Vreemdelingenrecht

bewaring; vervolgberoep; zicht op uitzetting; voortvarend handelen; lichter middel; ambtshalve toetsing; ogg.

Rechtbank Den Haag, 9 november 2026

Zaakgegevens

Op 9 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
9 november 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
NL26.65506
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33067
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

bewaring; vervolgberoep; zicht op uitzetting; voortvarend handelen; lichter middel; ambtshalve toetsing; ogg.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.65506


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser

(gemachtigde: mr. A. Agayev),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder.

Procesverloop

Verweerder heeft op 27 september 2026 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Bij uitspraak van 7 oktober 2026 heeft de rechtbank het beroep van eiser tegen dat besluit ongegrond verklaard.

Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.

Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.

De rechtbank heeft het vooronderzoek op 5 november 2026 gesloten en bepaald dat de zaak niet op zitting wordt behandeld.

Overwegingen

Inleiding

1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.

2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 7 oktober 2026 (in de zaak NL26.57328) volgt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van dat onderzoek, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 1 oktober 2026.

3. De in deze uitspraak te toetsen periode loopt gezien het voorgaande dus van

1 oktober 2026 tot 5 november 2026.

Zicht op uitzetting

4. Eiser betoogt dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Marokko is komen te ontbreken. Daartoe voert eiser aan dat de Marokkaanse autoriteiten nog steeds niet hebben gereageerd op de aanvraag tot de afgifte van een laissez-passer (lp) van

9 oktober 2026.

4.1.

De rechtbank stelt voorop dat in zijn algemeenheid kan worden uitgegaan van zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Marokko. De rechtbank verwijst in dit verband naar de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 november 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:3269), 8 augustus 2023 (ECLI:NL:RVS:2023:3033) en 27 januari 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:219).

4.2.

Als het gaat om het zicht op uitzetting in eisers specifieke geval, overweegt de rechtbank dat uit de voortgangsrapportage van 30 oktober 2026 blijkt dat de lp-aanvraag van 9 oktober 2026 nog altijd in behandeling is bij de Marokkaanse autoriteiten. Eiser heeft geen concrete aanknopingspunten naar voren gebracht die tot de conclusie leiden dat voor hem niet binnen een redelijke termijn een lp zal worden afgegeven. Dat de Marokkaanse autoriteiten (nog) niet hebben gereageerd op de lp-aanvraag, is daarvoor onvoldoende.

De verstreken tijd sinds het indienen van de huidige lp-aanvraag is te kort om te oordelen dat zicht op uitzetting binnen redelijke termijn ontbreekt. De beroepsgrond slaagt niet.

Voortvarend handelen

5. Eiser betoogt dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting. Daartoe voert eiser aan dat verweerder enkel een lp-aanvraag heeft ingediend en eenmaal heeft gerappelleerd bij de Marokkaanse autoriteiten ten aanzien van deze lp-aanvraag.

5.1.

Uit het dossier komt naar voren dat verweerder in de te toetsen periode op 9 oktober 2026 een lp-aanvraag heeft ingediend bij de Marokkaanse autoriteiten en vervolgens op

20 oktober 2026 bij hen schriftelijk heeft gerappelleerd ten aanzien van deze aanvraag. Verder heeft verweerder op 30 oktober 2026 een vertrekgesprek met eiser gevoerd.

Het verslag van dit gesprek bevindt zich in het dossier.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder hiermee, mede in aanmerking genomen dat hij grotendeels afhankelijk is van de Marokkaanse autoriteiten en van eiser geen medewerking krijgt, in de te toetsen periode voldoende voortvarend heeft gewerkt aan eisers uitzetting naar Marokko. De beroepsgrond slaagt niet.

Lichter middel

6. Eiser betoogt dat verweerder heeft nagelaten te motiveren waarom het laten voortduren van de maatregel van bewaring nog steeds evenredig is, nu het zicht op uitzetting is komen te ontbreken en verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan eisers uitzetting. Daarnaast heeft verweerder nagelaten een actuele beoordeling te maken of niet alsnog met een lichter middel kon worden volstaan.

6.1.

In de uitspraak van 7 oktober 2026 (in de zaak NL26.57328) heeft de rechtbank geoordeeld dat verweerder terecht geen aanleiding heeft gezien voor het toepassen van een lichter middel. De rechtbank is van oordeel dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat er zich in de te toetsen periode gewijzigde omstandigheden hebben voorgedaan die aanleiding geven voor het oordeel dat het onderduikrisico aanzienlijk is afgenomen of voor het oordeel dat de maatregel onevenredig bezwarend is geworden. In de rechtsoverwegingen 4.1., 4.2. en 5.1. is al geoordeeld dat – anders dan eiser betoogt – het zicht op uitzetting niet is komen te ontbreken en dat verweerder voldoende voortvarend werkt aan de uitzetting.

De beroepsgrond slaagt niet.

Slotsom beroepsgronden

7. Uit het voorgaande volgt dat de beroepsgronden van eiser niet leiden tot het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode (1 oktober 2026 tot 5 november 2026) op enig moment onrechtmatig is geweest.

Ambtshalve toetsing

8. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode op enig moment onrechtmatig is geweest.

Daarnaast heeft het Hof in het arrest Adrar van 4 september 2025 (ECLI:EU:C:2025:647) voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Daarvan is naar het oordeel van de rechtbank, ambtshalve toetsend op basis van de informatie in het dossier, niet gebleken.

Conclusie

9. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is gezien het voorgaande ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. E.J. Rutten, rechter, in aanwezigheid van

mr. D.M. Abrahams, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Dit volgt uit artikel 96, derde lid, van de Vw.