Vreemdelingenrecht
Opvolgende asielaanvraag, lastminute aanvraag, uitzetting, besluit zorgvuldig tot stand gekomen, geen…
Rechtbank Den Haag, 26 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32360 · Rechtbank Den Haag · 26 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32360
Zaakgegevens
Op 26 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 26 oktober 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.10344
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32360
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Opvolgende asielaanvraag, lastminute aanvraag, uitzetting, besluit zorgvuldig tot stand gekomen, geen relevante nieuwe elementen, beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.10344
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 26 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. J. Hemelaar),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. J.H.A. van Eijk).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de niet-ontvankelijkverklaring van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de niet-ontvankelijkverklaring van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het besluit op de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft geen aanleiding hoeven zien om de gemachtigde van eiser uit te nodigen voor het lastminute gehoor. Eiser heeft aan zijn opvolgende aanvraag geen nieuwe relevante elementen ten grondslag gelegd. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Onder 2 staat het procesverloop in dit geding. Onder 3 worden de vorige procedures besproken. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 4.1. Daarbij gaat de rechtbank in op de vraag of de gemachtigde van eiser uitgenodigd had moeten worden voor het lastminute gehoor opvolgende aanvraag en of eiser aan zijn opvolgende aanvraag nieuwe relevante elementen ten grondslag heeft gelegd. Aan het eind onder 6 staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 30 oktober 2025, vlak voor zijn feitelijke uitzetting, een opvolgende aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft op 30 oktober 2025 met een zogenoemd 3.1 Vb besluit besloten dat uitzetting van eiser niet achterwege blijft. De minister heeft met het bestreden besluit van 18 februari 2026 deze vierde asielaanvraag van eiser niet-ontvankelijk verklaard op grond van artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eisers bezwaar tegen het 3.1. Vb besluit heeft de minister bij het bestreden besluit kennelijk ongegrond verklaard.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 5 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.
Beoordeling door de rechtbank
Eerdere procedures
3. Eiser verblijft al sinds 1993 in Nederland en beschikte aanvankelijk over een verblijfsvergunning zonder beperkingen, die nadien is verlengd en per 1 april 2001 is aangemerkt als een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd . Deze verblijfsvergunning is met het besluit van 29 juni 2015 echter door de minister ingetrokken, waarbij aan eiser ook een terugkeerbesluit en een inreisverbod voor de duur van 10 jaar zijn opgelegd vanwege de openbare orde. De intrekking van zijn verblijfsvergunning, het terugkeerbesluit en het inreisverbod staan in rechte vast.
Op 15 september 2023 heeft eiser een opvolgende asielaanvraag ingediend. Deze aanvraag is met het besluit van 17 mei 2024 afgewezen als kennelijk ongegrond, die ook in rechte vaststaat.
Daarna heeft eiser op 19 september 2025, vanuit strafrechtelijke detentie, een derde opvolgende asielaanvraag ingediend. Die opvolgende asielaanvraag is door de minister aangemerkt als een zogenoemde lastminute aanvraag, waarna de minister heeft beoordeeld of volgens artikel 3.1 van het Vb 2000 uitzetting van eiser op 25 september 2025 achterwege zou moeten blijven. De minister heeft in het 3.1 Vb 2000 besluit van 22 september 2025 gemotiveerd uiteengezet dat eiser kon worden uitgezet, ook is hierbij het voornemen uitgebracht om zijn (opvolgende) asielaanvraag af te wijzen als niet-ontvankelijk. Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt en hij heeft de voorzieningenrechter gevraagd een voorlopige voorziening te treffen dat hij de beslissing op zijn bezwaar in Nederland mag afwachten. Het verzoek om een voorlopige voorziening is met de uitspraak van 24 september 2025 door deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag, toegewezen. Daarbij is bepaald dat eiser de beslissing op bezwaar in Nederland mocht afwachten. Eisers opvolgende (derde) asielaanvraag is vervolgens met het besluit van 8 oktober 2025 niet-ontvankelijk verklaard. Gelijktijdig is zijn bezwaar tegen het 3.1 Vb besluit kennelijk ongegrond verklaard. Het hiertegen door eiser ingestelde beroep is op 5 februari 2026 door deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht, ongegrond verklaard. Op het hoger beroep is ten tijde van de sluiting van het onderzoek in deze zaak nog niet beslist.
Op 30 oktober 2025 is eiser naar Schiphol gebracht om te worden uitgezet naar Somalië. Hij heeft toen de vierde en onderhavige opvolgende asielaanvraag ingediend. Omdat deze aanvraag tijdens de lopende uitzetting van eiser is ingediend, heeft de minister de aanvraag (wederom) aangemerkt als een lastminute aanvraag. Daarom heeft de minister beoordeeld of eisers uitzetting op grond van artikel 3.1 van het Vb 2000 achterwege moest blijven. Eiser heeft volgens de minister tijdens het gehoor dat op 30 oktober 2025 is gehouden geen nieuwe elementen of bevindingen naar voren gebracht die relevant zijn voor de beoordeling van zijn asielverzoek. De minister heeft om die reden besloten dat eisers uitzetting niet achterwege blijft op grond van artikel 3.1, tweede lid, van het Vb 2000. Op 30 oktober 2025 is eiser uitgezet naar Somalië. Na zijn uitzetting is eisers asielaanvraag met het bestreden besluit van 18 februari 2026 niet-ontvankelijk verklaard en is het bezwaar tegen het niet achterwege laten van eisers uitzetting kennelijk ongegrond verklaard.
