Vreemdelingenrecht
AMbV, verlenging overdrachtstermijn, ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 2 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32612 · Rechtbank Den Haag · 2 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32612
Zaakgegevens
Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 2 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.36195
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32612
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
AMbV, verlenging overdrachtstermijn, ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.36195
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. J. Hemelaar),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. F.E Mahler).
Procesverloop
In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit van 23 juni 2026 (het bestreden besluit), waarbij verweerder de overdrachtstermijn op grond van artikel 46, tweede lid van de Verordening (EU) 2024/1351 (Asiel- en migratiebeheerverordening) heeft verlengd tot drie jaar, omdat eiser is vertrokken zonder dat bekend is waarheen.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.36196), op 14 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de waarnemend gemachtigde van eiser, mr. E. Wösten, en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Inleiding
1. Eiser heeft de Nigeriaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1988.
Eiser heeft op 31 oktober 2025 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Met het besluit van 24 maart 2026 heeft verweerder de aanvraag niet in behandeling genomen, omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling ervan. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld (NL26.16458). Bij uitspraak van 15 juni 2026 heeft deze rechtbank, deze zittingsplaats het beroep ongegrond verklaard (ECLI:NL:RBDHA:2026:17817). In hoger beroep is de uitspraak van de rechtbank bevestigd (ECLI:NL:RVS:2026:4496), waarmee dit besluit in rechte vaststaat.
Bij het bestreden besluit van 23 juni 2026 heeft verweerder de overdrachtstermijn verlengd tot drie jaar. Daaraan is ten grondslag gelegd dat eiser is vertrokken zonder dat bekend is waarheen. Uit de gegevens van verweerder blijkt dat eiser op 22 juni 2026 is geregistreerd als ‘met onbekende bestemming’ (MOB) vertrokken.
Beroepsgronden van eiser
2. Eiser voert aan dat het besluit onzorgvuldig is genomen en onvoldoende is gemotiveerd. In het bestreden besluit is onvoldoende rekening gehouden met hetgeen namens eiser reeds naar voren is gebracht. Eiser verzoekt dit aan deze procedure mede ten grondslag te leggen en als herhaald en ingelast te beschouwen. Daarnaast voert eiser aan dat van onderduiken of zich bewust onttrekken aan het toezicht van de autoriteiten in zijn geval geen sprake is geweest. Ook van een situatie waarin eiser doelbewust onvindbaar was of iedere vorm van contact vermeed, is geen sprake geweest. Eiser is van mening dat verweerder de verblijfplaats van eiser had kunnen achterhalen alvorens tot het verstrekkende besluit over te gaan om hem als MOB aan te merken en de overdrachtstermijn te verlengen. Dit betekent dat eiser gedurende een zeer lange periode in rechtsonzekerheid zal verkeren.
Toepasselijk recht
3. Op 12 juni 2026 is de AMbV in werking getreden. Artikel 83, eerste volzin, van de AMBV bepaalt dat de Dublinverordening op 12 juni 2026 wordt ingetrokken. Omdat de procedure van eiser deels voor 12 juni 2026 heeft plaatsgevonden, bespreekt de rechtbank als eerste welk recht in deze zaak van toepassing is.
Artikel 84, tweede lid, van de AMbV bepaalt dat de vraag – welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming – wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgestelde criteria. Dit overgangsrecht is niet van toepassing, omdat het in deze zaak gaat om de verlenging van de overdrachtstermijn en niet over de vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat. Die vaststelling heeft al plaatsgevonden met het besluit van 24 maart 2026. De verlenging van de overdrachtstermijn dateert van 23 juni 2026, en daarmee ná de inwerkingtreding van de AMbV. Gelet op de onmiddellijke werking van de AMbV is die verordening dus van toepassing.
Beoordeling door de rechtbank
4. Voor zover eiser heeft verzocht om al hetgeen namens eiser reeds naar voren is gebracht in deze procedure als herhaald en ingelast te beschouwen, overweegt de rechtbank dat eiser niet heeft toegelicht op welke punten hij doelt. Deze procedure gaat over de verlenging van de overdrachtstermijn. Niet is gebleken dat eerder punten naar voren zijn gebracht dan in het beroepschrift. Indien eiser doelt op hetgeen in de procedure tegen het overdrachtsbesluit is aangevoerd, geldt dat deze procedure op het verlengingsbesluit ziet en de rechtbank al heeft geoordeeld over de gronden in het beroep tegen het overdrachtsbesluit. De beroepsgrond slaagt niet.
