Belastingrecht

Woz, woning, standaard. Ongegrond. Verzoek om isv afgewezen.

Rechtbank Midden-Nederland, 17 juli 2026

Zaakgegevens

Op 17 juli 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Zittingsplaats
Utrecht
Datum uitspraak
17 juli 2026
Datum publicatie
29 oktober 2026
Zaaknummer
24/2174
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBMNE:2026:7640
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Woz, woning, standaard. Ongegrond. Verzoek om isv afgewezen.

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: UTR 24/2174


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 17 juli 2026 in de zaak tussen


[eiser] , uit [plaats] , eiser,

(gemachtigde: A. Oosters)

en

de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap [gemeente] ( [gemeente] ), de heffingsambtenaar

(gemachtigde: mr. D.J. Koopmans)

Inleiding

1.1

In de beschikking van 28 februari 2023 heeft de heffingsambtenaar op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) de waarde van de onroerende zaak op het adres [adres 1] in [plaats] (de woning) voor het belastingjaar 2023 vastgesteld op
€ 1.126.000,- naar de waardepeildatum 1 januari 2022. Bij deze beschikking heeft de heffingsambtenaar aan eiser als eigenaar van de woning ook een aanslag watersysteemheffing opgelegd, waarbij deze waarde als heffingsmaatstaf is gehanteerd.

1.2

Eiser is tegen de beschikking in bezwaar gegaan. In de uitspraak op bezwaar van
9 januari 2024 heeft de heffingsambtenaar het bezwaar van eiser ongegrond verklaard en de WOZ-waarde van de woning gehandhaafd.

1.3

Eiser heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift met een taxatiematrix ingediend.

1.4

De zaak is behandeld op de zitting van 12 mei 2026. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de heffingsambtenaar, vergezeld door [taxateur] (taxateur).

Overwegingen

Feiten

2. De woning is een in 1902 gebouwde 2-onder-1-kapwoning met twee vrijstaande bergingen/schuren van 12 en 28 m², drie aanbouwen van 17, 20 en 12 m², twee balkons van 5 en 10 m², een erker van 2 m² en een voorraadkelder van 11 m². De woning heeft een gebruiksoppervlakte van 183 m² en ligt op een perceel van 480 m².

3. Partijen verschillen van mening over de waarde van de woning per 1 januari 2022. De heffingsambtenaar handhaaft in beroep de vastgestelde waarde van € 1.126.000,-. Eiser bepleit een lagere waarde, namelijk € 1.015.000,-.

Beoordelingskader

4. De waarde die op grond van de Wet WOZ moet worden vastgesteld is de waarde in het economische verkeer. Dat is de prijs die zou zijn betaald door de meest biedende koper als de onroerende zaak op de meest geschikte wijze en na de beste voorbereiding te koop is aangeboden.

5. Voor het bepalen van de WOZ-waarde van de woning heeft de heffingsambtenaar de vergelijkingsmethode toegepast. Dit houdt in dat de waarde van de woning wordt vastgesteld aan de hand van een vergelijking van de verkoopopbrengst van woningen die rondom de waardepeildatum (een jaar daarvoor of daarna) zijn verkocht en voldoende vergelijkbaar zijn met de woning. De referentiewoningen hoeven dus niet identiek te zijn aan de woning. Wel moet de heffingsambtenaar inzichtelijk maken op welke manier hij met de onderlinge verschillen rekening heeft gehouden.

6. De heffingsambtenaar moet aannemelijk maken dat de waarde van de woning op de waardepeildatum (1 januari 2022) niet te hoog is vastgesteld. Bij de beoordeling of dit het geval is, zal de rechtbank de argumenten die eiser heeft aangevoerd, en waarmee de vastgestelde waarde wordt betwist, meewegen.

