Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag · Eerste aanleg - enkelvoudig · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32611 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32611
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.26664
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32611
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
AA, Syrië, gegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.26664
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , eiser,
geboren op [geboortedatum] 1992 ,
van Syrische nationaliteit,
V-nummer: [v-nummer] ,
(gemachtigde: mr. J. Eliya),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. J. Veendorp).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Mede aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 7 mei 2026 deze aanvraag in de algemene procedure afgewezen als ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 8 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser (bijgestaan door een tolk), zijn gemachtigde en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft verklaard dat hij drie keer is staande gehouden bij een controlepost van de gewapende groepering Suqour Al-Shamal. Bij de laatste staandehouding is zijn telefoon en identiteitskaart ingenomen en werd geëist dat hij 2000 dollar zou betalen. Eiser is hierna gevlucht. Leden van de groepering zijn vervolgens eens in de drie à vier maanden bij de ouders van eiser langsgeweest om naar hem te vragen. Bij terugkeer naar Syrië vreest eiser om gearresteerd te worden. Ook vreest hij voor de algemene veiligheidssituatie en voor de gevolgen van zijn dienstplichtontduiking, illegale uitreis en terugkeer uit Europa. Verder heeft eiser twee Facebook-berichten overgelegd waarin hij aangeeft tegen het gebruik van wapens te zijn.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
-
identiteit, nationaliteit, herkomst;
-
staandehoudingen bij controleposten van Suqour Al-Shamal;
-
vrees op basis van dienstplichtontduiking;
-
vrees op basis van twee Facebook-berichten;
-
vrees voor de algemene veiligheidssituatie (in Aleppo);
-
vrees op basis van illegale uitreis;
-
vrees op basis van terugkeer vanuit Europa.
De minister acht de identiteit, nationaliteit en herkomst en de staandehoudingen bij controleposten van Suqour Al-Shamal geloofwaardig. De overige asielmotieven zijn voor de minister niet beoordeeld op geloofwaardigheid omdat de asielmotieven een toekomstgerichte vrees betreffen. Volgens de minister leiden de asielmotieven niet tot een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade. Verder neemt de minister voor heel Syrië aan dat er sprake is van een relatief lager niveau van willekeurig geweld. Dit geldt dus ook voor de provincie Aleppo. De minister overweegt dat eiser geen individuele gronden heeft aangedragen die aangemerkt kunnen worden als risico verhogende omstandigheid. De minister heeft de asielaanvraag van eiser daarom afgewezen. Ook ziet de minister geen aanleiding voor een reguliere verblijfsvergunning op humanitaire gronden.
Staandehoudingen en de daaruit voortvloeiende problemen
5. De minister heeft zich in het bestreden besluit op het standpunt gesteld dat de staandehoudingen bij controleposten van Suqour Al-Shamal geloofwaardig zijn. Maar dat eiser zijn vrees bij terugkeer, om door Suqour Al-Shamal te worden gearresteerd, niet aannemelijk heeft gemaakt. Daar betrekt de minister onder meer bij dat eiser de huisbezoeken, na de staandehoudingen, niet aannemelijk heeft gemaakt.
Op de zitting heeft de gemachtigde van de minister aangegeven dat eisers verklaringen over het innemen van de telefoon en identiteitskaart tijdens de derde staandehouding niet geloofwaardig worden geacht. De rechtbank overweegt dat dit een ander standpunt is dan in de besluitvorming is opgenomen. Het op de zitting ingenomen standpunt dat dit ongeloofwaardig is, omdat in de besluitvorming onder de geloofwaardigheid van de staandehoudingen de telefoon en identiteitskaart niet expliciet zijn benoemd, vindt de rechtbank onnavolgbaar. Verder heeft de gemachtigde van de minister op de zitting ook niet nader gemotiveerd waarom het innemen van de telefoon en identiteitskaart ongeloofwaardig zijn. De rechtbank is daarom van oordeel dat het op de zitting ingenomen standpunt niet gevolgd kan worden.
6. Vervolgens dient de rechtbank te beoordelen of de minister voldoende heeft gemotiveerd dat eiser zijn vrees naar aanleiding van de staandehouding niet aannemelijk heeft gemaakt.
De rechtbank stelt vast dat de minister in het bestreden besluit over de vrees voor Suqour Al-Shamal alleen terugverwijst naar het voornemen en aangeeft dat de punten uit de zienswijze de vrees niet onderbouwen. De rechtbank overweegt dat daarmee niet nader gemotiveerd is ingegaan op de in de zienswijze en beroep aangevoerde omstandigheden over de persoonsgerichte vijandschap van de familie Al Hassan, de toegedichte regimeband vanwege de correspondentie met een regimesympathisant en de integratie van leden van Suqour Al-Shamal in de staatsstructuren. Dit betekent dat sprake is van een motiveringsgebrek. De beroepsgrond slaagt en het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit. Zij zal hierna beoordelen of de rechtsgevolgen in stand kunnen worden gelaten.
