Vreemdelingenrecht
Dublin Spanje. Omdat eiser zijn verzoek om internationale rechtsbescherming vóór 12 juni 2026 is…
Rechtbank Den Haag, 4 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32609 · Rechtbank Den Haag · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32609
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.48820 en NL26.48821
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32609
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Dublin Spanje. Omdat eiser zijn verzoek om internationale rechtsbescherming vóór 12 juni 2026 is geregistreerd, zal de rechtbank toetsen aan de criteria van de Dublinverordening. Dat houdt onder meer in dat de rechtbank zich dus ook uit zal laten of de minister in het kader van artikel 17 van de Dublinverordening de verantwoordelijkheid voor het asielverzoek van eiser aan zich had moet trekken. Omdat de minister het bestreden besluit heeft getoetst aan de AMbV, heeft de minister het verkeerde toetsingskader gehanteerd. Dit levert daarom een gebrek op. De rechtbank ziet aanleiding om met toepassing van artikel 6:22 van de Awb het geconstateerde gebrek te passeren en het bestreden besluit niet om die reden te vernietigen, omdat aannemelijk is geworden dat eiser daardoor in dit geval niet is benadeeld. Omdat eiser een Spaans visum had, mocht de minister op grond van dit visum claimen bij Spanje. De minister heeft ook op tijd geclaimd bij Spanje. Er kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel met Spanje. De rechtbank is tot slot van oordeel dat de minister geen aanleiding heeft hoeven zien om de asielaanvraag aan zich te trekken op grond van artikel 17 van de Dublinverordening. Het beroep is ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummers: NL26.48820 (beroep)
NL26.48821 (voorlopige voorziening)
V-nummer: [V-nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser],
geboren op [geboortedag] 1981, van Jordaanse nationaliteit, eiser en verzoeker, hierna: eiser
(gemachtigde: mr. M. Issa)
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. S. Bozkuert).
Inleiding
1. Bij besluit van 18 augustus 2026 (het bestreden besluit) heeft de minister de
aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel niet in behandeling
genomen op de grond dat Spanje verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en daarnaast verzocht
om een voorlopige voorziening te treffen die ertoe strekt dat hij de beslissing op het beroep
in Nederland mag afwachten.
De rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: de rechtbank) heeft het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening op 21 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en zijn gemachtigde, A. Abudallah als tolk in het Palestijns-Jordaans en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt of de minister op goede gronden eiser zijn asielaanvraag niet in behandeling heeft genomen. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiser.
De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is en de voorlopige voorziening wordt afgewezen. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Juridisch kader
3. Op 12 juni 2026 is de Asiel- en Migratiebeheerverordening(AMbV) in werking getreden. Artikel 83, eerste volzin, van de AMbV bepaalt dat de Dublinverordening- die door AMbV vervangen is – met ingang van 12 juni 2026 wordt ingetrokken. De rechtbank bespreekt daarom als eerste welk recht in deze zaak van toepassing is.
Artikel 84, tweede lid, van de AMbV bepaalt dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming, wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. Eisers verzoek om internationale bescherming is vóór 12 juni 2026 ingediend. Dat betekent dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is, op grond van het overgangsrecht wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria.
In haar uitspraak van 7 oktober 2026 heeft de Afdeling prejudiciële vragen gesteld hoe het overgangsrecht zoals bepaald in artikel 84, tweede lid, van de AMbV moet worden uitgelegd. De Afdeling heeft ervoor gekozen om, in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen, een ruime uitleg te geven aan de rechtsbescherming van vreemdelingen. Dit houdt in dat alle aanvragen die vóór
12 juni 2026 geregistreerd zijn, zullen worden beoordeeld aan de hand van de criteria uit de Dublinverordening. Deze criteria zijn naar het voorlopig oordeel van de Afdeling niet beperkt tot de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat uit hoofdstuk III van de Dublinverordening in het geval van overname, maar omvatten ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals de artikelen 17 en 29 van de Dublinverordening.
4. Omdat eiser zijn verzoek om internationale rechtsbescherming vóór 12 juni 2026 is geregistreerd, zal de rechtbank dus toetsen aan de criteria van de Dublinverordening. Dat houdt onder meer in dat de rechtbank zich dus ook uit zal laten of de minister in het kader van artikel 17 van de Dublinverordening de verantwoordelijkheid voor het asielverzoek van eiser aan zich had moet trekken.