5. Eiser betwist dat hij zou zijn ondergedoken. Hij zou uitvoering hebben gegeven aan de instructie die hij van de DT&V heeft ontvangen. Naar aanleiding van die instructies heeft hij de opvanglocatie in Zeist verlaten met de bedoeling zich naar Gouda te begeven, maar heeft hij ervoor gekozen om eerst afscheid te nemen van zijn partner. Eiser stelt niet de intentie te hebben gehad om onder te duiken of de overdracht te frustreren en is bovendien bereikbaar gebleven voor zijn gemachtigde. Hier voegt eiser ter zitting aan toe dat hij niet terug kan naar Duitsland, omdat hij zijn medicatie daar niet kan krijgen en zijn gezondheidstoestand daardoor achteruit zal gaan. Volgens eiser is het enkele feit dat iemand zich niet op het verwachte moment op een bepaalde locatie bevindt, onvoldoende om onderduiken aan te nemen, zeker indien er een verklaring bestaat voor die afwezigheid.
Op grond van artikel 46, eerste lid, van de AMbV bedraagt de overdrachtstermijn zes maanden en gaat deze termijn lopen vanaf aanvaarding van het verzoek van een andere lidstaat om betrokkene over- of terug te nemen of vanaf de definitieve beslissing op het beroep wanneer dit overeenkomstig artikel 43, derde lid, van de AMbV opschortende werking heeft. Uit artikel 46, tweede lid, van de AMbV volgt dat als de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden, de verplichting voor de verantwoordelijke lidstaat om de vreemdeling over te nemen of terug te nemen komt te vervallen. De verantwoordelijkheid voor de behandeling van de asielaanvraag van die vreemdeling gaat dan over op de verzoekende lidstaat. De termijn van overdracht van de vreemdeling kan tot maximaal drie jaar worden verlengd als de overdracht van de vreemdeling niet kan worden uitgevoerd wegens onderduiken. Op 22 juni 2026 is er een melding gedaan dat eiser MOB zou zijn vertrokken. Bij besluit van 23 juni 2026 heeft verweerder op grond van artikel 46, tweede lid van de AMbV de overdrachtstermijn van eiser verlengd tot drie jaar, omdat eiser is vertrokken zonder dat bekend is waarheen.
In artikel 2, zeventiende lid van de AMbV wordt een definitie gegeven van het begrip ‘onderduiken’. Onderduiken is volgens deze bepaling de handeling waarbij een betrokken persoon niet beschikbaar blijft voor de bevoegde administratieve of gerechtelijke autoriteiten, bijvoorbeeld door;
a. a) het grondgebied van een lidstaat te verlaten zonder toestemming van de bevoegde autoriteiten om redenen die niet buiten de controle van die persoon vallen;
b) te verzuimen melding te doen van afwezigheid in een bepaald opvangcentrum of aangewezen gebied van verblijf indien een lidstaat dat vereist, of
c) te verzuimen voor de bevoegde autoriteiten te verschijnen indien die autoriteiten dat vereisten.
Uit het arrest Jawo van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218 (punt 70) volgt dat onder ‘onderduiken’ dient te worden verstaan dat een betrokkene onderduikt wanneer deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, met het doel om deze overdracht te voorkomen. In punt 61 van dit arrest onderkent het Hof dat er aanzienlijke moeilijkheden zijn voor de bevoegde autoriteiten om het bewijs te leveren van die opzet. Om de bevoegde autoriteiten tegemoet te komen in haar bewijslast, heeft het Hof in punt 62 een bewijsvermoeden in het leven geroepen. De vreemdeling onttrekt zich in ieder geval opzettelijk aan het toezicht van de autoriteiten, als hij hem de toegekende woonplaats heeft verlaten, zonder de bevoegde nationale autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te brengen, op voorwaarde dat de autoriteiten hem hebben geïnformeerd over zijn verplichtingen. Dit volgt tevens uit de uitspraak van de Afdeling van 30 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5739. Het is vervolgens aan de vreemdeling om aannemelijk te maken dat hij niet de bedoeling had onder te duiken om de overdracht te voorkomen (zie de uitspraak van de Afdeling van 14 december 2022, ECLI:NL:RVS:2022:3630, van 5 januari 2023, ECLI:NL:RVS:2023:16 en van 14 januari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:154).
