Civiel recht overig

Rechtbank Overijssel · Eerste aanleg - enkelvoudig · Civiel recht overig

Rechtbank Overijssel, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Almelo
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
7 november 2026
Zaaknummer
12191562 \ CV EXPL 26-594
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:6810
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Loonvordering.

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Almelo

Zaaknummer: 12191562 \ CV EXPL 26-594

Vonnis van 27 oktober 2026

in de zaak van

[eiser] ,

te [woonplaats 1],

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser],

gemachtigde: IkinkBekman Incasso & Gerechtsdeurwaarders,

tegen

1 vennootschap onder firma [gedaagde (VOF)],

te [vestigingsplaats],

en haar vennoten,

2
2. [gedaagde 1],

te [woonplaats 2],
3. [gedaagde 2],

te [woonplaats 3],

gedaagde partijen,

hierna samen te noemen: [gedaagden],

procederend zonder gemachtigde.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 10 april 2026 met producties;

- de conclusie van antwoord;

- het bericht van [gedaagden] met een aanvullend verweer;
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald;

- de mondelinge behandeling van 2 oktober 2026, waarbij [eiser] is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde, die gebruik heeft gemaakt van spreekaantekeningen. Namens [gedaagde (VOF)] zijn haar vennoten [gedaagde 1] en [gedaagde 2] verschenen.

1.2

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De samenvatting

2.1

[eiser] heeft vanaf 1 september 2025 een periode bij [gedaagde (VOF)] als chef-kok gewerkt. In december 2025 heeft hij de arbeidsovereenkomst opgezegd tegen eind januari 2026. Op 8 januari 2026 heeft [eiser] zich ziekgemeld. [eiser] vordert dat [gedaagden] zijn loon bij ziekte doorbetaalt, te vermeerderen met wettelijke verhoging, vakantietoeslag, wettelijke rente en kosten. Ook vordert [eiser] dat [gedaagden] zijn loonstroken en een correcte en deugdelijke eindafrekening verstrekt, op straffe van een dwangsom.

2.2

[gedaagden] is het daar niet mee eens. Zij vindt dat zij de afspraken is nagekomen en niets meer hoeft te betalen.

2.3

De kantonrechter wijst de vorderingen van [eiser] grotendeels toe. Hierna wordt uitgelegd waarom.

3 De feiten

3.1

[gedaagde (VOF)] is een restaurant in [vestigingsplaats]. [eiser] is daar vanaf 1 september 2025 als chef-kok in dienst geweest, vooreerst voor bepaalde tijd van een jaar. In artikel 3 van de arbeidsovereenkomst is een tussentijds opzegbeding opgenomen. Het bruto maandsalaris bedroeg € 3.089,32 per maand op basis van 38 uur per week, exclusief 8% vakantietoeslag. Volgens artikel 6 van de arbeidsovereenkomst wordt het salaris voor de vijftiende van de opvolgende maand door de werkgever voldaan.

3.2

Op de arbeidsovereenkomst is de CAO Horeca (hierna: de CAO) van toepassing verklaard. In artikel 7.2 van de CAO staat, voor zover van belang, dat een werknemer bij ziekte het eerste jaar recht heeft op 95% van zijn maandloon.

3.3

In december 2025 heeft [eiser] de arbeidsovereenkomst met [gedaagde (VOF)] opgezegd. Daarbij heeft hij medegedeeld dat zijn laatste werkdag op zaterdag 31 januari 2026 zou zijn, rekening houdend met een opzegtermijn van een maand.

3.4

Op 8 januari 2026 heeft [eiser] zich ziekgemeld, met de mededeling dat zijn eerder ingediende ontslag van kracht blijft, dat hij ervan uitgaat dat zijn loon tijdens ziekte wordt doorbetaald en dat hij een oproep van de bedrijfsarts graag tegemoetziet om zijn klachten en reden van zijn ziekmelding te kunnen bespreken.

3.5

[gedaagde (VOF)] heeft op dezelfde dag het volgende gereageerd:

“Wat mij verbaasd

Is dat je nooit gedaan hebt

Wat je mij hebt verteld met solliciteren

Ik heb mij aan alle afspraken gehouden

En zelfs nog elke donderdag vrij gegeven

Wat heb ik er voor terug gekregen

En je hebt gewoon je loon elke maand gekregen

En ook niet minder

Zelfs dat je nog niet meer deed dan mijn leerling!!!