5. Omdat de minister het bestreden besluit heeft getoetst aan de AMbV, heeft de minister het verkeerde toetsingskader gehanteerd. Dit levert daarom een gebrek op. De rechtbank ziet aanleiding om met toepassing van artikel 6:22 van de Awb het geconstateerde gebrek te passeren en het bestreden besluit niet om die reden te vernietigen, omdat aannemelijk is geworden dat eiser daardoor in dit geval niet is benadeeld. In de praktijk is er immers niet veel verschil tussen de werkwijze onder de Dublinverordening en onder de AMbV. Zo heeft eiser een gehoor gehad en heeft hij zijn zienswijze naar voren kunnen brengen.
Besluitvorming
6. Eiser heeft op 7 juni 2026 een asielaanvraag ingediend. De minister heeft deze asielaanvraag met het bestreden besluit niet in behandeling genomen, omdat de autoriteiten van Spanje volgens de minister verantwoordelijk zijn voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser. Uit EU-VIS is namelijk gebleken dat eiser in Spanje een visum had wat geldig was van 4 mei 2026 tot en met 1 september 2026. Op het moment van de asielaanvraag had eiser dus een geldig verblijfsrecht in Spanje. Daarom hebben de Nederlandse autoriteiten op 4 augustus 2026 de autoriteiten van Spanje verzocht eiser over te nemen. Op 6 augustus 2026 zijn de autoriteiten van Spanje hiermee akkoord gegaan.
Is er ten onrechte geclaimd bij Spanje?
7. Allereerst stelt eiser zich op het standpunt dat Spanje niet verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag. Eiser heeft namelijk nooit zijn vingerafdrukken afgestaan aan Spanje, terwijl in het overnameverzoek aan Spanje staat dat zijn vingerafdrukken zijn aangetroffen in EU-Vis.
De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht heeft geclaimd bij Spanje. Uit artikel 21, eerste lid, van de Dublinverordening volgt immers dat een claim kan worden gedaan als de vreemdeling een visum in die betreffende lidstaat heeft. Daarbij is het dus niet vereist dat eiser in Spanje zijn vingerafdrukken moet hebben afgestaan. Omdat eiser een Spaans visum had, mocht de minister op grond van dit visum claimen bij Spanje. De beroepsgrond slaagt niet.
Is er te laat geclaimd bij Spanje?
8. Verder stelt eiser zich op het standpunt dat de minister te laat heeft geclaimd bij Spanje. Omdat het in deze zaak om een visum zaak gaat, had de minister het overnameverzoek binnen een maand in moeten dienen. Dit is echter niet gebeurd, nu op 4 augustus 2026 het verzoek om overname is verstuurd aan Spanje. Omdat deze termijn is overschreden, verschuift de verantwoordelijkheid naar de Nederland volgens artikel 39, eerste lid, van de AMbV. Derhalve is eiser van mening dat Nederland verantwoordelijk is om zijn asielverzoek naar zich toe te trekken en zijn asielverzoek inhoudelijk te beoordelen.
De rechtbank oordeelt als volgt. Zoals onder 4. is geoordeeld is de Dublinverordening op deze procedure van toepassing. Dat betekent ook dat de claimtermijnen onder de Dublinverordening van toepassing zijn. Volgens artikel 21, eerste lid, van de Dublinverordening moest de minister binnen drie maanden claimen bij Spanje, dus uiterlijk voor 7 september 2026. Aangezien de minister op 4 augustus 2026 geclaimd heeft was dit ruim binnen de claimtermijn. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister niet te laat geclaimd heeft bij de Spaanse autoriteiten. De beroepsgrond slaagt niet.
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
9. Daarnaast stelt eiser dat ten aanzien van Spanje niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser heeft in Spanje namelijk geen toegang tot medische hulp. Eiser verwijst daarbij naar een brief van VWN van
15 mei 2026. Ook heeft de minister eiser ten onrechte tegengeworpen dat hij moet klagen over de structurele tekortkomingen in de opvang bij de Spaanse autoriteiten. Eiser verwijst hierbij naar drie verschillende uitspraken.
