Civiel recht overig
geschil tussen twee particulieren over een beloning voor bemiddelingswerkzaamheden, artikel 7:425 BW
Rechtbank Overijssel, 27 oktober 2026
ECLI:NL:RBOVE:2026:6812 · Rechtbank Overijssel · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-overijssel/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbove-2026-6812
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank OverijsselRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 7 november 2026
- Zaaknummer
- 12174714 \ CV EXPL 26-1135
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6812
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
geschil tussen twee particulieren over een beloning voor bemiddelingswerkzaamheden, artikel 7:425 BW
Uitspraak
RECHTBANK OVERIJSSEL
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Zwolle
Zaaknummer: 12174714 \ CV EXPL 26-1135
Vonnis van 27 oktober 2026
in de zaak van
[eiser] ,
te [woonplaats 1] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
procederend in persoon,
tegen
[gedaagde] ,
te [woonplaats 2],
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde],
gemachtigde: mr. D.M. Kramer-Bakker.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 15 januari 2026 met producties genummerd 1 t/m 8,
- de conclusie van antwoord met bijlagen 1 t/m 14,
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald
- de schriftelijke nadere toelichting op de dagvaarding van [eiser] , op de rechtbank ontvangen op 14 september 2026,
- de mondelinge behandeling van 23 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn bijgehouden.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 Waar het geschil over gaat
Dit geschil gaat over werkzaamheden die [eiser] ten behoeve van [gedaagde] heeft verricht in een kwestie met een derde over een door [gedaagde] te ontvangen schadevergoeding. De kantonrechter komt in dit vonnis tot het oordeel dat tussen [eiser] en [gedaagde] sprake is geweest van een bemiddelingsovereenkomst en dat voor de beloning een percentage van de te ontvangen schadevergoeding is overeengekomen. Een bedrag van € 4.750,00 wordt daarom toegewezen. In dit vonnis wordt deze beslissing nader toegelicht.
3 De feiten
[gedaagde] is kunstenaar. Een kunstwerk van haar, een betonnen beeld genaamd “[kunstwerk]” heeft zij in 2018 geschonken aan het Martini Ziekenhuis in Groningen (hierna te noemen: het ziekenhuis).
Bij de totstandkoming van de schenkingsovereenkomst met het ziekenhuis en bij de afspraken rond de plaatsing van het kunstwerk in de hal van het ziekenhuis is [gedaagde], op haar eigen verzoek, bijgestaan door [eiser] . [eiser] heeft in dat kader werkzaamheden verricht.
Omstreeks januari 2024 heeft de kunstcommissie van het ziekenhuis aan [gedaagde] meegedeeld dat zij het kunstwerk uit de centrale hal van het ziekenhuis wilde verwijderen. Bij brief van 22 januari 2024 heeft [eiser] namens [gedaagde] gereageerd op dit besluit.
In het voorjaar van 2025 is gebleken dat het kunstwerk door toedoen van het ziekenhuis geheel verloren is gegaan. Daarover heeft [eiser] , op verzoek van [gedaagde], opnieuw contact gehad en besprekingen en correspondentie gevoerd met het ziekenhuis.
Op 3 maart 2025 schrijft [gedaagde] in een e-mailbericht aan [eiser] onder andere:
“Maar we moeten het nog wel hebben over een percentage voor de eventuele ‘schadevergoeding’ wat voor jou is…!
Op 31 maart 2025 schrijft [eiser] in een e-mailbericht aan [gedaagde] onder andere: “(…) Jij vroeg mij laatst wat ik voor mijn inspanningen vergoed zou willen hebben, ik heb hierover nagedacht en ik stel voor dat jij met een percentage voorstel komt. (…)”
Daarop reageert [gedaagde] met : “(…) persentage…direct denk ik sam sam…ieder de helft, dus 50%.”
Op 3 april 2025 heeft een bespreking plaatsgevonden in het ziekenhuis, waarbij [eiser] namens [gedaagde] aanwezig was. Van deze bespreking heeft [eiser] een verslag gemaakt en dat verslag is (ook) aan [gedaagde] toegezonden.