7. Om de waarde van de woning te onderbouwen heeft de heffingsambtenaar een taxatiematrix overgelegd, waarin de woning wordt vergeleken met vier verkopen in [plaats] , te weten:

- [adres 2] , verkocht op 9 september 2021 voor € 1.326.000,-;

- [adres 3] , verkocht op 29 maart 2021 voor € 1.062.104,-;

- [adres 4] , verkocht op 17 februari 2021 voor € 1.300.000,-;

- [adres 5] , verkocht op 20 mei 2022 voor € 1.225.000,-.

Het oordeel van de rechtbank

8.1

De rechtbank is van oordeel dat de heffingsambtenaar met de taxatiematrix en de toelichting die daarop ter zitting is gegeven aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. Daartoe neemt de rechtbank in aanmerking dat de in de taxatiematrix genoemde referentiewoningen goed bruikbaar zijn, omdat de referentiewoningen ook 2-onder-1-kapwoningen zijn die in dezelfde wijk in [plaats] liggen en niet te ver van de waardepeildatum zijn verkocht. In navolging van partijen zal de rechtbank [adres 4] niet meenemen als referentiewoning (zie hierna onder 9.3). Met de overblijvende referentiewoningen uit de taxatiematrix maakt de heffingsambtenaar aannemelijk dat bij de waardebepaling in voldoende mate rekening is gehouden met de verschillen tussen de referentiewoningen en de woning qua onder meer de staat van onderhoud en het voorzieningenniveau, door voor de woningwaarde een waarde ruim onder de m²-prijzen van de referentiewoningen te hanteren. Met de taxatiematrix heeft de heffingsambtenaar de waardeverhouding tussen de woning en de referentiewoningen inzichtelijk gemaakt.

8.2

Wat eiser in beroep aanvoert, maakt het oordeel van de rechtbank niet anders. Dat legt zij hieronder uit.

Waarderingsmethode en gebruikte referentiewoningen

9.1

Eiser stelt zich op het standpunt dat de waarderingsmethode en de transparantie van de taxatiematrix van de heffingsambtenaar onvoldoende is. Zo maakt de heffingsambtenaar niet inzichtelijk welke correcties zijn toegepast bij verschillen tussen de secundaire objectkenmerken van de referentiewoningen en de woning. Eiser heeft een eigen taxatiematrix overgelegd waarbij gebruik wordt gemaakt van de KOLDU-methode. De correctiepercentages zijn daarin duidelijk aangegeven en daardoor ook na te rekenen. De door hem gebruikte referentiewoningen zijn beter vergelijkbaar. Eiser stelt dan ook dat de door hem overgelegde taxatiematrix een betere onderbouwing is voor de door hem voorgestane waarde van € 1.015.000,-.

9.2

Ter zitting heeft de heffingsambtenaar toegelicht dat de [gemeente] een andere waarderingsmethode gebruikt dan is toegepast voor het opstellen van de taxatiematrix zoals overgelegd door eiser. In de aanslagfase wordt door het gebruikte systeem een waarde berekend. In de beroepsfase wordt een handmatige taxatiematrix gemaakt waarbij de best vergelijkbare objecten worden gezocht die de vastgestelde waarde onderbouwen. Hierbij wordt ook gekeken of de gehanteerde bedragen overeenkomen met gegevens uit de markt. Met de taxatiematrix wordt onderbouwd dat de vastgestelde waarde niet te hoog is. De waardering is een schatting, geen rekenmodule zoals de waarderingsmethode van de gemachtigde van eiser. Daarnaast zijn de gebruikte referentiewoningen in de taxatiematrix van eiser niet geschikt als referentiewoning. Zo is de [adres 6] niet geschikt ter vergelijking om deze woning feitelijk verkocht is als een gedateerde praktijk. Zo zaten er op het moment van verkoop geen voorzieningen in zoals een badkamer en een keuken. [adres 7] is onvoldoende vergelijkbaar omdat de woning op een perceel ligt dat bijna twee keer zo groot is en een stuk verder van het centrum van [plaats] gelegen is.