Is het besluit zorgvuldig tot stand gekomen?
4. Eiser betoogt dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen. De gemachtigde van eiser is ten onrechte niet bij het besluitvormingsproces betrokken. Zo is de gemachtigde niet geïnformeerd over de door eiser gedane opvolgende aanvraag op 30 oktober 2025 en ook niet over het afnemen van een gehoor. Eisers recht op rechtsbijstand is daarmee geschonden. Daarnaast heeft de minister bij de beoordeling van zijn opvolgende asielaanvraag geen rekening gehouden met alle informatie die eiser in voormalige procedures heeft verstrekt.
Het gehoor en betrekken eerdere informatie
Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister zich terecht op het standpunt dat geen aanleiding en verplichting bestond om eisers gemachtigde over de vierde asielaanvraag van eiser te contacteren. Het beleid en de werkwijze bij lastminute aanvragen zoals opgenomen in paragraaf C1/2.9 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc 2000) voorziet daar niet in. De aard van de procedure, namelijk een lastminute opvolgende aanvraag die bij de uitvoering van de uitzetting wordt gedaan, is niet ingericht op een (uitgebreid) gehoor waar een gemachtigde van de vreemdeling die wordt uitgezet inhoudelijk bij wordt betrokken. De rechtbank acht deze werkwijze van de minister niet onzorgvuldig en betrekt daarbij ook dat de op 30 oktober 2025 ingediende opvolgende asielaanvraag vijf weken na indiening van de vorige opvolgende asielaanvraag is ingediend. Tijdens de behandeling op de zitting heeft de gemachtigde van eiser naar voren gebracht dat eiser niet goed uit zijn woorden komt tijdens een gehoor, dat hij eiser voorafgaand aan gehoren uitgebreid voorbereidt en dat in vorige asielprocedures hierover veelvuldig contact heeft plaatsgevonden met de beslisambtenaar. Juist omdat eiser slecht uit zijn woorden komt was het volgens de gemachtigde nodig dat de minister zijn gemachtigde zou uitnodigen om bij het gehoor aanwezig te zijn. Naar het oordeel van de rechtbank maken ook deze omstandigheden niet dat de minister gehouden was om gemachtigde uit te nodigen om aanwezig te zijn bij het gehoor van de lastminute aanvraag. Het betrof immers niet eisers eerste gehoor en de door de gemachtigde genoemde omstandigheden maken niet dat de minister diende af te wijken van het geldende beleid. Het behoort tot eisers eigen verantwoordelijkheid om een opvolgende aanvraag tijdig in te dienen en deugdelijk te onderbouwen.
De rechtbank volgt daarnaast het standpunt van de minister dat informatie uit vorige procedures niet ambtshalve bij een (lastminute) opvolgende aanvraag betrokken hoeft te worden bij de beoordeling of uitzetting achterwege moet blijven. Het behoort niet tot de verantwoordelijkheid van de minister om bij die beoordeling informatie uit vorige procedures uit eigen beweging te bekijken en ambtshalve te betrekken bij die opvolgende aanvraag. Daarbij benadrukt de rechtbank dat het tot de verantwoordelijkheid van eiser en zijn gemachtigde behoort om in een opvolgende asielaanvraag nieuwe elementen naar voren te brengen. Dat gemachtigde naar voren brengt dat tijdens eerdere gehoren en de eerdere aanvraag is aangekondigd dat eiser in afwachting was van een medisch dossier, maakt niet dat sprake is van een nieuw element. Ook de afwezigheid van gemachtigde bij het gehoor op Schiphol maakt niet dat de minister de informatie uit de vorige procedures zelf had moeten bekijken en moeten betrekken. De aard van de procedure en het gegeven dat tamelijk recent een opvolgende asielaanvraag niet was gehonoreerd, maakt dat het aan eiser was om bij het gehoor op 30 oktober 2025 nieuwe elementen naar voren te brengen. Eiser is daar niet in geslaagd. De beroepsgrond slaagt niet.