Heel jammer!!!”

3.6

[eiser] heeft op 2 februari 2026 een e-mail naar [gedaagde (VOF)] gestuurd, waarin hij kortgezegd uitlegt dat zijn salaris uiterlijk voor de vijftiende van de opvolgende maand moet worden uitbetaald en dat hij ervan uitgaat dat zijn laatste salaris, inclusief eventueel openstaande vakantiedagen en vakantiegeld uiterlijk voor 15 februari 2026 zal worden overgemaakt.

3.7

Daarna heeft [gedaagde (VOF)] op 4 februari 2026 het volgende Whatsappbericht naar [eiser] gestuurd:

“Ziektewet

En werk weigering

En er met de pet na gooien

Zijn verschillende dingen??

Heb je een dokters bewijs

Wanneer breng je de spullen terug??”

3.8

Daarop heeft [eiser] het volgende geantwoord:

“Ik heb mij correct ziekgemeld. Medische informatie bespreek ik niet via Whatsapp. Ik heb u hierover per e-mail benaderd en zie verdere communicatie daar graag tegemoet. […]”

3.9

Vervolgens heeft [gedaagde (VOF)] het volgende gereageerd:

“Ziek gemeld

Je hebt er een zooitje van gemaakt

En het werk slecht uitgevoerd

En daar heb ik wat van gezegt

En toen ben je weg gegaan

Werk weigering

Je kunt je dagen wat je gewerkt hebt uit betaald krijgen

Min de aantal min uren”

3.10

Bij brief van 20 februari 2026 heeft de (voormalig) gemachtigde van [eiser] [gedaagde (VOF)] gesommeerd om binnen zeven dagen het achterstallige loon uit te betalen vanwege het onrechtmatig inhouden bij ziekte, en dat [eiser] voor 1 maart 2026 een correcte en gespecificeerde eindafrekening wenste te ontvangen. Daarbij is ook de wettelijke verhoging en wettelijke rente aangezegd.

3.11

Op 9 maart 2026 volgt er opnieuw een sommatie, waarop [gedaagde (VOF)] kortgezegd heeft gereageerd het niet eens te zijn met de loonvordering.

3.12

De (voormalig) gemachtigde van [eiser] heeft op 20 maart 2026 nogmaals verzocht om binnen zeven dagen het achterstallige loon aan [eiser] te betalen.

3.13

In maart 2026 heeft [gedaagden] een bedrag van € 232,00 aan [eiser] betaald.

3.14

Bij brief van 27 maart 2026 heeft de (voormalig) gemachtigde de loonvordering als volgt gespecificeerd en verzocht om het openstaande saldo binnen zeven dagen te betalen:

- Loon van 9 januari 2026 tot 1 februari 2026 (€ 2.136,00 * 95%): € 2.201,14;

- Wettelijke verhoging van 50%: € 1.100,57;

- Wettelijke rente van 4%: € 142,63;

- Vakantietoeslag van 8%: € 264,14;

- Totaal: € 3.708,48

- Reeds voldaan: € 232,00

3.15

[gedaagde (VOF)] heeft niet betaald en niet aan de overige sommaties voldaan.

4 Het geschil

4.1

[eiser] vordert – samengevat – veroordeling van [gedaagden] tot betaling van € 3.708,48, bestaande uit achterstallig loon over januari 2026, vakantietoeslag, wettelijke verhoging en wettelijke rente, vermeerderd met kosten en onder aftrek van het reeds betaalde bedrag van € 232,00. Daarnaast vordert [eiser] dat [gedaagden] een correcte en deugdelijk gespecificeerde loonstrook over januari 2026, alle loonstroken gedurende het dienstverband en een correcte en deugdelijk gespecificeerde eindafrekening verstrekt, op straffe van een dwangsom van € 250,00 per dag tot een maximum van € 10.000,00.

4.2

[gedaagden] voert verweer. [gedaagden] concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser], met veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure.