Op 12 mei 2025 vindt de volgende e-mailwisseling plaats.
[eiser] schrijft in een e-mailbericht aan [gedaagde]:
“(…) Vind wel dat in opvolging van jouw enige tijd geleden sam sam opmerking, we nu zakelijk de boel moeten formaliseren. Kan heel eenvoudig met deze e-mail. Ik vind het goed verdedigbaar dat we een volgende verdeling maken waar waarin ik ook [naam] enigszins betrek. 55% [gedaagde] – 40% [eiser] - 5% [naam] zou ik alles overziend nu een reëel verhaal vinden. Zeg maar wat je hiervan vindt.”
Daarop antwoordt [gedaagde] kortweg met:
“45% [eiser] en 5% [naam] en 50% iV
Akkoord? “
Hierop antwoordt [eiser] met:
“Helemaal akkoord [gedaagde].”
Op 13 mei 2025 schrijft de advocaat van het ziekenhuis aan [eiser] een brief met een voorstel voor een vaststellingsovereenkomst. Daarna heeft [eiser] telefonisch contact met de advocaat van het ziekenhuis. De advocaat van het ziekenhuis schrijft op 15 mei 2025 in een brief aan [eiser] : “(…) Namens het ziekenhuis kan ik u berichten dat zij in ieder geval bereid is aan mevrouw [gedaagde] een bedrag van € 10.000,- (…) te betalen ter compensatie van door haar geleden immateriële schade. Dit is een onvoorwaardelijk aanbod dat zo nodig in rechte zal worden herhaald. (…)”
Op 26 mei 2025 schrijft [gedaagde] in een e-mailbericht aan [eiser] :
“Hoi [eiser] ,
AJB zoals je zelf zegt … we moeten het niet ingewikkelder maken dan het is.
Het feitenrelaas kan rechtstreeks naar een jurist. (…)”
Daarop reageert [eiser] in een e-mailbericht van 28 mei 2025, waarin hij onder meer schrijft:
“(…) Mij bekruipt het gevoel dat jij de regie naar jou toe wilt halen en dat is in dit stadium niet nodig en ook zeer onverstandig. (…)”
En verderop in dit mailbericht schrijft hij: “ (…) Lang verhaal kort wil ik jou toch echt verzoeken om de coördinatie van deze klus bij mij te laten, om vergissingen en fouten te voorkomen, en om te zorgen dat we de tot nu toe opgebouwde kracht van deze case ook krachtig houden en niet wordt afgezwakt (…)”
Op 2 juni 2025 schrijft [eiser] nog een bericht aan [gedaagde]. Aan het eind daarvan schrijft hij: “(…) Wat hier nu gebeurt grijpt mij nogal aan, en ik begrijp ook niet waarom plotseling het vertrouwen in mij er niet meer is. (…)”
Op 8 juni 2025 schrijft [gedaagde] in een e-mailbericht aan [eiser] dat zij een journalist van een krant (Argus) heeft benaderd.
Op 1 juli 2025 gaat [gedaagde] akkoord met een voorstel van het ziekenhuis om haar een vergoeding van € 10.000,= te betalen.
Op 6 augustus 2025 heeft [eiser] aan [gedaagde] een nota gestuurd van een bedrag van € 9.600,00 voor geleverde diensten inzake de bemiddeling tussen [gedaagde] en het ziekenhuis. [gedaagde] heeft geen betalingen verricht aan [eiser] .
4 Het geschil
[eiser] vordert om bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] te veroordelen om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 4.750,00 te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf de dag van dagvaarding tot aan de dag van algehele voldoening, en daarnaast om [gedaagde] te sommeren tot het openbaar maken aan [eiser] van het volledige door het ziekenhuis aan [gedaagde] uitgekeerde schadebedrag, alles met veroordeling van [gedaagde] in de kosten van de procedure.
