Strafrecht overig

Opzettelijk overtreden van een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24 september 2026

Zaakgegevens

Op 24 september 2026 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
24 september 2026
Datum publicatie
8 oktober 2026
Zaaknummer
20-001444-25
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHSHE:2026:2747
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Opzettelijk overtreden van een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod.

Uitspraak

Parketnummer : 20-001444-25

Uitspraak : 24 september 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof

’s-Hertogenbosch

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 22 mei 2025, in de strafzaak met parketnummer 82-016499-23 tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1976,

wonende te [adres 1] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter de verdachte ter zake van ‘opzettelijk overtreden van een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod’ veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden.

Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de strafoplegging en, in zoverre opnieuw rechtdoende, de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, zulks met een proeftijd van 2 jaren.

De raadsman heeft primair vrijspraak bepleit en subsidiair een strafmaatverweer gevoerd.

Het vonnis waarvan beroep

Het hof kan zich op onderdelen niet met het bestreden vonnis verenigen. Om redenen van efficiëntie zal het hof het gehele vonnis vernietigen en opnieuw recht doen.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

Hij op of omstreeks 13 januari 2023 te Weert, althans in Nederland, opzettelijk (een) (grote hoeveelheid) accijnsgoeder(en), te weten 29.615 kilogram rooktabak, althans enig accijnsgoed, voorhanden en/of in opslag heeft gehad, terwijl die/dat accijnsgoed(eren) niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de accijns in de heffing waren/was betrokken.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Hij op 13 januari 2023 te Weert opzettelijk een grote hoeveelheid accijnsgoederen, te weten 29.614 kilogram rooktabak, voorhanden heeft gehad, terwijl die accijnsgoederen niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de accijns in de heffing waren betrokken.

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Hierna wordt – tenzij anders vermeld – steeds verwezen naar het proces-verbaal van de Belastingdienst/FIOD, kantoor Maastricht, op ambtseed respectievelijk ambtsbelofte opgemaakt door verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] , opsporingsambtenaren van de Belastingdienst/FIOD, dossiernummer 72242, onderzoek ‘MORAZAN’, gesloten d.d. 12 september 2024, inhoudende een verzameling op ambtseed dan wel ambtsbelofte opgemaakte processen-verbaal van de Belastingdienst/FIOD met daarin gerelateerde bijlagen (digitale dossierpagina’s 1-218).

1. Het proces-verbaal van doorzoeking bedrijfspand [adres 2] d.d. 16 januari 2023 (IBN-B-01), los gevoegd, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als relaas van verbalisanten [verbalisant 3] en [verbalisant 4] :

Op vrijdag 13 januari 2023 heeft er een doorzoeking ter inbeslagneming plaatsgevonden in een bedrijfspand gelegen op het adres [adres 2] .

Plaats, datum en tijdstip van de doorzoeking

Locatie: Bedrijfspand

Adres: [adres 2]

Beschrijving van de doorzoeking

Op 13 januari 2023 om 17:53 uur hebben wij het bedrijventerrein op het adres [adres 2] , alwaar het bedrijfspand op nummer 28 is gelegen, betreden. Hier spraken wij met twee medewerkers van de Douane. De medewerkers van de Douane zijn rond 16:00 uur het voornoemde pand binnengegaan en hebben het pand veiliggesteld. Het binnengaan van het pand is gebeurd door het uitboren van een cilinderslot, waardoor de ingang naar het pand kon worden geopend. In het pand waren geen personen aanwezig. Zij vertelden ons dat ze in de loods ongeveer 190 dozen hebben aangetroffen met tabak.

In het pand troffen we onder meer pallets met dozen tabak, een heftruck, een palletwagen, (…).

Monstername

De in het pand aanwezige dozen stonden verdeeld in vijf partijen.

Elke inbeslaggenomen doos is apart genummerd op de volgende wijze:

- Dozen vak 1 B-01-01-001, B-01-01-002, enz.;

- Dozen vak 2 B-01-02-001, B-01-02-002, enz.;

- Dozen vak 3 B-01-03-001, B-01-03-002, enz.;

- Dozen vak 4 B-01-04-001, B-01-04-002, enz.:

- Dozen vak 5 B-01-05-001, B-01-05-002, enz..

Van vak 1 tot en met 4 zijn uit onwillekeurig (hof begrijpt: willekeurig) gekozen dozen 5 monsters en 5 contra monsters genomen en uit vak 5 zijn 6 monsters en contra monsters genomen. De monsterzakken zijn genummerd met hetzelfde nummer als de doos waaruit de monsters zijn genomen.

Uit de volgende dozen zijn monsters genomen:

- Vak 1 B-01-01-002, B-01-01-008, B-01-01-016, B-01-01-035 en B-01-01-044;

- Vak 2 B-01-02-002, B-01-02-004, B-01-02-008, B-01-02-010 en B-01-02-011;

- Vak 3 B-01-03-002, B-01-03-005, B-01-03-008, B-01-03-017 en B-01-03-024;

- Vak 4 B-01-04-005, B-01-04-014, B-01-04-023, B-01-04-038 en B-01-04-086;

- Vak 5 B-01-05-005, B-01-05-014, B-01-05-019, B-01-05-026 en B-01-05-031

en B-001-05-041

De dozen in de vakken 1, 2, 4 en 5 bevatten bewerkte tabak.

De dozen in vak 3 bevatten ruwe tabak.

De monsters zijn meegenomen naar het kantoor van de Belastingdienst/FIOD te Eindhoven en zullen worden overgedragen aan het team FO.