9.3

Zowel de heffingsambtenaar als eiser hebben de woning aan de [adres 4] opgenomen als referentie in hun taxatiematrix. Tijdens de zitting is aan de orde gekomen dat de door partijen genoteerde verkoopdatum niet overeenkomt. Daarop heeft de heffingsambtenaar ter zitting aangegeven dat de [adres 4] als referentie geen onderdeel meer uitmaakt van de taxatiematrix. Vanwege de onduidelijkheid over verkoopdatum klopt mogelijk het indexatiecijfer niet. De heffingsambtenaar heeft daarbij opgemerkt dat de taxatiematrix ook zonder de [adres 4] , de vastgestelde waarde van de woning goed onderbouwt. Zoals hiervoor overwogen, heeft de rechtbank de [adres 4] dus niet als referentiewoning meegenomen. Eiser heeft aangevoerd dat [adres 3] niet vergelijkbaar is door het verschil in grondoppervlakte van de woning en het perceel. De rechtbank ziet dat er verschillen zijn qua oppervlakte, maar vindt die niet zodanig groot dat dit [adres 3] onvoldoende vergelijkbaar maakt.

9.4

De rechtbank kan de toelichting van de heffingsambtenaar ten aanzien van het verschil in waarderingsmethodiek volgen. De taxatie is geen mathematische exercitie waarbij aan de hand van één of meer parameters de gezochte waarde kan worden berekend. Het is aan de heffingsambtenaar om aannemelijk te maken dat de vastgestelde waarde van de woning niet te hoog is, op basis van goed vergelijkbare woningen die rond de waardepeildatum zijn verkocht. Zoals onder punt 8.1 overwogen is de rechtbank van oordeel dat de gebruikte referentiewoningen goed vergelijkbaar zijn en voldoende rond de waardepeildatum zijn verkocht. Bovendien staat het staat de heffingsambtenaar vrij om de waarde van de woning te onderbouwen met die referentiewoningen die hij het meest geschikt acht, waarbij hij bij het bepalen van de WOZ-waarde mag aansluiten bij die vergelijkingsobjecten waarvoor de hoogste verkoopprijzen zijn gerealiseerd. De rechtbank kan de toelichting van de heffingsambtenaar ten aanzien van de gebruikte referentiewoningen in de taxatiematrix van eiser ook volgen. De door eiser overgelegde taxatiematrix maakt niet dat de rechtbank aan de waardering van de heffingsambtenaar is gaan twijfelen. De beroepsgrond slaagt niet.

Secundaire objectkenmerken

10.1

Eiser stelt dat de heffingsambtenaar onvoldoende rekening heeft gehouden met de algeheel slechte staat waarin de woning verkeert. De woning kent bouwkundige gebreken, waaronder een lekkage, beschadigde dakpannen, vochtproblemen en houtrot. De voorzieningen zijn gedateerd en moeten gemoderniseerd worden. In de matrix van eiser is de kwaliteit daarom op 5 gezet en onderhoud en luxe op 4 wat leidt tot een correctie van 24% op de prijs per m² (cijfers 1 tot en met 10). Daarnaast heeft de woning volgens eiser een slechtere ligging dan gemiddeld. De woning ligt vrijwel direct aan een school. Dit zorgt voor veel doorgaand verkeer en geluidsoverlast.

10.2

Volgens de heffingsambtenaar heeft eiser niet aangetoond dat er sprake is van een minder voorzieningenniveau dan waar de heffingsambtenaar rekening mee gehouden. De gebreken die te zien zijn op de door eiser overgelegde foto’s, zijn gebruikelijk voor woningen van deze leeftijd en verdisconteerd in de waarde omdat de referentiewoningen uit dezelfde bouwperiode komen en omdat de waarde per m² lager is dan die van de referentiewoningen. Ten aanzien van ligging stelt de heffingsambtenaar dat de woning niet vlak naast een school ligt. Tussen de school en de woning liggen een voortuin, stoepen en een weg. Bovendien is overlast door ligging nabij een school een subjectief aspect.