[gedaagde] voert verweer en concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
De aanloop naar het geschil
Tussen partijen staat vast dat [eiser] en zijn echtgenote bevriend waren met [gedaagde]. Uit dat contact is voortgekomen dat [eiser] [gedaagde] heeft bijgestaan bij de totstandkoming en uitvoering van eens schenkingsovereenkomst in 2018. De schenking had betrekking op een door [gedaagde] vervaardigd kunstwerk, dat zij destijds heeft geschonken aan voornoemd ziekenhuis. In 2024 en 2025 heeft [eiser] opnieuw namens [gedaagde] overleg gevoerd met het ziekenhuis, ditmaal over een schadevergoeding naar aanleiding van het feit dat het kunstwerk verloren is gegaan. Dit geschil gaat over deze laatste periode. [eiser] heeft toegelicht dat de kern van het geschil voor hem erin is gelegen dat hij zich aan het eind van die periode door [gedaagde] belazerd voelde. Omdat zij tegen eerdere afspraken in contact met de pers heeft gezocht, vond [eiser] dat hij zijn geloofwaardigheid richting het ziekenhuis was kwijtgeraakt en zijn werk niet goed meer kon doen. De kantonrechter zal hierna de vordering van [eiser] beoordelen die volgens [eiser] is gebaseerd op een afspraak tussen partijen.
Afspraak over een beloning?
[eiser] stelt dat hij met [gedaagde] een afspraak heeft gemaakt over een vergoeding voor zijn inspanningen met betrekking tot de schadevergoedingskwestie. Hij beroept zich daarbij op e-mailverkeer tussen hem en [gedaagde] op 3 maart 2025, 31 maart 2025 en op 12 mei 2025 (zie hiervoor onder 3.5, 3.6 en 3.8).
[gedaagde] heeft de volgende verweren aangevoerd. Primair betwist zij dat er een overeenkomst tot stand is gekomen omdat onvoldoende duidelijk zou zijn wat er precies is overeengekomen. Mocht toch sprake zijn van een overeenkomst dan stelt [gedaagde] dat zij die overeenkomst met een beroep op het consumentenrecht heeft herroepen. Voor het geval die verweren niet zouden slagen, doet [gedaagde] een beroep op dwaling op grond waarvan de overeenkomst vernietigd zou moeten worden. Als ook dat verweer niet slaagt, meent [gedaagde] dat aan [eiser] toch geen bedrag toekomt omdat de eventuele afspraak met [eiser] alleen betrekking zou hebben op vergoeding van materiele schade en daarvan is volgens [gedaagde] geen sprake. Er is aan haar een vergoeding uitgekeerd ter zake van immateriële schade, zo stelt zij. Ten slotte voert [gedaagde] aan dat als zij toch een vergoeding verschuldigd zou zijn, deze vergoeding op grond van redelijkheid en billijkheid moet worden beperkt tot een bedrag van € 2.000,00. De verweren worden hierna besproken.
Bemiddelingsovereenkomst en recht op loon
Volgens de wet (artikel 7:425 BW) is sprake van een bemiddelingsovereenkomst wanneer de ene partij, de opdrachtnemer, zich tegenover de andere partij, de opdrachtgever, verbindt tegen loon als tussenpersoon werkzaam te zijn bij het tot stand brengen van een of meer overeenkomsten tussen de opdrachtgever en derden. In deze procedure heeft [eiser] gesteld dat hij dergelijke werkzaamheden voor [gedaagde] heeft verricht. Die werkzaamheden waren bedoeld om met het ziekenhuis tot overeenstemming te komen over een schadevergoeding voor [gedaagde]. [gedaagde] heeft niet betwist dat [eiser] in dat kader voor haar werkzaamheden heeft verricht. De kantonrechter is daarom van oordeel dat er tussen [eiser] en [gedaagde] een bemiddelingsovereenkomst tot stand gekomen. Daarbij hebben partijen ook overleg gevoerd over een vergoeding (loon) voor de werkzaamheden van [eiser] . De kantonrechter is van oordeel dat [eiser] in dat kader terecht een beroep doet op het hiervoor genoemde e-mailverkeer. Naar het oordeel van de kantonrechter volgt daaruit voldoende duidelijk dat er overeenstemming is over een beloning ter grootte van 45% van de door [gedaagde] van het ziekenhuis te ontvangen schadevergoeding. [gedaagde] heeft in deze procedure aangevoerd dat de afspraak met [eiser] onduidelijk was en dat geen overeenstemming is bereikt over de essentialia van de overeenkomst, zoals bijvoorbeeld het in rekening te brengen uurtarief. De kantonrechter volgt [gedaagde] niet in dit verweer. Er is immers een concrete afspraak gemaakt voor de beloning van [eiser] , namelijk een loon ter grootte van 45% van een te ontvangen vergoeding. [gedaagde] heeft verklaard dat zij van het ziekenhuis een schadevergoeding van € 10.000,00 heeft ontvangen. De beloning voor [eiser] komt daarom uit op een bedrag van € 4.500,00. Dat bedrag zal in deze procedure worden toegewezen.