Door de domeinen zijn de volgende goederen afgevoerd naar de Domeinen in Soesterberg:

In totaal 223 dozen tabak vermeld onder nummer:

B.01.01.001 tot en met B.01.01.046

B.01.02.001 tot en met B.01.02.012

B.01.03.001 tot en met B.01.03.024

B.01.04.001 tot en met B.01.04.096

B.01.05.001 tot en met B.01.05.045

Heftruck vermeld onder nummer B.01.09.001

2. Proces-verbaal van bevindingen Wegen/tellen in beslag genomen tabak Pand B (AMB-002-01), los gevoegd, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als relaas van verbalisant [verbalisant 5] :

In het onderzoek Morazan heeft vrijdag 13 januari 2023 een doorzoeking plaatsgevonden in het pand [adres 2] . Tijdens deze doorzoeking is een partij tabak in beslag genomen.

Deze tabak bestaat uit grof versneden tabak en fijn versneden tabak.

15 januari 2023 ben ik naar Domeinen Roerende Zaken te Soesterberg gegaan om daar het totaalgewicht per soort tabak vast te stellen.

Vooraf heb ik 5 lege dozen gewogen, deze hadden een totaalgewicht van 12,5 kg. Per doos wordt derhalve een gewicht van 2,5 kg aangehouden.

Ook heb ik 5 pallets gewogen, deze hadden een totaalgewicht van 50 kg. Per pallet wordt derhalve een gewicht van 10 kg aangehouden.

Van de grof versneden tabak heb ik 8 pallets met in totaal 22 dozen aangetroffen.

De totaalgewichten zijn als volgt;

3.510 kg bruto

135 kg tarra

3.375 kg netto

Van de fijn versneden tabak heb ik 70 pallets met in totaal 196 dozen aangetroffen.

De totaalgewichten zijn als volgt;

27.102 kg bruto

1.190 kg tarra

25.912 kg netto

3. Het proces-verbaal correctie telling dozen locatie B (AMB-002-02), los gevoegd, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als relaas van verbalisant [verbalisant 6] :

De collega’s van de Domeinen kwamen na hertelling tot de in onderstaande tabel vermelde aantallen:

(fijn) versneden tabak

195 dozen

Grof versneden(ruwe) tabak

25 dozen

---------------------------------

Totaal

220 dozen

Gewicht

Grof versneden tabak:

Netto 3.375 kilogram voor 22 dozen (AMB-002-01). Dit zou inhouden dat dit per doos om 153,41 kg ruwe tabak zou gaan.

Uitgaande van de hertelling bij de Domeinen kwam dit neer op een totaal van (afgerond) 3.835 kg ruwe tabak (zijnde 25 dozen x 153,41 kg per doos)

Fijn versneden tabak:

Netto 25.912 kilogram voor 196 dozen (AMB-002-01). Dit zou inhouden dat dit per doos om 132,20 kg versneden tabak zou gaan.

Uitgaande van de hertelling bij de Domeinen kwam dit neer op een totaal van (afgerond) 25.780 kg versneden tabak (zijnde 195 dozen x 132,20 kg per doos).

4. Een vierentwintigtal overige geschriften, als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef en onder 5, van het Wetboek van Strafvordering, te weten uitslagen monsteronderzoek Douane laboratorium (DOC-019 tot en met DOC-044), los gevoegd, daterende van 16 februari 2023 en opgemaakt door ing. [ingenieur] , voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – telkens inhoudende als relaas van rapporteur:

Het product bestaat uit tabak en is zonder verdere behandeling rookbaar met behulp van een rookmachine.

De tabak kan aangemerkt worden als rooktabak.

Het product voldoet aan artikel 32 van de Wet op de Accijns.

5. Een proces-verbaal d.d. 4 april 2023 (AMB-013-01), los gevoegd, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als relaas van verbalisant [verbalisant 7] :

Op verzoek van de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) te Maastricht heb ik

de bij de Douane in gebruik zijnde systemen geraadpleegd of er een vergunning Accijns

Goederen Plaats (AGP) is verleend aan de hierna genoemde personen dan wel op het

hierna genoemde adres:

- [bedrijf 1] / [bedrijf 2] , [verdachte] / [persoon 1] .

- [adres 2] .

Uit de geraadpleegde bestanden is gebleken dat op voornoemd adres geen AGP

gevestigd is dan wel gevestigd is geweest. Ook op voornoemde namen is geen vergunning voor een AGP verleend .

6. Een geschrift als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef en onder 5, van het Wetboek van Strafvordering, te weten een Huurovereenkomst - Opslagruimte, Self Storage & Containerverhuur (DOC-052), pg. 192-194, ondertekend d.d. 1 december 2022, welke overeenkomst aan dit arrest is gehecht en waarvan de inhoud – voor zover zulks redengevend geacht moet worden voor het bewijs van het bewezenverklaarde – als hier herhaald en ingelast wordt beschouwd.

7. Een geschrift als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef en onder 5, van het Wetboek van Strafvordering, te weten een HUUROVEREENKOMST KANTOORRUIMTE en andere bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW, pg. 195-199, met bijlagen, pg. 200-202, ondertekend d.d. 1 juni 2021, welke overeenkomst aan dit arrest is gehecht en waarvan de inhoud – voor zover zulks redengevend geacht moet worden voor het bewijs van het bewezenverklaarde – als hier herhaald en ingelast wordt beschouwd.

8. Het proces-verbaal van verhoor getuige d.d. 4 april 2024 (G-002-21), los gevoegd, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als verklaring van getuige [getuige] :

Vraag verbalisanten:

Volgens een door u aan ons verstrekte huurovereenkomst verhuurt u of beter gezegd [bedrijf 1] een gedeelte, BOX D, van een loods gelegen aan de [adres 2] aan [bedrijf 2] , de eenmanszaak van [verdachte] , vanaf 1 juni 2021. Is dit correct?

Antwoord:

Dat klopt.