De rechtbank overweegt als volgt. De minister mag er in het algemeen op vertrouwen dat de lidstaten die partij zijn bij de Dublinverordening, waaronder ook Spanje, hun internationale verplichtingen nakomen. Dit betekent dat de minister mag uitgaan van het vermoeden dat de behandeling van eiser na overdracht aan Spanje in overeenstemming is met de bepalingen uit het EVRM, het Handvest en het Vluchtelingenverdrag. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat in zijn geval niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan omdat de asielprocedure in Spanje een fundamentele systeemfout bevat die de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereikt als bedoeld in het arrest Jawo.
De Afdeling heeft in haar uitspraak van 25 november 2025 geoordeeld dat ten aanzien van Spanje kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Daar komt bij dat de Spaanse autoriteiten met het claimakkoord hebben gegarandeerd het asielverzoek van eiser in behandeling te nemen in overeenstemming met de Europese asiel- en opvangrichtlijnen. Dat houdt onder meer in dat eiser toegang zal hebben tot medische zorg. De minister mag er daarom van uitgaan dat Spanje zijn internationale verplichtingen naleeft. Als eiser in Spanje wordt geconfronteerd met tekortkomingen bij de behandeling van zijn asielaanvraag ligt het op zijn weg hierover bij de Spaanse autoriteiten te klagen. Niet is gebleken dat klagen bij de Spaanse autoriteiten niet mogelijk of bij voorbaat zinloos is. De beroepsgrond slaagt niet.
Artikel 17 van de Dublinverordening
10. Tot slot stelt eiser dat de minister de bevoegdheid had om de asielprocedure ingevolge artikel 17 van de Dublinverordening aan zich te trekken en dit ten onrechte niet heeft gedaan.
De rechtbank overweegt als volgt. Als een lidstaat niet verplicht is een asielaanvraag in behandeling te nemen, kan die lidstaat een asielaanvraag alsnog onverplicht in behandeling nemen. In het beleid van de minister staat dat van deze bevoegdheid terughoudend gebruik wordt gemaakt, onder meer in de situatie dat bijzondere individuele omstandigheden maken dat overdracht van onevenredige hardheid zou getuigen. De rechtbank toetst deze discretionaire bevoegdheid van de minister dus terughoudend.
De rechtbank volgt de minister in het standpunt dat er niet wordt voldaan aan de voorwaarden van het arrest C.K. Uit het medisch dossier blijkt weliswaar dat eiser kampt met stress, hartkloppingen en hyperventilatie, maar niet volgt dat overdracht aan Spanje zal leiden tot een aanzienlijke en onomkeerbare verslechtering van zijn gezondheidstoestand. Daarbij heeft de minister mogen betrekken dat het rapport geen diagnose, prognose of medische beoordeling van een behandelaar bevat waaruit blijkt dat overdracht medisch onverantwoord is. Omdat eiser niet onder behandeling staat van een behandelaar, heeft de minister ook geen BMA-advies kunnen opvragen. Tot slot begrijpt de rechtbank dat eiser graag in Nederland wil blijven zodat hij een klacht kan indienen bij het Internationaal Strafhof in Den Haag. In dat kader wil de rechtbank eiser erop wijzen dat het Internationaal Strafhof geen individueel klachtrecht kent. Wel is het mogelijk om op grond van artikel 15 van het Statuut van Rome informatie over vermeende misdrijven sturen naar de Openbare Aanklager van het Internationaal Strafhof per post of per mail. Voor deze mogelijkheid is het dus geen vereiste dat eiser in Nederland moet verblijven. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister geen aanleiding heeft hoeven zien om de asielaanvraag aan zich te trekken op grond van artikel 17 van de Dublinverordening. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
11. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt.
Omdat de rechtbank nu beslist op het beroep van eiser, is er voor het treffen van de
voorlopige voorziening geen reden meer. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.
Vanwege het onder 5. geconstateerde zorgvuldigheidsgebrek veroordeelt de rechtbank de minister in de door eiser gemaakte proceskosten. De proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 2.802,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het indienen van het verzoekschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank, in de zaak geregistreerd onder nummer: NL26.48820,
- verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter, in de zaak geregistreerd onder nummer: NL26.48821,
- wijst het verzoek af.
De rechtbank, in alle zaken:
- veroordeelt de minister tot betaling van € 2.802,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.C.E. Krikke, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. L. Kooring, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.