4.3

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

5 De beoordeling

5.1

[eiser] stelt dat hij tot 1 februari 2026 in dienst was bij [gedaagde (VOF)], dat hij zich op 8 januari 2026 heeft ziekgemeld en dat hij op grond van de wet (artikel 7:629 Burgerlijk Wetboek (BW)) recht heeft op doorbetaling van loon bij ziekte. Zijn vordering ziet op het resterende loon over de maand januari 2026, vermeerderd met de wettelijke verhoging van 50% op grond van artikel 7:625 BW, vakantietoeslag van 8% en wettelijke rente (zie rechtsoverweging 3.14.).

5.2

[gedaagden] is het niet met de vordering eens en vindt dat [eiser] er gedurende de arbeidsovereenkomst met de pet naar heeft gegooid. [gedaagden] stelt [eiser] niet te hebben aangemeld bij de bedrijfsarts, omdat hij de arbeidsovereenkomst al had opgezegd. Ook had [eiser] min-uren gemaakt. Die min-uren heeft [gedaagden] van de salarisberekening afgetrokken. [gedaagden] heeft het bedrag waarvan zij meent waar [eiser] recht op heeft aan hem uitbetaald.

5.3

De kantonrechter oordeelt als volgt. Volgens artikel 7:629a lid 1 BW wijst de rechter een loonvordering met betrekking tot loondoorbetaling bij ziekte af, wanneer bij de eis geen verklaring van een deskundige is gevoegd. Dat geldt niet wanneer in een van de gevallen genoemd in lid 2, waaronder het geval dat het overleggen van een deskundigenverklaring in redelijkheid niet van de werknemer kan worden gevergd. Dat geval doet zich hier voor. Op het moment dat [eiser] zich ziek meldde, heeft [gedaagden] er namelijk zelf voor gekozen om geen bedrijfsarts in te schakelen. Daardoor kon zij niet vaststellen of [eiser] daadwerkelijk ziek was. Voor zover [gedaagden] betwist dat [eiser] ziek was, heeft zij dit niet onderbouwd. Gelet op het feit dat [gedaagden] geen melding heeft gedaan bij de bedrijfsarts, kan het niet aan [eiser] worden toegerekend dat hij geen deskundige heeft geraadpleegd om zijn ziekte vast te laten stellen.

5.4

De kantonrechter gaat er daarom vanuit dat [eiser] daadwerkelijk ziek was op het moment dat hij zich ziek heeft gemeld. Dat betekent dat [gedaagden] het loon van [eiser] op grond van artikel 7:629 lid 1 BW en conform de CAO moest doorbetalen. Dat is niet gebeurd. Daarom zal de vordering tot betaling hiervan worden toegewezen. [eiser] heeft gesteld dat het gaat om een bedrag van € 2.201,14 aan achterstallig loon (zie ook rechtsoverweging 3.14.). Dat heeft [gedaagden] niet inhoudelijk betwist, zodat de kantonrechter van dit bedrag uitgaat.

5.5

[gedaagden] heeft nog als verweer gevoerd dat sprake was van min-uren en dat zij dat in mindering op het achterstallige salaris wil brengen. [gedaagden] heeft echter niet onderbouwd dat zij [eiser] heeft opgeroepen om de min-uren alsnog te komen werken. Partijen erkennen wel dat [eiser] eens een extra dienst heeft gedraaid. Nu [gedaagden] haar verweer over de aftrek van min-uren niet heeft onderbouwd, kan zij die uren niet in mindering brengen. Er is geen sprake van een situatie waaruit volgt dat het geheel of gedeeltelijk niet verrichten van de overeengekomen arbeid in redelijkheid voor rekening van [eiser] behoort te komen. [eiser] heeft zich namelijk altijd beschikbaar gesteld voor eventuele extra werkzaamheden. [gedaagden] heeft weliswaar gezegd dat het tot de verantwoordelijkheid van [eiser] behoort om zelf er voor te zorgen dat hij de werkzaamheden uitvoert die bij de functie van chef-kok horen, maar daarmee is niet gezegd dat [eiser] heeft geweigerd om zijn uren te maken. Kortom: de loonvordering van [eiser] zal worden toegewezen.

5.6

Dat geldt ook voor de vakantietoeslag van 8%. Zoals tijdens de mondelinge behandeling is besproken, kan de vakantietoeslag alleen gerekend worden over het achterstallige salaris (en niet ook over de wettelijke verhoging). Het gaat dan om een bedrag van € 176,09.