9. Het proces-verbaal van relaas d.d. 12 september 2024 (AD-002-21), pg. 15-17, voor zover – en waar nodig zakelijk weergegeven – inhoudende als relaas van verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] :

Aanleiding onderzoek

Directe aanleiding tot dit onderzoek is een op 12 januari 2023 bij [bedrijf 3] binnengekomen melding dat die dag in Frankrijk een illegale sigarettenfabriek was ontdekt.

Naar aanleiding van deze melding zijn doorzoekingen verricht op locaties in Nederland en België, waarvan het vermoeden bestond dat deze locaties werden gebruikt als magazijn, overslagplaats of productielocatie van illegale tabaksproducten.

In Nederland hebben op 13 januari 2023 in de navolgende drie bedrijfsgebouwen doorzoekingen ter inbeslagneming plaatsgevonden:

A [adres 3] ;

B [adres 2]

C [adres 4] .

In de drie bedrijfspanden zijn onder meer in totaal ruim 48 ton tabak, 7.800 sigaretten zonder accijnszegel en 156 pallets met materialen om sigaretten te maken en/of te verpakken in beslag genomen.

Huurovereenkomst tussen [bedrijf 2] en [persoon 1]

Tijdens zijn eerste verhoor op 14 maart 2023 verklaarde verdachte dat hij de loods gelegen aan [adres 2] inderdaad heeft gehuurd, maar dat hij deze loods sinds een bepaalde tijd ook had onderverhuurd. Over de specifieke periode heeft hij tijdens het verhoor niets verklaard, wel verwees hij naar een huurovereenkomst tussen hem en de onderverhuurder en dat hij ons deze overeenkomst nog zou bezorgen.

Op 29 maart 2023 hebben wij via de raadsman van verdachte de betreffende huurovereenkomst tussen [bedrijf 2] en [persoon 1] in pdf-format per mail ontvangen.

Op deze overeenkomst is onder andere het volgende te lezen:

• Getekend met plaats Helmond door verhuurder en huurder met datum 01-12-2022;

• Ingangsdatum huur: 01-12-2022;

• Datum eindiging contract: 31-05-2023;

• Verhuurder: [bedrijf 2] , [adres 5] ;

• Huurder: [persoon 1] , [adres 6] , telefoonnummer [telefoonnummer 1] , e-mail: [e-mailadres 1] , paspoortnummer [documentnummer] ;

• Huur box D, [adres 2] ;

• Huur per maand: € 1.228;

• Rekeninghouder verhuurder: [rekeningnummer 1] ;

• Betaaltermijn: bij aanvang van de huurperiode voor datum: 01-12-2022, op de vervaldatum: 31-05-2023, in 01-12-2022 termijnen van € 1.228;

• Opmerking over de betaling: Een maand contant betaald: € 1.228.

Bevindingen ten aanzien van de huurovereenkomst:

• Opmaak:

De huurovereenkomst heeft de volgende voetnoot: ‘1 [bedrijf 4] heeft dit modelcontract met

zorg samengesteld. 1 [bedrijf 4] is op geen enkele wijze aansprakelijk voor gebruik van dit

modelcontract. ”

Ik, verbalisant [verbalisant 1] , zag dat het via de website Microsoft Word - overeenkomst-huur.docx

( [website] ), mogelijk is een blanco huurovereenkomst in te vullen, op te slaan en te

printen.

Tijdens zijn verhoor op 29 februari 2024 verklaarde verdachte dat hij zich niet meer precies

kon herinneren wie de overeenkomst had opgesteld, dat deze misschien van internet

geprint was. Hij kon zich ook niet meer herinneren wie de overeenkomst had ingevuld.

Ook op de vraag waar de overeenkomst was opgesteld en getekend kon hij geen antwoord

geven omdat hij het zich niet meer kon herinneren. Hij verklaarde dat hij de overeenkomst

tegelijk met de heer [persoon 1] had ondertekend.

• Naam- en contactgegevens van de huurder:

o De achternaam van de huurder is 3 maal verkeerd gespeld. Op de

huurovereenkomst staat de naam [persoon 1] in plaats van [persoon 1] . Deze

zelfde foutieve schrijfwijze is tevens zichtbaar in het op de huurovereenkomst

opgenomen email-adres van de huurder,

o Het bij de huurder vermelde emailadres [e-mailadres 2] bevat zoals

hiervoor aangegeven een foutieve spelwijze van de achternaam. Daarnaast komt uit

het door dienst Gerechtelijke Opvolging te Antwerpen uitgevoerde rechtshulpverzoek naar voren dat het email-adres van de heer [persoon 1] [e-mailadres 3] is.

o Het bij de huurder vermelde adres “ [adres 6] ” is niet het

adres van de heer [persoon 1] . Uit het door dienst Gerechtelijke Opvolging te

Antwerpen uitgevoerde rechtshulpverzoek komt naar voren dat met ingang van 2

juni 2023 het adres van de heer [persoon 1] [adres 7]

is. Daarvoor woonde hij in [adres 8]

.

o Op het bij de huurder vermelde telefoonnummer [telefoonnummer 1] , is door mij,

verbalisant [verbalisant 1] , een CIOT-bevraging gedaan. Op dit telefoonnummer was geen

tenaamstelling aanwezig. Uit het door dienst Gerechtelijke Opvolging te Antwerpen

uitgevoerde rechtshulpverzoek komt naar voren dat het telefoonnummer van de

heer [persoon 1] [telefoonnummer 2] is.