[eiser] heeft tevens vergoeding van wettelijke rente gevorderd, te rekenen vanaf de dag van dagvaarding zijnde 15 januari 2026, over het toe te wijzen bedrag. Die vordering is toewijsbaar op grond van de wet.
Overige verweren slagen niet
Voornoemde beslissing betekent dat de kantonrechter van oordeel is dat de overige verweren van [gedaagde] niet slagen. [gedaagde] heeft een beroep gedaan op het consumentenrecht door aan te voeren dat zij als consument heeft gecontracteerd met een professional, maar [eiser] heeft betwist dat hij als professional heeft gehandeld. Het ging om een samenwerking tussen twee particulieren die is ontstaan omdat [eiser] en zijn echtgenote met [gedaagde] bevriend waren. De kantonrechter ziet daarom geen grond voor toepassing van het consumentenrecht, zoals (de gemachtigde van) [gedaagde] bepleit. Evenmin bestaat aanleiding om het beroep op dwaling te honoreren. [gedaagde] heeft aangevoerd dat zij in de veronderstelling verkeerde dat zij een hogere vergoeding van het ziekenhuis zou gaan ontvangen en dat zij, als zij had geweten dat de vergoeding lager zou zijn, de overeenkomst niet zou hebben gesloten. De betaling van een vergoeding en de hoogte daarvan betreft naar het oordeel van de kantonrechter een toekomstige gebeurtenis. Op grond van artikel 6:228 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek kan vernietiging van de overeenkomst niet worden gegrond op een dergelijke omstandigheid. Tenslotte blijkt uit de mails tussen partijen niet dat bij het bespreken van de vergoeding van [eiser] een onderscheid is gemaakt tussen materiële en immateriële schadevergoeding, zodat er geen reden is om geen vergoeding aan [eiser] te betalen als alleen sprake is van een immateriële schadevergoeding. De kantonrechter ziet verder geen aanleiding om de beloning voor [eiser] op een lager percentage van het ontvangen bedrag vast te stellen, aangezien partijen onderling een percentage van 45% zijn overeengekomen en daarbij niet is gesproken over de hoogte van de door het ziekenhuis uit te keren schadevergoeding.
Overige vorderingen
[eiser] heeft in deze procedure ook aanspraak gemaakt op betaling van incassokosten ter grootte van € 250,00. Die vordering is naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende onderbouwd en is daarom niet toewijsbaar.
Ten slotte heeft [eiser] gevorderd te bepalen dat [gedaagde] aan hem inzage zal geven in het volledige door het ziekenhuis uitgekeerde schadebedrag. De kantonrechter ziet geen grond voor toewijzing hiervan. [gedaagde] heeft immers bij antwoord en bij monde van haar advocaat op de zitting verklaard welke vergoeding het ziekenhuis heeft uitgekeerd en er zijn geen concrete feiten of omstandigheden naar voren gebracht om de juistheid daarvan in twijfel te trekken.
Proceskosten
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
153,77 |
|
|
- griffierecht |
€ |
265,00 |
|
|
Totaal |
€ |
418,77 |
6 De beslissing
De kantonrechter,
veroordeelt [gedaagde] om tegen behoorlijk bewijs van kwijting aan [eiser] te betalen een bedrag van € 4.500,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 15 januari 2026 tot aan de dag van volledige betaling daarvan;
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 418,77, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af hetgeen meer of anders is gevorderd.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. M.W. Eshuis en in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026. (ap) |
||