg) geen ‘COZO-personeel’ in dienst had. De enkele stelling van [medeverdachte] dat dit wel zo was (maar dat hij niet de juiste gegevens van dit personeel aangeleverd heeft gekregen), is gelet hierop ongeloofwaardig. Hieruit volgt dat de COZO-vaststelling met opzet valselijk is opgemaakt door [medeverdachte] en dat door hem opzettelijk met de coronasubsidie is gefraudeerd. Deze is immers niet besteed aan coronabanen in de zorg.

Deze verboden gedragingen zijn verricht in de sfeer van de rechtspersoon en zijn haar dienstig geweest. Deze gedragingen en het opzet daarop van [medeverdachte], die als bestuurder binnen de rechtspersoon de gedragingen verrichtte, kunnen daarom worden toegerekend aan [verdachte rechtspersoon].

Getuigenverzoek

Op 23 maart 2026 is door de verdediging schriftelijk verzocht om [naam] als getuige te horen. Voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling op 30 juni 2026 is dit getuigenverzoek afgewezen, omdat daartoe omdat daartoe vooralsnog geen noodzaak bestond. Bij pleidooi heeft de raadsvrouw het getuigenverzoek nogmaals herhaald, maar niet nader onderbouwd. De noodzaak om deze getuige alsnog te horen is de rechtbank niet gebleken. Het herhaald verzoek om [naam] als getuige te horen wordt daarom afgewezen.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De door de verdachte rechtspersoon gepleegde strafbare feiten houden verband met de financiële overheidssteun die tijdens de coronapandemie in het leven was geroepen om personeel in de zorg te ondersteunen.

De verdachte rechtspersoon heeft zich schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift door een vals vaststellingsformulier COZO in te dienen bij het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (hierna: VWS). De verdachte rechtspersoon deed, om aanspraak te kunnen maken op de COZO-subsidie, het voorkomen alsof zij zorgpersoneel had ingehuurd, terwijl dat in werkelijkheid niet zo was. Op basis van deze aanvragen is het Ministerie VWS overgegaan tot uitkering van € 271.073,45 aan de verdachte rechtspersoon. De verdachte rechtspersoon heeft aldus het vertrouwen dat in het maatschappelijk verkeer moet kunnen worden gesteld in de juistheid van dergelijke geschriften - juist in een periode van een wereldwijde pandemie - op ernstige wijze beschaamd.

Daarnaast heeft de verdachte rechtspersoon zich samen met anderen schuldig gemaakt aan subsidiefraude door de COZO-subsidie te gebruiken voor andere doeleinden dan waarvoor deze was bestemd. De COZO-subsidie werd verstrekt met als doel coronabanen in de zorg te realiseren tijdens de coronacrisis. Het ten onrechte verkregen subsidiegeld is echter gebruikt voor (indirecte) overboekingen naar zakelijke bankrekeningen van zijn medeverdachten en vervolgens zonder schroom weggesluisd naar buitenlandse bankrekeningen. Hierdoor is een groot bedrag aan overheidsgelden verdwenen, wat ten laste van de samenleving is gekomen.

De verdachte rechtspersoon heeft op een geraffineerde wijze misbruik gemaakt van gemeenschapsgeld dat bedoeld was als noodmaatregel voor zorgaanbieders om tijdelijk extra zorgpersoneel in te huren tijdens de coronapandemie. In deze crisistijd heeft de overheid zich met eenvoudige regelingen kwetsbaarder opgesteld dan gebruikelijk en zo voorrang gegeven aan de maatschappelijke belangen die er speelden. De verdachte rechtspersoon heeft zich kennelijk slechts laten leiden door geldelijk gewin, zonder zich te bekommeren om de maatschappelijke gevolgen van haar handelen.

Strafblad

Uit het strafblad van 6 juni 2025 blijkt dat de verdachte rechtspersoon niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte rechtspersoon leidt dus niet tot een hogere straf.

Oplegging straf

Gelet op de aard en ernst van de strafbare feiten wordt aan de verdachte rechtspersoon een geldboete opgelegd. De rechtbank heeft gekeken naar de hoogte van geldboetes die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarnaast is bij de bepaling van de hoogte van de geldboete rekening gehouden met de ouderdom van de bewezen feiten. Alles afwegend, acht de rechtbank de door de officier van justitie geëiste geldboete van €27.000,- passend en geboden.

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden als gevolg van de gepleegde strafbare feiten. De vordering wordt toegewezen, omdat deze voldoende is onderbouwd en de verdediging de vordering met onvoldoende argumenten heeft weersproken. Dit betekent dat de verdachte rechtspersoon € 264.183,45 als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte rechtspersoon heeft de strafbare feiten met [medeverdachte] gepleegd. Zij zijn daarom hoofdelijk aansprakelijk voor de schadevergoeding. Als [medeverdachte] de schadevergoeding (voor een deel) heeft betaald, hoeft de verdachte rechtspersoon (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 16 september 2021.

De rechtbank veroordeelt de verdachte rechtspersoon in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die zij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op nihil.