Over het contact met de (onder)huurder verklaarde verdachte in zijn eerste verhoor dat hij niet wist hoe hij in contact moest komen met de huurder. Tijdens zijn tweede verhoor

verklaarde verdachte meermaals dat hij zich niet kon herinneren hoe hij in contact trad met

de huurder. Hij verklaarde dat het eerste contact waarschijnlijk via een kennis van verdachte

verlopen is. Verdachte kon zich niet meer herinneren via welke kennis dit was. Hij zou, zo

verklaarde hij, in totaal 2 of 3 maal contact met [persoon 1] gehad hebben. Ook verklaarde

hij dat hij na de doorzoeking door de FIOD nog 1 maal geprobeerd heeft contact op te

nemen met [persoon 1] maar hij kon niet verklaren of dit via een kennis of via telefoon was.

Uit ons onderzoek naar de historische gegevens telecommunicatie met het mobiel nummer

van verdachte, [telefoonnummer 3] , is naar voren gekomen dat in de periode 8 januari 2023 tot

en met 31 mei 2023 met het voornoemde mobiel nummer van verdachte geen contact is

geweest met de nummers [telefoonnummer 1] en [telefoonnummer 2] (zie AMB-016-01);

•Betaaltermijnen en ontvangst van de huursommen uit onderverhuur door verdachte:

o Uit het huurcontract komt naar voren dat een maand, zijnde een bedrag van

€ 1.228, contant betaald zou zijn voldaan. Het huurcontract is getekend met een

datum 1 december 2022. Op welke vervaldata en op welke wijze de overige

huurtermijnen voldaan dienden te worden, is niet uit het contract te herleiden,

o De volgende bankrekeningen op naam van verdachte of zijn onderneming [bedrijf 2]

zijn door ons gevorderd en onderzocht:

• [rekeningnummer 2]

• [rekeningnummer 1]

• [rekeningnummer 3]

• [rekeningnummer 4]

Op geen enkele van de voornoemde bankrekeningen is in de periode 1 december

tot en met 1 maart 2023 een bedrag van € 1.228 (of een veelvoud hiervan) van

[persoon 1] ontvangen. Er zijn door ons, verbalisanten, in het geheel geen

ontvangsten welke duiden op ontvangsten uit de verhuur van de loods BOX B (het hof begrijpt: box D) aan [adres 2] waargenomen.

10. De verklaring van de verdachte, zoals afgelegd ter terechtzitting in hoger beroep d.d. 27 augustus 2026, voor zover – en waar nodig samengevat weergegeven – inhoudende:

Ik heb de loods aan [adres 2] onderverhuurd aan de persoon die de onderverhuurovereenkomst heeft ondertekend. U, voorzitter, houdt mij voor dat uit mastgegevens kan worden afgeleid dat ik enkele dagen voor het aantreffen van de tabak in de buurt ben geweest van de loods aan [adres 2] . Op de vraag van mijn raadsman in dat verband, antwoord ik, dat als ik als ik daar geweest ben, ik alleen bij mijn eigen loods ben geweest.

Ik bewaarde mijn werkspullen in de loods aan de [adres 2] . Een deel van mijn gereedschap was in de loods aanwezig op het moment dat ik deze onderverhuurde.

Bewijsoverwegingen

I.

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de

feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

II.

De raadsman van de verdachte heeft vrijspraak bepleit. Daartoe is – samengevat weergegeven, en op de gronden zoals nader in de ter terechtzitting overgelegde pleitnota verwoord – aangevoerd dat de verdachte geen wetenschap had van noch enige betrokkenheid had bij (de aanwezigheid van) de onveraccijnsde rooktabak in de loods omdat hij die ruimte had onderverhuurd aan een ander. Derhalve is er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs - in het bijzonder van (voorwaardelijk) opzet - om tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde te kunnen komen, aldus de raadsman.

Het hof overweegt als volgt.

De verdachte staat terecht ter zake van het opzettelijk aanwezig hebben van een grote hoeveelheid accijnsgoederen, te weten (rook)tabak, terwijl die goederen niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de accijns in de heffing waren betrokken.

Het hof stelt vast dat tenlastelegging is toegesneden op artikel 5 van de Wet op de accijns (tekst 2022). Artikel 5, eerste lid, van de Wet op de accijns luidt, voor zover te dezen van belang, als volgt:

‘Het is niet toegestaan:

(…)
b. een accijnsgoed voorhanden of in opslag te hebben dat niet overeenkomstig de bepalingen van deze wet in de heffing is betrokken.’

Artikel 1 van de Wet op de accijns luidt, voor zover te dezen van belang, als volgt:

‘1. Onder de naam accijns wordt een belasting geheven van:

(…)

f. tabaksproducten.

2. De accijns wordt verschuldigd ter zake van de uitslag tot verbruik van de in het eerste lid bedoelde goederen.’

Artikel 2, eerste lid, aanhef, onderdelen b en c van de Wet op de accijns luidt als volgt:

‘1. In deze wet en in de daarop gebaseerde regelingen wordt verstaan onder uitslag tot verbruik:

b. het voorhanden hebben van een accijnsgoed buiten een accijnsschorsingsregeling wanneer over dat goed geen accijns is geheven overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het Unierecht en de nationale wetgeving;

(…)’

Artikel 51, eerste lid, aanhef, onderdelen b en c van de Wet op de accijns luidt als volgt:

‘1. De accijns wordt geheven van:

(…)

b. bij toepassing van artikel 2, eerste lid, onderdeel b: de persoon die de accijnsgoederen voorhanden heeft en enig andere persoon die bij het voorhanden hebben ervan betrokken is;’

Overtreding van artikel 5 van de Wet op de accijns is als misdrijf strafbaar gesteld bij artikel 97 van die wet:

‘Degene die opzettelijk een in artikel 5 opgenomen verbod overtreedt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vierde categorie of, indien dit bedrag hoger is, ten hoogste eenmaal het bedrag van de te weinig geheven accijns.’