10.3

De rechtbank volgt de heffingsambtenaar in zijn standpunt. In de taxatiematrix heeft de heffingsambtenaar de onderhoudstoestand en het voorzieningenniveau van de woning gewaardeerd op een 2, ‘op korte termijn verbeteringen noodzakelijk/verouderd’. Dat komt naar het oordeel van de rechtbank overeen met wat op de door eiser overgelegde foto’s te zien is. Ook kan de rechtbank de toelichting van de heffingsambtenaar op de kwalificatie van de ligging volgen. De heffingsambtenaar heeft in de taxatiematrix inzichtelijk gemaakt dat voldoende rekening is gehouden met de verschillen tussen de referentiewoningen en de woning. De beroepsgrond slaagt niet.

Verzoek om immateriële schadevergoeding

11.1

Eiser heeft verzocht om vergoeding van immateriële schade, omdat de procedure over de belastingaanslag onredelijk lang heeft geduurd. De rechtbank toetst het verzoek aan artikel 17, eerste lid, van de Grondwet en neemt daarbij artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mensen en de daarvan afgeleide rechtspraak als uitgangspunt.

11.2

De redelijke termijn is overschreden als de bezwaar- en beroepsfase samen langer dan twee jaar hebben geduurd. Daarbij is een termijn van zes maanden voor de handeling van het bezwaar en een termijn van anderhalf jaar voor de behandeling van het beroep als uitgangspunt redelijk.

11.3

De rechtbank constateert dat sinds de ontvangst van het bezwaarschrift door de heffingsambtenaar op 8 maart 2023 de redelijke termijn van twee jaar, naar boven afgerond, met één jaar en vijf maanden is overschreden.

11.4

Voor het toekennen van een immateriële schadevergoeding ziet de rechtbank geen aanleiding. In het arrest van 14 juni 2024 heeft de Hoge Raad beslist dat in gevallen waarbij het financiële belang bij een procedure minder is dan € 1.000,- en de redelijke termijn met niet meer dan twaalf maanden is overschreden, volstaan kan worden met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden. Als de termijn met meer dan twaalf maanden is overschreden, moet naar bevind van zaken worden beslist. In dit geval is de termijn met (ruim) meer dan twaalf maanden overschreden. Daar staat tegenover dat, gelet op het geringe bedrag van de aanslag, het financiële belang van de procedure ver onder de bagatelgrens van € 1.000,- blijft. Ter zitting heeft de heffingsambtenaar zich op het standpunt gesteld dat de bagatelgrens niet wordt behaald. Eiser heeft dit niet betwist. Het verzoek wordt daarom afgewezen.

Conclusie en gevolgen

12. Het beroep is ongegrond. Er bestaat geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van het betaalde griffierecht. Het verzoek om immateriële schadevergoeding wordt afgewezen.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. Y.N.M. Rijlaarsdam, rechter, in aanwezigheid van

mr. E. Stumpel, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 17 juli 2026.

De rechter is verhinderd om deze uitspraak te ondertekenen

de griffier de rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Digitaal beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

ECLI:NL:GHARL:2025:6253, ECLI:NL:GHARL:2024:6146 r.o. 4.20, ECLI:NL:GHARL:2024:6436 r.o. 4.6/4.7 en ECLI:NL:RBMNE:2026:1955. Zie het arrest van Gerechtshof Leeuwarden van 19 november 2002, ECLI:NL:GHLEE:2002:AF1499 en het arrest van Gerechtshof Leeuwarden van 10 februari 2006, ECLI:NL:GHLEE:2006:AV1715. Zie het arrest van Gerechtshof Amsterdam van 13 juni 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:2163. ECLI:NL:HR:2024:853.