De rechtbank overweegt dat eiser bij aanvang van zijn asielprocedure geïnformeerd is over zijn verplichtingen. In het door eiser ondertekende M35H-formulier, waarmee hij asiel heeft aangevraagd, staat dat hij bekend is met de verplichting om (wijzigingen in) zijn woon- of verblijfplaats en adres zo spoedig mogelijk aan verweerder door te geven. Daarnaast kan uit bovenstaande overwegingen uit het arrest Jawo worden opgemaakt dat wanneer een vreemdeling niet kan worden overgedragen omdat hij MOB is vertrokken, aangenomen kan worden dat hij is vertrokken met de bedoeling om die overdracht te voorkomen. Uit de door verweerder overlegde gegevens blijkt dat eiser in het vertrekgesprek met de DT&V op 13 april 2026 heeft aangegeven niet mee te willen werken aan zijn geplande overdracht. In het vertrekgesprek van 17 juni 2026 is door de DT&V aangegeven dat eiser zich de dag later, dus op 18 jun 2026, moest melden op de Dublin Overdracht Locatie (DOL) in Gouda. Uit de schermafbeelding van het systeem van de DT&V blijkt dat eiser hier nooit is aangekomen. Hierover voert eiser ter zitting aan dat aan de inhoud van het verslag van zijn vertrekgesprek met de DT&V van 17 juni 2026 getwijfeld kan worden. Eiser is tijdens dit gesprek gebeld door zijn gemachtigde en daar is niets over opgenomen in het gespreksverslag. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich ter zitting terecht op het standpunt stelt dat dit verslag slechts een zakelijke weergave is van het gesprek en dat het feit dat er niet in is opgenomen dat een telefoongesprek tussen eiser en zijn gemachtigde heeft plaatsgevonden geen reden is om te twijfelen aan hetgeen is opgenomen over het gesprek tussen de medewerker van de DT&V en eiser. Bovendien lijkt eiser ook niet te weerspreken dat hij ervan op de hoogte is gesteld dat hij zich moest melden op 18 juni 2026. Hij stelt alleen dat hij ervoor heeft gekozen om eerst afscheid te nemen van zijn partner. Nu vaststaat dat eiser de autoriteiten hier niet van op de hoogte heeft gesteld en hij zich niet heeft gemeld op de afgesproken plaats en tijd, gaat de rechtbank er van uit dat eiser de opzet heeft gehad om de overdracht te voorkomen en er dus sprake is van onderduiken.
Voorts kan de stelling dat eiser eerst afscheid wilde nemen van zijn partner niet worden gezien als een geldige reden om de autoriteiten niet in te lichten over zijn afwezigheid. Daarnaast wordt niet duidelijk waarom eiser zich daarna niet alsnog heeft gemeld bij de overdrachtslocatie. Verweerder heeft ter zitting naar voren gebracht dat eiser hierna nog 48 uur de tijd heeft gehad om zich te melden. Niet is gebleken dat eiser dit heeft gedaan.
De stelling dat eiser niet terug kan naar Duitsland, omdat hij zijn medicatie daar niet kan krijgen en zijn gezondheidstoestand daardoor achteruit zal gaan, wordt ook niet gevolgd. Het gaat in deze zaak immers om de rechtmatigheid van het verlengingsbesluit en niet om de (on)mogelijkheid om aan Duitsland te worden overgedragen. Over dit laatste is in de rechtbankuitspraak van 15 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17817) al geoordeeld dat eiser onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat zijn medische situatie overdracht onmogelijk maakt.
Het standpunt van eiser dat verweerder de verblijfplaats van eiser diende te achterhalen alvorens tot het verstrekkende besluit over te gaan om hem als MOB aan te merken en de overdrachtstermijn te verlengen, wordt evenmin gevolgd. Verweerder had er gelet op hetgeen hiervoor is overwogen van uit mogen gaan dat eiser MOB vertrokken was. Uit het arrest Jawo volgt immers dat het aan eiser is om aannemelijk te maken dat er geldige redenen waren om de autoriteiten niet in te lichten over zijn afwezigheid en dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten. Dit heeft eiser niet gedaan. Verweerder heeft dan ook terecht aangenomen dat sprake is van onderduiken. Dat eiser nog contact onderhield met zijn gemachtigde maakt het voorgaande niet anders. Verweerder had dan ook de bevoegdheid om de overdrachtstermijn van eiser op grond van artikel 46, tweede lid, van de AMbV te verlengen.
De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van
mr. P. Tito Lliulli, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze
partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend
binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de
behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de
indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.