De Wet op de accijns is een implementatie van de Richtlijn 2008/118/EG. Dit houdt in dat het begrip ‘voorhanden hebben’ een Unierechtelijk begrip is, dat Unierechtelijk moet worden uitgelegd. Ook het begrip ‘betrokken zijn bij het voorhanden hebben’ door een ander van onveraccijnsde accijnsgoederen is een Unierechtelijk begrip, dat Unierechtelijk moet worden uitgelegd. Aangezien de verdachte wordt verdacht van overtreding van de Wet op de accijns, dient de uitleg van de hiervoor genoemde begrippen overeenkomstig plaats te vinden bij de beoordeling van een fiscale strafzaak als de onderhavige. Voorts is een rechtens juiste uitleg van die begrippen van belang voor (mogelijke parallel lopende) belastingprocedures over de juistheid van opgelegde naheffingsaanslagen voor de accijns.

Uit de wetsgeschiedenis bij de implementatie van de Richtlijn 2008/118/EG per 1 april 2010 blijkt het volgende:

‘Het enkele voorhanden hebben van deze accijnsgoederen wordt door de Accijnsrichtlijn 2008 dus aangemerkt als een zelfstandig belastbaar feit. Het huidige artikel 2f van de wet voorziet voor deze situatie in een belastbaar feit. De toepassing van deze bepaling in de praktijk is zeer sterk ingeperkt door de jurisprudentie van de Hoge Raad (…). De in de jurisprudentie van de Hoge Raad ontwikkelde voorwaarden voor toepassing van artikel 2f, zoals de feitelijke beschikkingsmacht en het wetenschapsvereiste, zijn voor de toepassing van het nieuwe artikel 2, eerste lid, onderdeel b, niet meer van belang. Ter zake van het in deze bepaling bedoelde «voorhanden hebben» wijst de Accijnsrichtlijn 2008 (artikel 8, eerste lid, onderdeel b) als belastingplichtige aan «de persoon die de accijnsgoederen voorhanden heeft of enig ander persoon die bij het voorhanden hebben ervan betrokken is». Dit betekent dat ook een persoon, die niet de feitelijke beschikkingsmacht over de accijnsgoederen heeft, maar wel betrokken is bij het voorhanden hebben van die goederen, als belastingplichtige kan worden aangemerkt. De Accijnsrichtlijn 2008 vereist voorts niet dat degene die accijnsgoederen voorhanden heeft wetenschap droeg of redelijkerwijs had moeten dragen van het feit dat de goederen niet conform de wettelijke bepalingen in de heffing zijn betrokken (wetenschapsvereiste).’

Uit de wetsgeschiedenis bij de implementatie van de Richtlijn 2008/118/EG per 1 april 2010 volgt verder dat het begrip ‘enig andere persoon die bij het voorhanden ervan betrokken is’ betekent:

‘(…) dat ook een persoon, die niet de feitelijke beschikkingsmacht over de accijnsgoederen heeft, maar wel betrokken is bij het voorhanden hebben van die goederen, als belastingplichtige kan worden aangemerkt. (…) Op grond van artikel 51, eerste lid, onderdeel b, van de wet kan de accijns dus ook worden geheven van bijvoorbeeld de handlangers van degene die accijnsgoederen feitelijk voorhanden heeft of van het brein achter een fraude.’

Met artikel 51, eerste lid, onder b, van de Wet op de accijns is uitvoering gegeven aan hetgeen artikel 8, eerste lid, onder b, van de Richtlijn 2008/118/EG voorschrijft. Het moet daarom overeenkomstig die richtlijnbepaling worden uitgelegd. Het begrip ‘de persoon die de accijnsgoederen voorhanden heeft’ als bedoeld in artikel 8, eerste lid, onder b, van de Richtlijn 2008/118/EG ziet in het gewone spraakgebruik op een persoon die deze goederen fysiek tot zijn beschikking heeft. Uit de wijziging van voornoemde richtlijn per 1 april 2010 volgt evenwel dat niet noodzakelijk is dat die persoon de feitelijke beschikkingsmacht over de accijnsgoederen heeft. Voorts is niet relevant of de desbetreffende persoon een recht of enig belang kan doen gelden met betrekking tot die goederen. Sinds de inwerkingtreding van de Richtlijn 2008/118/EG per 1 april 2010 is – anders dan voorheen – volgens Unierecht evenmin relevant of deze persoon weet of redelijkerwijs had behoren te weten dat voor die goederen accijns wordt verschuldigd (er geldt aldus geen wetenschapsvereiste). Uit de omstandigheid dat behalve de persoon die de accijnsgoederen voorhanden heeft, iedere andere persoon die is betrokken bij het voorhanden hebben van accijnsgoederen, in artikel 8, eerste lid, onder b, van de Richtlijn 2008/118/EG is aangewezen als schuldenaar, moet worden afgeleid dat de richtlijngever een ruime kring van personen heeft aangewezen als schuldenaar van de accijnsschuld.

Het voorgaande betekent dat bij de beoordeling van een strafrechtelijke verdenking van overtreding van artikel 5 van de Wet op de accijns door de rechter het volgende beslisschema dient te worden gehanteerd, waarbij de hiernavolgende twee van elkaar te onderscheiden stappen dienen te worden doorlopen.

Stap 1: ‘voorhanden hebben’ volgens Unierecht
Allereerst dient, met inachtneming van het voormelde toetsingskader, te worden vastgesteld of sprake is van ‘voorhanden hebben’ als bedoeld in de Wet op de accijns. In de regel zal die vraag snel bevestigend worden beantwoord: in wezen is namelijk sprake van een risicoaansprakelijkheid. Daarbij zij opgemerkt dat dit begrip, zoals hiervoor is overwogen, anders dient te worden uitgelegd dan in het commune strafrecht pleegt te gebeuren: aan het voorhanden hebben in vorenbedoelde zin is namelijk reeds voldaan als de verdachte bij het voorhanden hebben van de onveraccijnsde accijnsgoederen betrokken is. Bij ‘voorhanden hebben’ als bedoeld in de Wet op de accijns is – sinds 1 april 2010 – aldus:

- niet relevant als de verdachte niet de feitelijke beschikkingsmacht over de onveraccijnsde accijnsgoederen heeft;

- het bij de beoordeling of sprake is van ‘voorhanden hebben’ in de zin van de Wet op de accijns niet relevant of de betrokkene al dan niet wetenschap had van de hoedanigheid van de goederen en evenmin of hij wetenschap had van de omstandigheid dat de goederen niet overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het Unierecht en van de Wet op de accijns in Nederland of elders in de Unie in de heffing zijn betrokken.