5.7

Nu [gedaagden] te laat is met het betalen van het loon van [eiser], geldt gelet op artikel 7:625 lid 1 BW een wettelijke verhoging van 50% bovenop het openstaande salaris. Gelet op de houding van [gedaagden] ziet de kantonrechter geen aanleiding om de wettelijke verhoging (ambtshalve) te matigen. Dat komt neer op een bedrag van € 1.188,62. De vordering tot betaling daarvan ligt ook voor toewijzing gereed.

5.8

Concluderend komt het volgende bedrag voor toewijzing in aanmerking:

- Hoofdsom: € 2.201,14

- Vakantietoeslag van 8% over € 2.201,14: € 176,09

- Wettelijke verhoging: € 1.188,62 (+)

- Subtotaal: € 3.565,85

- Reeds betaald: € 232,00 (-/-)

- Toewijsbaar bedrag: € 3.333,85

Wettelijke rente

5.9

Het salaris over de maand januari 2026 moest volgens artikel 6 van de arbeidsovereenkomst vóór 15 februari 2026 door [gedaagden] worden betaald. Dat is niet gebeurd. [eiser] heeft [gedaagden] daar op 2 februari 2026 nog op gewezen. De wettelijke rente over een bedrag van € 3.333,85 is daarom toewijsbaar vanaf 15 februari 2026, te rekenen tot aan de datum van de brief van 27 maart 2026 (zie rechtsoverweging 3.14.), omdat [eiser] kennelijk alleen de tot die datum verschenen wettelijke rente heeft gevorderd.

Buitengerechtelijke incassokosten

5.10

[eiser] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). [eiser] heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. [eiser] heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Daarom zal een bedrag van € 571,91 inclusief btw worden toegewezen.

Verstrekking specificaties

5.11

De vordering van [eiser] die strekt tot veroordeling van [gedaagden] om verschillende specificaties op straffe van een dwangsom te verstrekken, zal worden toegewezen als in de beslissing te melden. [gedaagden] heeft hier namelijk geen afzonderlijk verweer tegen gevoerd. De termijn zal worden bepaald op vier weken na betekening van het vonnis. De dwangsom zal worden beperkt en gemaximeerd tot een bedrag van € 250,00 per dag, tot een maximum van € 5.000,00 is bereikt.

Proceskosten

5.12

[gedaagden] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

157,87

- griffierecht

€

265,00

- salaris gemachtigde

€

576,00

(2 punten × € 288,00)

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

1.142,87

Hoofdelijkheid

5.13

De veroordeling wordt op grond van artikel 18 Wetboek van Koophandel (deels) hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen aan de wederpartij.

6 De beslissing

De kantonrechter

6.1

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 3.333,85, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag, te rekenen vanaf 15 februari 2026 tot 27 maart 2026,

6.2

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 571,91 aan buitengerechtelijke kosten inclusief btw,

6.3

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om binnen vier weken na betekening van het vonnis de volgende stukken aan [eiser] te verstrekken:

a. alle loonstroken vanaf het moment van indiensttreding van [eiser] (1 september 2025) tot en met het einde van het dienstverband (31 januari 2026), waaronder een correcte en deugdelijk gespecificeerde loonstrook over januari 2026, voor zover [gedaagden] die nog niet heeft verstrekt;

b. een correcte en deugdelijk gespecificeerde eindafrekening per einde dienstverband (31 januari 2026), waaronder begrepen een specificatie van het loon over januari 2026, de opgebouwde doch niet genoten vakantiedagen, het opgebouwde vakantiegeld en de daarop toegepaste inhoudingen en verrekeningen,

6.4

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan [eiser] een dwangsom te betalen van € 250,00 voor iedere dag dat [gedaagden] niet aan de beide veroordelingen in onderdeel 6.3. van dit vonnis voldoet, tot een maximum van € 5.000,00 is bereikt,

6.5

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk in de proceskosten van € 1.142,87, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagden] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

6.6

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

6.7

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. A. Smedes en in het openbaar uitgesproken door mr. drs. A.M. van Diggele op 27 oktober 2026.

!

!