Vrijspraak van artikel 6 en artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994. Niet bewezen dat het gebruik van diazepam…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie vordert vrijspraak van de feiten 1 en 2.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit eveneens vrijspraak van beide feiten.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt de volgende feiten vast. Op 22 augustus 2025 vond er omstreeks 15.24 uur op de Hazeldonkse Zandweg te Zevenbergen een ongeval plaats. Er gold ter plaatse een maximumsnelheid van 80 kilometer per uur. Bij dit ongeval was verdachte betrokken, die als bestuurder van zijn bestelbus vanaf een oprit (onverharde weg) tussen weilanden linksaf de (verharde) weg op draaide in de richting van Zevenbergen. Ook was bij dit ongeval betrokken [persoon] (verder: [persoon] ) die op zijn motor over de Hazeldonkse Zandweg reed, eveneens in de richting van Zevenbergen. [persoon] reed vlak voor het ongeluk op zijn motor met een indicatieve snelheid van 161 kilometer per uur. Kort nadat verdachte de Hazeldonkse Zandweg opdraaide, botste [persoon] met zijn motor linksachter op de bestelauto van verdachte. Als gevolg van dit ongeval liep [persoon] dusdanige verwondingen op dat hij daaraan ter plekke is overleden. In het bloed van verdachte was een diazepamconcentratie van 0,24 milligram per liter aanwezig.

Feit 1

De rechtbank moet beoordelen of verdachte schuld heeft aan dit verkeersongeval in de zin van artikel 6 WVW, en zo ja in welke mate. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van de overtreding van artikel 6 WVW, is vereist dat het verkeersongeval aan de schuld van verdachte is te wijten. Om te beoordelen of sprake is van schuld komt het aan op het geheel van de gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Het komt er daarbij op aan of de verdachte tekortschoot in vergelijking met een gemiddelde andere persoon in vergelijkbare omstandigheden en met een vergelijkbare hoedanigheid. Daarbij kan niet reeds uit de ernst van de gevolgen van het verkeersgedrag, in deze zaak het overlijden van [persoon] , worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.

De rechtbank overweegt daarover als volgt. De schuld van verdachte zou hebben bestaan uit het besturen van een motorvoertuig na het innemen van een of meer tabletten diazepam, waardoor zijn rijvaardigheid verminderd zou zijn, en het geen voorrang verlenen aan [persoon] .

Diazepam

Verdachte bestuurde zijn bestelauto terwijl hij 8 a 9 uren van tevoren 1 a 2 pillen 5 mg diazepam ingenomen had. Verdachte gebruikt diazepam sinds 2003 op voorschrift van en onder controle van zijn huisarts. Er is sprake van langdurig, structureel en medisch begeleid gebruik van het geneesmiddel.

Het NFI heeft geconcludeerd dat de aangetoonde concentratie diazepam de rijvaardigheid waarschijnlijk nadelig beïnvloedde ten tijde van de bloedafname. De rechtbank acht deze conclusie echter onvoldoende om te bewijzen dat verdachte onder zodanige invloed verkeerde dat hij niet tot behoorlijk besturen in staat moest worden geacht. Met de door de verdediging ter zitting naar voren gebrachte wetenschappelijke onderzoeken is aannemelijk geworden dat bij langdurig gebruik sprake kan zijn van diazepamtolerantie of gewenning waardoor geen significante verslechtering van de feitelijke rijprestaties meer wordt gemeten ten opzichte van niet-gebruikers. Uit het onderzoek ter terechtzitting is verder niet gebleken dat verdachte last had van relevante bijwerkingen of verminderende rijvaardigheid. Op grond hiervan kan niet worden bewezen dat het gebruik van diazepam door verdachte heeft geleid tot nadelige invloed op zijn rijvaardigheid.

Voorrang geven

Vast staat dat verdachte aan [persoon] geen voorrang verleend heeft.

De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of dat aan verdachte te verwijten valt. Verdachte heeft hierover verklaard dat hij twee keer naar beide kanten heeft gekeken voordat hij de verharde weg is opgedraaid, maar dat hij de motorrijder niet heeft gezien. Vast staat dat [persoon] vlak voor de botsing met een gemiddelde indicatieve snelheid reed van 161 kilometer per uur. Dit terwijl ter plaatse een maximum snelheid gold van 80 kilometer per uur. Als verkeersdeelnemer heeft men weliswaar de verantwoordelijkheid om rekening te houden met verkeersgedrag van anderen, ook als dat gedrag een overtreding van verkeersregels inhoudt, maar met een dermate grote overschrijding van de maximumsnelheid kan en hoeft men geen rekening te houden. Door een dergelijke overschrijding van de maximumsnelheid hebben andere verkeersdeelnemers namelijk geen mogelijkheid tot anticiperen op dit gedrag. Hieruit volgt dat verdachte weliswaar een verkeersfout heeft begaan (geen voorrang gegeven), maar dat het ongeval niet verweten kan worden aan verdachte in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994.

Conclusie

Op grond van al het bovenstaande zal de rechtbank verdachte van het ten laste gelegde feit 1 vrijspreken.

Feit 2

Op grond van hetgeen de rechtbank onder het kopje ‘Diazepam’ bij feit 1 heeft overwogen acht de rechtbank ook dit feit niet wettig en overtuigend bewezen en zal verdachte van dit feit vrijspreken.