Stap 2: voor strafrechtelijke aansprakelijkheid is (voorwaardelijk) opzet vereist

Vervolgens dient de rechter te beoordelen of de verdachte dat voorhanden hebben opzettelijk heeft gedaan, in de zin dat de verdachte willens en wetens onveraccijnsde goederen voorhanden heeft gehad, waarbij voorwaardelijk opzet als ondergrens geldt. Het opzet behoeft sinds 1 april 2010 niet zonder meer te worden afgeleid uit de feitelijke beschikkingsmacht over de onveraccijnsde accijnsgoederen en ook niet uit de wetenschap van de hoedanigheid van de goederen en de wetenschap van de omstandigheid dat zij ten onrechte niet (in Nederland of elders in de Unie) in de heffing zijn betrokken. Voor strafrechtelijke aansprakelijkheid kan sinds 1 april 2010 het opzet ook worden gebaseerd op feiten waaruit volgt dat een persoon opzettelijk betrokken raakt bij het voorhanden hebben, zonder dat die persoon de feitelijke beschikkingsmacht over de onveraccijnsde accijnsgoederen heeft en zonder dat hij de vorenbedoelde wetenschap heeft.

Uit het voorgaande volgt dat het arrest van de Hoge Raad van 2 december 2008, ECLI:NL:2008:BD3699 (in 2023) niet (meer) van toepassing is. Het arrest heeft per 1 april 2010 zijn betekenis verloren omdat de Uniewetgever per die datum uitdrukkelijk afscheid heeft genomen van het vorenbedoelde wetenschapsvereiste.

Indachtig het vorenbedoelde beslisschema, overweegt het hof in deze zaak als volgt.

Uit de bewijsmiddelen - en de overige inhoud van het dossier - volgt dat er op 13 januari 2023 een doorzoeking heeft plaatsgevonden in een bedrijfspand aan het adres [adres 2] . In het gedeelte aangeduid als box D is door de politie en de Douane een groot aantal, op pallets gestapelde, dozen aangetroffen. Een aantal van die dozen is geopend en daarin zagen verbalisanten een product dat zij herkenden als rooktabak. In totaal stonden er in box D 78 pallets, met daarop in totaal 220 dozen. Van de inhoud van de dozen zijn zesentwintig willekeurige monsters genomen. Onderzoek heeft uitgewezen dat de monsters rooktabak bevatten. 195 dozen waren gevuld met fijn versneden rooktabak en 20 dozen met grof versneden rooktabak. In totaal is een hoeveelheid van 29.614 kilo versneden tabak aangetroffen in de loods.

Uit het dossier blijkt dat er over de rooktabak geen accijns is geheven overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het Unierecht en de nationale wetgeving. Tevens is komen vast te staan dat ter plaatse geen vergunning was afgegeven voor een accijnsgoederenplaats.

Op grond van de bewijsmiddelen en het verhandelde ter zitting staat vast dat de verdachte met ingang van 1 juni 2021 tot en met 1 juni 2023 box D van de loods aan het adres [adres 2] huurde van [getuige] . Het hof herhaalt dat voor het ‘voorhanden hebben’ in de zin van de Wet op de accijns niet is vereist dat de verdachte de feitelijke beschikkingsmacht over de onveraccijnsde tabak heeft gehad. Evenmin is voor de vaststelling van het ‘voorhanden hebben’ van belang of de verdachte wetenschap had van de goederen of van het feit dat daarover geen accijns was voldaan. Voldoende is dat de verdachte betrokken is geweest bij het voorhanden hebben van de onveraccijnsde goederen. Het hof is van oordeel dat daarvan sprake is. De onveraccijnsde tabak is aangetroffen in het gedeelte van de loods dat door de verdachte werd gehuurd. Daarmee is de verdachte betrokken geweest bij het voorhanden hebben van de in de loods aangetroffen tabak. Hierbij neemt het hof in aanmerking dat de verdachte - ook in de periode waarvan de verdachte stelt dat de loods was onderverhuurd - de beschikking had over sleutels van de box en dat hij goederen ten behoeve van zijn eenmanszaak, waaronder een heftruck en houtbewerkingsgereedschap, in de loods bewaarde in box D, alsmede dat hij enkele dagen voor het aantreffen van de rooktabak bij de loods is geweest.

Het hof is voorts van oordeel dat de verdachte – minst genomen – voorwaardelijk opzet heeft gehad op het voorhanden zijn van de tabak en overweegt daartoe het volgende.

Bij gelegenheid van zijn eerste verhoor heeft de verdachte zich op de keper beschouwd beroepen op zijn zwijgrecht, maar wel verklaard dat hij de loods had onderverhuurd. Hij wist niet meer in welke periode de onderverhuur had plaatsgevonden. Evenmin wist hij aan wie hij de loods had onderverhuurd. De beweerdelijke onderhuurder stond volgens de verdachte vermeld op de onderverhuurovereenkomst. De vraag hoe de betalingen voor de onderverhuur plaatsvonden, heeft de verdachte niet willen beantwoorden. Verder heeft de verdachte verklaard dat hij niet wist hoe hij in contact kon komen met de onderhuurder. De vraag of de verdachte en/of de onderhuurder een sleutel hadden van de loods, wilde de verdachte niet beantwoorden.