Op de zitting heeft de gemachtigde van de minister zich op het standpunt gesteld dat het niet uitmaakt of de mensen van Suqour Al-Shamal inmiddels in de regering zitten, omdat de vrees door eiser niet aannemelijk is gemaakt. Ook over de familieproblemen is, zo begrijpt de rechtbank, het standpunt van de minister dat in het bestreden besluit voldoende is gemotiveerd dat dit de vrees niet aannemelijk maakt. Over de toegedichte regimeband stelt de minister zich op het standpunt dat niet is aangetoond dat sprake is van een toegedichte politieke overtuiging. Dat er een familieband bestaat zegt verder niets. Daarbij is het inzien van de telefoon niet geloofwaardig geacht.
De rechtbank oordeelt dat deze op de zitting gegeven motivering onvoldoende is. In de eerste plaats is hiervoor al geoordeeld dat onvoldoende is gemotiveerd dat het innemen van de telefoon en identiteitskaart ongeloofwaardig is. Daarnaast is hiervoor eveneens geoordeeld dat de minister in het bestreden besluit onvoldoende is ingegaan op de aangevoerde omstandigheden in de zienswijze. De enkele terugverwijzing op de zitting naar de besluitvorming is dan ook onvoldoende. Verder overweegt de rechtbank dat de toegedichte regimeband niet hetzelfde is als de beroepsgrond over de Facebook berichten en de toegedichte politieke overtuiging. Eiser betoogt namelijk dat zijn zwager destijds verbonden was aan het vroegere regime en de leden van Suquor Al-Shamal daar achter kwamen via de inbeslagname van zijn telefoon. De enkele stellingname op de zitting van de gemachtigde van de minister dat het bestaan van een familieband niets zegt, is onvoldoende motivering dat eisers vrees niet aannemelijk is. Dit betekent dat de minister onvoldoende gemotiveerd is ingegaan op de in de zienswijze en beroep aangevoerde omstandigheden over de persoonsgerichte vijandschap van de familie Al Hassan, de toegedichte regimeband vanwege de correspondentie met een regimesympathisant en de integratie van leden van Suqour Al-Shamal in de staatsstructuren.
7. Verder heeft eiser aangevoerd dat de getuigenverklaring van [getuige] door de minister niet kenbaar is meegenomen in de beoordeling. Op de zitting heeft de gemachtigde van de minister aangevoerd dat hoewel dit in de besluitvorming niet expliciet is genoemd, dit niet betekent dat het niet is meegewogen. De rechtbank acht dit standpunt onnavolgbaar. Ook op dit punt is sprake van een motiveringsgebrek, dat niet op de zitting is hersteld.
8. Omdat de minister niet is ingegaan op de door eiser overgelegde getuigenverklaring en onvoldoende is ingegaan op de hiervoor genoemde aangevoerde omstandigheden, dient de minister opnieuw te beoordelen of sprake is van een gegronde vrees voor vervolging dan wel een reëel risico op ernstige schade. Het is dan ook niet nodig de overige beroepsgronden die zien op dit punt te bespreken.
(Toegedichte) politieke overtuiging
9. Eiser voert aan dat dat minister naar aanleiding van de overgelegde Facebookberichten ten onrechte geen (toegedichte) politieke overtuiging heeft aangenomen. Het is namelijk niet vereist dat hij deze overtuiging daadwerkelijk heeft of dat een groot publiek op de hoogte is van de berichten.
De minister heeft zich in het bestreden besluit op het standpunt gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij heeft te vrezen vanwege de twee door hem overgelegde Facebook berichten. Het ene bericht is gedateerd 20 november 2016. Niet wordt ingezien dat eiser, negen jaar na plaatsing van het bericht, in de negatieve belangstelling zou staan. Ook is niet onderbouwd dat de twee Facebook berichten bij een groot publiek onder de aandacht zijn gekomen.
10. De rechtbank overweegt dat de toetsingsvolgorde is om eerst te beoordelen of sprake is van een politieke overtuiging en als het antwoord daarop bevestigend is, wordt doorgetoetst of een vreemdeling een gegronde vrees voor vervolging heeft. Dit heeft de minister ook zo vastgelegd in een informatiebericht. De rechtbank begrijpt dat de minister op de zitting, in tegenstelling tot in het bestreden besluit, zich primair op het standpunt stelt dat geen sprake is van een (toegedichte) politieke overtuiging op basis van de twee Facebook berichten. De rechtbank vindt dat de minister op de zitting onvoldoende heeft gemotiveerd waarom er in dit geval geen sprake is van een (toegedichte) politieke overtuiging. De enkele verwijzing naar de Facebook berichten is daarvoor onvoldoende. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat het begrip ‘politieke overtuiging’ ruim moet worden uitgelegd. De rechtbank volgt wel het subsidiaire standpunt van de minister dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij vanwege deze (toegedichte) politieke overtuiging heeft te vrezen. De overgelegde Facebook berichten zijn niet recent en ook is niet nader onderbouwd dat de berichten een groot bereik hebben gehad. Verder heeft eiser in zijn land van herkomst geen problemen ondervonden met de autoriteiten vanwege zijn (toegedichte) politieke overtuiging.