Nieuwe elementen
5. Eiser betoogt dat de minister bij de besluitvorming van zijn opvolgende asielaanvraag ten onrechte geen rekening heeft gehouden met alle informatie die eerder door eiser is verstrekt. Zijn asielaanvraag is dan ook ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard, omdat de minister op onjuiste gronden tot de conclusie is gekomen dat eiser geen nieuwe relevante elementen of bevindingen aan zijn aanvraag ten grondslag heeft gelegd. De minister heeft volgens eiser niet gekeken naar de informatie die volgt uit het EUAA Country Guidance rapport voor Somalië van oktober 2025 (EUAA-rapport). Uit deze informatie en de verklaringen van eiser volgt dat eiser in Somalië kwetsbaar is. Na terugkeer naar Somalië is eiser beroofd, aangevallen, bedreigd en mishandeld. Hij is gevlucht naar Nairobi en verblijft daar in een vluchtelingenkamp. Uit het EUAA-rapport volgt dat er in Somalië een (hoog) risico bestaat op willekeurig geweld, zoals bedoeld in artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn. De minister heeft dan ook ten onrechte niet gekeken naar de beroepsschriften in zijn eerdere procedures, waar door eiser wel uitdrukkelijk naar is verwezen. Daar komt bij dat de maatschappij in Somalië, onder de macht van Al-Shabaab, volstrekt anders is dan toen eiser Somalië 35 jaar geleden verliet. Eiser weet niet goed hoe met deze veranderingen en de toename van geweld in Somalië om te gaan. Ook heeft hij in Somalië geen toegang tot gezondheidszorg, verslavingszorg en tot arbeid. Dit maakt dat hij in een staat van deprivatie terecht komt. Ook heeft eiser in de vorige opvolgende aanvraag naar voren gebracht dat hij in afwachting was van een medisch document ter onderbouwing van zijn homoseksuele gerichtheid. De minister heeft hier toen ten onrechte niet op gewacht.
Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister zich terecht op het standpunt dat de verwijzingen naar het EUAA- rapport over Somalië en een beroep op de veiligheidssituatie daar, niet maken dat eisers opvolgende asielaanvraag ontvankelijk had moeten worden verklaard. De door eiser in dit kader naar voren gebrachte punten, zijn namelijk geen nieuwe relevante elementen. Daarbij volgt de rechtbank de minister in het standpunt dat zittingsplaats Utrecht in haar uitspraak van 5 februari 2026 onder rechtsoverweging 13 al is ingegaan op eisers beroep op artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn. De rechtbank heeft daarover geoordeeld dat de minister in het bestreden besluit gemotiveerd is ingegaan op de zienswijze van eiser en dat in de beroepsgronden niet is toegelicht waarom het standpunt van de minister niet juist zou zijn. Het Country Guidance rapport waar eiser zich in deze procedure op beroept is in de procedure die tot de uitspraak van 5 februari 2026 heeft geleid voor het eerst in beroep aan de orde gesteld. Het rapport is in deze procedure in zoverre nieuw, maar is daarmee geen nieuw element. Uit rechtspraak van deze rechtbank en zittingsplaats waarin het EUAA- rapport is beoordeeld, heeft dat niet geleid tot een ander oordeel over de mate van willekeurig geweld in Mogadishu.
Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister zich terecht op het standpunt dat de omstandigheden die eiser naar voren heeft gebracht die zien op de situatie ná terugkeer naar Somalië niet ter zake doen voor de inhoudelijke beoordeling en behandeling van eisers opvolgende asielaanvraag. Sociaaleconomische motieven raken namelijk niet aan vluchtelingschap of aan ernstige schade. Deze motieven kunnen weliswaar onder artikel 3 van het EVRM vallen, maar zij hebben geen raakvlak met het Vluchtelingenverdrag of met ernstige schade zoals bedoeld in de Kwalificatierichtlijn. Voor zover eiser stelt na zijn feitelijke uitzetting te zijn aangevallen, beroofd, bedreigd en mishandeld, betreft dit feiten en omstandigheden van na het bestreden besluit respectievelijk na de uitzetting. Zulke voorvallen kunnen eventueel ten grondslag worden gelegd aan een nieuwe asielaanvraag, maar kunnen niet met terugwerkende kracht afdoen aan de rechtmatigheid van het bestreden besluit dat ten tijde van de uitzetting is genomen.
Daarnaast heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank het door eiser overgelegde medisch dossier van 14 oktober 2025 terecht niet aangemerkt als een nieuw relevant element. Uit het overgelegde stuk blijkt dat eiser getest wilde worden op geslachtsziektes, waaronder het Hiv-virus. Deze medische informatie is weliswaar nieuw, maar kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden aangemerkt als een relevant element. Hieruit volgt namelijk niet dat de minister tot een ander oordeel moet komen met betrekking tot de eerdere beoordeling van eisers seksuele gerichtheid. Ook de vermelding van woord ‘homoseksueel’ in die documenten maakt niet dat eisers seksuele gerichtheid geloofwaardig is. In omgang met hulp- en zorgverleners zal eiser bepaalde terminologie gebruiken die vervolgens door hen wordt gedocumenteerd. De wijze waarop dit wordt gedocumenteerd en de woorden die daarbij worden gebruikt maken echter niet dat de minister een onjuiste beoordeling heeft gemaakt. Aan deze bewoording kan dan ook niet de waarde worden gehecht die eiser daaraan wenst toe te kennen. Het stuk mist in die zin relevantie. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
6. De minister heeft de aanvraag terecht niet-ontvankelijk verklaard.
Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.W.B. Heijmans, rechter, in aanwezigheid van F. Metz, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.