In het kader van het tweede verhoor van de verdachte is door de verdediging een onderverhuurovereenkomst aan de politie ter beschikking gesteld, waarover hierna meer. Bij gelegenheid van zijn tweede verhoor heeft de verdachte verklaard dat hij via een kennis met de onderhuurder in contact is gekomen. Wie die kennis was, wist de verdachte niet meer. De verdachte stelde na het aantreffen van de rooktabak in de loods geen contact meer te hebben gehad met de onderhuurder. Dat heeft hij wel geprobeerd, maar hij wist niet meer hoe hij dat heeft geprobeerd, noch of dat telefonisch is geweest. De verdachte had de onderhuurder een extra set sleutels gegeven en deze heeft hij nadien niet teruggekregen. De verdachte wist niet wie de onderverhuurovereenkomst heeft opgesteld of wie die overeenkomst heeft ingevuld. Hij heeft de overeenkomst gelijktijdig met de onderhuurder ondertekend, maar wist niet waar dit heeft plaatsgevonden. De eerste huursom is naar zijn zeggen contant voldaan, maar de verdachte wist niet of er toen voor meerdere huurperiodes is betaald. Hij heeft de onderhuurder nooit gebeld of gemaild voor het moment van aantreffen van de tabak.

Bij de politierechter heeft de verdachte verklaard dat hij zich niet meer kan herinneren hoe de onderhuurder heet. Over de vermelding van de gegevens op de overeenkomst heeft de verdachte verklaard dat de onderhuurder hem had gebeld. De onderhuurder heeft twee maanden contant vooruitbetaald en de verdachte meende zich te herinneren dat de man daarna contact zou opnemen over de verdere betalingen. De verdachte heeft de overeenkomst voorbereid. De onderhuurder is twee keer bij de box komen kijken en hij heeft toen een kopie van zijn identiteitsbewijs aan de verdachte overhandigd en de overeenkomst ondertekend.

De politie heeft onderzoek verricht naar de onderverhuurovereenkomst. Uit dat onderzoek is gebleken dat de naam van de gestelde onderhuurder op de overeenkomst driemaal verkeerd is gespeld. Diezelfde fout komt terug in het op de overeenkomst vermelde e-mailadres van de onderhuurder. Uit dat onderzoek is verder gebleken dat het in de overeenkomst vermelde woonadres en telefoonnummer van de onderhuurder niet juist zijn. De betreffende persoon bleek van niets te weten. Uit het onderzoek is niet gebleken dat de verdachte telefonisch contact heeft gehad met de onderhuurder. Op de bankrekening van de verdachte heeft de politie geen betalingen aangetroffen ter zake van onderverhuur. Het hof stelt daarom vast dat de loods niet is onderverhuurd aan de persoon die op de overeenkomst staat vermeld.

Als de lezing van verdachte in zoverre klopt dat hij de loods heeft verhuurd aan een onbekend gebleven persoon geldt het volgende. Het hof stelt vast dat de verdachte heeft verzuimd om enige controle uit te oefenen op de gestelde onderverhuur. Gelet op het geheel aan voormelde feiten en omstandigheden had de verdachte er niet vanuit mogen gaan dat de vermeende onderhuurder de loods voor legale doeleinden gebruikte. Van de verdachte mocht worden verwacht dat hij zich ervan vergewiste aan wie hij het door hem ter beschikking gestelde loodsgedeelte ter beschikking stelde en waarvoor het werd gebruikt. De verdachte heeft dat kennelijk niet gedaan. Hij heeft geen enkel onderzoek uitgevoerd naar de identiteit of de betrouwbaarheid van de door hem gestelde onderhuurder, terwijl de onderhuurdergegevens die op de overeenkomst waren vermeld op meerdere punten onjuist waren en van betalingen van de gestelde onderhuur niet is gebleken. Dit klemt temeer nu de verdachte zelf kort voor de vondst van de tabak nog bij de loods is geweest en daar eigen gereedschap en materialen had opgeslagen. Hij had dus onbelemmerd toegang tot de loods.

Het hof is van oordeel dat voormelde feiten en omstandigheden niet slechts duiden op onzorgvuldigheid, maar meebrengen dat ook als de lezing van verdachte waar is en hij inderdaad de loods ter beschikking heeft gesteld aan een derde, de verdachte zich willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat de door hem gehuurde loods zou worden gebruikt voor het voorhanden hebben van onveraccijnsde accijnsgoederen. Door in weerwil van het voorgaande geen enkel onderzoek te verrichten naar de gestelde identiteit van de gestelde onderhuurder, noch enige controle uit te oefenen op de gestelde onderhuur en het gebruik van de loods door de gestelde onderhuurder, heeft de verdachte deze kans naar ’s hof oordeel bewust aanvaard.

Het hof verwerpt mitsdien de verweren van de verdediging in al hun onderdelen.

Resumerend acht het hof, op grond van het vorenoverwogene en de gebezigde bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

opzettelijk overtreden van een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen straf

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat aan de verdachte wordt opgelegd een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

De raadsman heeft, mocht het hof tot een bewezenverklaring komen, zich op het standpunt gesteld dat de door de politierechter opgelegde gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden bovenmatig is, en – zo begrijpt het hof – gematigd dient te worden.