Artikel 3 van het EVRM
11. Eiser voert aan dat sprake is van verwoesting van woningen, voorzieningen en infrastructuur in (de omgeving van) Aleppo. Daarnaast leeft ongeveer negentig procent van de bevolking in armoede en hebben ongeveer 16,5 miljoen mensen humanitaire hulp nodig. De minister heeft onvoldoende gemotiveerd waarom deze humanitaire omstandigheden niet leiden tot een schending van artikel 3 van het EVRM. Daarbij verwijst eiser naar uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag, van 23 februari 2026 en 21 april 2026 en het arrest Sufi en Elmi. Tot slot heeft de minister niet deugdelijke gemotiveerd waarom de zwaardere lat van N. tegen het Verenigd Koninkrijk van toepassing is.
De minister heeft in het verweerschrift het standpunt ingenomen dat geen sprake is van schending van artikel 3 van het EVRM vanwege de humanitaire omstandigheden in Syrië. Volgens de minister is de zwaardere lat van N. tegen het Verenigd Koninkrijk van toepassing, omdat de humanitaire omstandigheden niet veroorzaakt worden door doelbewust handelen of nalaten van een overheid of niet-overheidsactor. Eiser heeft namelijk niet aannemelijk gemaakt dat hij bij terugkeer te maken zal krijgen met een situatie zoals bedoeld in het arrest. Daarbij wijst de minister erop dat het niet aannemelijk is dat eiser vanwege zijn persoonlijke omstandigheden een verhoogd risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM.
12. De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser bij terugkeer naar Syrië geen reëel risico loopt om in een situatie terecht te komen die in strijd is met artikel 3 van het EVRM. De minister heeft namelijk in het verweerschrift en op de zitting niet uitgelegd waarom in dit geval de lat van Sufi en Elmi niet wordt gehaald. Dat in het verweerschrift staat dat eiser geen individuele omstandigheden heeft aangevoerd, is daarvoor onvoldoende. De minister gaat daarmee niet in op de door eiser onder 11. aangevoerde humanitaire omstandigheden. De beroepsgrond slaagt.
13. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte niet is ingegaan op het belang van zijn twee minderjarige kinderen in Syrië. In dit kader wijst eiser op het arrest Jeunesse tegen Nederland. Verder voert eiser aan dat hij in Nederland een werkcontract heeft en hij sociale en professionele banden heeft opgebouwd. Dit privéleven is door de minister niet inhoudelijk beoordeeld.
14. De rechtbank overweegt dat in het bestreden besluit is opgenomen ‘dat u in Nederland een werkcontract hebt en dat u zodoende sociale en professionele banden opgebouwd hebt, zoals u in de correcties en aanvullingen op het nader gehoor stelt, doet hier niet aan af’. De rechtbank volgt het ingenomen standpunt van de minister op de zitting niet dat hieruit volgt dat de minister in het bestreden besluit een oordeel heeft gegeven over de vraag of sprake is van privéleven of niet. In ‘doet hier niet aan af’ kan namelijk niet ingelezen worden hoe de minister het privéleven van eiser heeft beoordeeld. Dit betekent dat sprake is van een motiveringsgebrek. Ook op dit punt is het beroep gegrond.
De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen in stand te laten. Op de zitting heeft de gemachtigde van de minister zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van schending van het privéleven, omdat het privéleven niet zodanig is dat sprake is van een dergelijke schending. Voor zover de minister hiermee stelt dat geen sprake is van privéleven, vindt de rechtbank de motivering dat het privéleven ‘niet zodanig’ is onvoldoende. De minister legt namelijk uit hoe hij tot die conclusie komt. Voor zover de minister stelt dat wel sprake is van privéleven, is ook dit ondeugdelijke gemotiveerd omdat de minister in strijd met zijn eigen werkinstructie geen belangenafweging heeft gemaakt.
Conclusie en gevolgen
15. Het beroep is gegrond en het bestreden besluit wordt vernietigd vanwege de vastgestelde motiveringsgebreken. Gelet op de aard van de gebreken ziet de rechtbank geen aanleiding om de rechtgevolgen in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien. De overige beroepsgronden behoeven daarom geen nadere bespreking. De minister zal een nieuw besluit op de aanvraag van eiser moeten nemen en daarbij rekening moeten houden met deze uitspraak. De rechtbank verwijst daarbij expliciet naar de overwegingen 8., 12. en 14.1.
Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze proceskosten betalen. De kosten stelt de rechtbank, op grond van het besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand, vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van een beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1). Verder zijn er geen kosten die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
-
verklaart het beroep gegrond;
-
vernietigt het bestreden besluit;
-
draagt de minister op om met inachtneming van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag;
-
veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. V.A.G. van Dijk, rechter, in aanwezigheid van
mr. V. Vegter, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.