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het opzettelijk voorhanden hebben van een grote hoeveelheid onveraccijnsde rooktabak. In een door de verdachte gehuurde bedrijfsruimte is door de Douane ruim 29.000 kilogram onveraccijnsde rooktabak aangetroffen. Dit handelen van de verdachte staat in directe relatie tot de productie en/of handel in onveraccijnsde tabaksproducten, waarbij voor een groot bedrag aan accijns is ontdoken. De schatkist van de Europese Unie, en ook de Staat der Nederlanden, is daardoor ernstig benadeeld. Daarnaast is de handel in onveraccijnsde tabak concurrentievervalsend en werkt dergelijke handel ontwrichtend op het systeem van de interne markt die in de Europese Unie wordt nagestreefd. Voorts wordt daarmee het in de lidstaten van de Europese Unie gevoerde beleid om door hoge prijzen het gebruik van sigaretten te ontmoedigen teneinde de schadelijke gevolgen daarvan voor de volksgezondheid te beperken gefrustreerd. De verdachte heeft zich van dat alles niets aangetrokken en slechts gehandeld uit het oogpunt van eigen financieel gewin.

Bij belastingheffing zijn in het algemeen gewichtige gemeenschapsbelangen betrokken. Met heffing van accijns wordt immers tevens beoogd de Europese Unie geldmiddelen te verschaffen die voor haar instandhouding en taakvervulling noodzakelijk zijn. De verdachte heeft door zijn handelwijze deze gemeenschapsbelangen geschonden. Dergelijk strafbaar gedrag leidt er uiteindelijk toe dat bonafide belastingplichtigen meer belasting moeten betalen. Het hof rekent het de verdachte dan ook zwaar aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Het hof heeft acht geslagen op de inhoud van het uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 15 juni 2026, betrekking hebbende op het Nederlandse justitiële verleden van de verdachte, waaruit blijkt dat hij niet eerder hier ten lande onherroepelijk voor strafbare feiten is veroordeeld.

Voorts heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken. Ten overstaan van het hof heeft de verdachte naar voren gebracht dat dat hij werkt als timmerman en dat hij financieel verantwoordelijk is voor zijn twee kinderen. Daarnaast ontvangt de verdachte een arbeidsongeschiktheidsuitkering vanuit Polen.

Het hof is van oordeel dat, gelet op de ernst van het bewezenverklaarde, de straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd en uit het oogpunt van een juiste normhandhaving, niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming van aanmerkelijke duur met zich brengt.

Bij de straftoemeting heeft het hof de binnen de zittende magistratuur ontwikkelde oriëntatiepunten in aanmerking genomen, die als indicatie dienen voor een gebruikelijk rechterlijk straftoemetingsbeleid ten aanzien van fraude, daaronder belastingfraude begrepen. Door de Belastingdienst/FIOD is becijferd dat het fiscaalrechtelijke nadeel aan misgelopen accijns en omzetbelasting € 6.115.212 bedraagt (zie ambtshandeling 014-01). De oriëntatiepunten indiceren in geval het benadelingsbedrag € 1.000.000,00 of hoger bedraagt, oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden of hoger tot het wettelijke strafmaximum, dat in het onderhavige geval 4 jaren is.

Alles afwegende, acht het hof oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden passend en geboden. Het hof komt aldus tot een lagere straf dan door de advocaat-generaal geëist, nu het hof van oordeel is dat de door het hof bepaalde straf voldoende recht doet aan de ernst en aard van het feit en het vorenoverwogene. Hoewel deze meervoudige kamer niet gebonden is aan bepaalde in artikel 369, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering, heeft het hof bij de straftoemeting in strafmitigerende zin betrokken dat de verdachte in eerste aanleg voor de politierechter is gedagvaard en deze aan hem een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden heeft opgelegd, omdat de politierechter geen langere gevangenisstraf kan opleggen.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 5 en 97 van de Wet op de accijns, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

BESLISSING

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt hem daarvan vrij;

verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 (vierentwintig) maanden.

Aldus gewezen door:

mr. J.T.F.M. van Krieken, voorzitter,

mr. J.C. Gillesse en mr. P.J. Wattel, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. H. Smits, griffier

en op 24 september 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

BIJLAGEN BEWIJSMIDDELEN 6 en 7

Artikel 72 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van Richtlijn 92/12/EEG, Pb 2009, L 9; vervangen door Richtlijn (EU) 2020/262 van de raad van 19 december 2019 houdende een algemene regeling inzake accijns (herschikking) met als implementatiedatum 13 februari 2023, Pb. L 58. HvJ EU 10 juni 2021, WR, C-279/19, ECLI:EU:C:2021:473. Vgl. EHRM 23 oktober 2014, nr. 27785/10, Melo Tadeu, ECLI:CE:ECHR:2014:1023JUD002778510. Vgl. ECLI:NL:GHSHE:2023:3899 en ECLI:NL:GHSHE:2024:373. Kamerstukken II 2008/09, 32 031, nr. 3 (Memorie van Toelichting), p. 8. Kamerstukken II 2008/09, 32 031, nr. 3 (Memorie van Toelichting), p. 23. Vgl. HR 29 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:659, r.o. 2.4.1. Vgl. HvJ EU 10 juni 2021, WR, C-279/19, ECLI:EU:C:2021:473, punt 24. Vgl. HvJ EU 10 juni 2021, WR, C-279/19, ECLI:EU:C:2021:473, punt 28. Vgl. HR 29 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:659, r.o. 2.4.2. Vgl. de conclusie van A-G Tanchev van 21 januari 2021 bij de zaak WR, C-279/19, ECLI:EU:C:2021:59. Vgl. ECLI:NL:GHSHE:2021:626; ECLI:NL:GHSHE:2024:167; ECLI:NL:GHSHE:2024:373; ECLI:NL:GHSHE:2024:1789; ECLI:NL:GHSHE:2024:1792; ECLI:NL:GHSHE:2024:1793; ECLI:NL:GHSHE:2024:1802; ECLI:NL:GHSHE:2024:1803; ECLI:NL:GHSHE:2024:1804 en ECLI:NL:GHSHE:2024:1805.