Belastingrecht
Woz, woning. Omdat de in de aanslag vastgestelde waarde geen stand kan houden is het beroep gegrond. De…
Rechtbank Midden-Nederland, 17 juli 2026
ECLI:NL:RBMNE:2026:7642 · Rechtbank Midden-Nederland · 17 juli 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-midden-nederland/bestuursrecht/belastingrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbmne-2026-7642
Zaakgegevens
Op 17 juli 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.
- Instantie
- Rechtbank Midden-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 17 juli 2026
- Datum publicatie
- 29 oktober 2026
- Zaaknummer
- 24/2553
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Belastingrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBMNE:2026:7642
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Woz, woning. Omdat de in de aanslag vastgestelde waarde geen stand kan houden is het beroep gegrond. De heffingsambtenaar heeft naar het oordeel van de rechtbank wel aannemelijk gemaakt dat de door hem voorgestane waarde niet te hoog is. Daarom ziet de rechtbank aanleiding om zelf in de zaak te voorzien Gemachtigde is een bijzonder geval als bedoeld in overweging 3.5.2 van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025. Verzoek om isv afgewezen.
Uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: UTR 24/2553
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 17 juli 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [plaats] , eiseres,
(gemachtigde: A. Oosters)
en
de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap [gemeente] (BghU), de heffingsambtenaar
(gemachtigde: mr. D.J. Koopmans)
Inleiding
In de beschikking van 28 februari 2023 heeft de heffingsambtenaar op grond van de Wet waardering onroerende zaken (wet WOZ) de waarde van de onroerende zaak op het adres [adres 1] in [plaats] (de woning) voor het belastingjaar 2023 vastgesteld op
€ 505.000,- naar de waardepeildatum 1 januari 2022. Bij deze beschikking heeft de heffingsambtenaar aan eiseres als eigenaar van de woning ook een aanslag watersysteemheffing opgelegd, waarbij deze waarde als heffingsmaatstaf is gehanteerd.
Eiseres is tegen de beschikking in bezwaar gegaan. In de uitspraak op bezwaar van
29 januari 2024 heeft de heffingsambtenaar het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en de WOZ-waarde van de woning gehandhaafd.
Eiseres heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld. De heffingsambtenaar heeft op 24 september 2025 aan eiseres een schikkingsvoorstel gestuurd waarin is voorgesteld de waarde van de woning te verlagen tot € 478.000,-. Eiseres heeft dit schikkingsvoorstel afgewezen. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift met een taxatiematrix ingediend.
De zaak is behandeld op de zitting van 12 mei 2026. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de heffingsambtenaar, vergezeld door [taxateur] (taxateur).
Overwegingen
Feiten
2. De woning is een in 1957 gebouwde eindwoning met een vrijstaande berging/schuur van 8 m² en een zolder van 6 m². De woning heeft een gebruiksoppervlakte van 77 m² en ligt op een perceel van 220 m².
3. Partijen verschillen van mening over de waarde van de woning per 1 januari 2022. Eiseres bepleit in beroep een lagere waarde van € 400.000,-. De heffingsambtenaar handhaaft in beroep de waarde zoals voorgesteld op 24 september 2025 en zoals opgenomen in de taxatiematrix, namelijk €449.000,-. Omdat de in de aanslag vastgestelde waarde geen stand kan houden is het beroep gegrond. Eiseres heeft daarom ook recht op vergoeding van de proceskosten die zij heeft moeten maken en vergoeding van het door haar betaalde griffierecht. Over de te vergoeden proceskosten zal de rechtbank aan het einde van deze uitspraak oordelen, de rechtbank zal eerst beoordelen of de heffingsambtenaar de voorgestelde waarde van € 449.000,- aannemelijk heeft gemaakt.
Beoordelingskader
4. De waarde die op grond van de Wet WOZ moet worden vastgesteld is de waarde in het economische verkeer. Dat is de prijs die zou zijn betaald door de meest biedende koper als de onroerende zaak op de meest geschikte wijze en na de beste voorbereiding te koop is aangeboden.
5. Voor het bepalen van de WOZ-waarde van de woning heeft de heffingsambtenaar de vergelijkingsmethode toegepast. Dit houdt in dat de waarde van de woning wordt vastgesteld aan de hand van een vergelijking van de verkoopopbrengst van woningen die rondom de waardepeildatum (een jaar daarvoor of daarna) zijn verkocht en voldoende vergelijkbaar zijn met de woning. De referentiewoningen hoeven dus niet identiek te zijn aan de woning. Wel moet de heffingsambtenaar inzichtelijk maken op welke manier hij met de onderlinge verschillen rekening heeft gehouden.
6. De heffingsambtenaar moet aannemelijk maken dat de waarde van de woning op de waardepeildatum (1 januari 2022) niet te hoog is vastgesteld. Bij de beoordeling of dit het geval is, zal de rechtbank de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, en waarmee de vastgestelde waarde wordt betwist, meewegen.
7. Om de waarde van de woning te onderbouwen heeft de heffingsambtenaar een taxatiematrix overgelegd, waarin de woning wordt vergeleken met drie verkopen in [plaats] , te weten:
- [adres 2] , verkocht op 18 februari 2021 voor € 440.000,-;
- [adres 3] , verkocht op 3 oktober 2022 voor € 405.095,-;
- [adres 4] , verkocht op 11 mei 2021 voor € 375.000,-.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank is van oordeel dat de heffingsambtenaar met de taxatiematrix en de toelichting die daarop ter zitting is gegeven aannemelijk heeft gemaakt dat de voorgestelde waarde van de woning niet te hoog is. Daartoe neemt de rechtbank in aanmerking dat de in de taxatiematrix genoemde referentiewoningen goed bruikbaar zijn, omdat de referentiewoningen goed met een woning te vergelijken tussenwoningen zijn die in [plaats] liggen en niet te ver van de waardepeildatum zijn verkocht. Met de taxatiematrix maakt de heffingsambtenaar aannemelijk dat bij de waardebepaling in voldoende mate rekening is gehouden met de verschillen tussen de referentiewoningen en de woning qua onder meer de staat van onderhoud en het voorzieningenniveau, door voor de woningwaarde een waarde onder de
m²-prijzen van de referentiewoningen te hanteren. Met de taxatiematrix heeft de heffingsambtenaar de waardeverhouding tussen de woning en de referentiewoningen inzichtelijk gemaakt.
Wat eiseres in beroep aanvoert, maakt het oordeel van de rechtbank niet anders. Dat legt zij hieronder uit.
Waarderingsmethode en gebruikte referentiewoningen
Het standpunt van eiseres
Eiseres stelt zich op het standpunt dat de waarderingsmethode en de transparantie van de taxatiematrix van de heffingsambtenaar onvoldoende is. Zo maakt de heffingsambtenaar niet inzichtelijk welke correcties zijn toegepast bij verschillen tussen de secundaire objectkenmerken van de referentiewoningen en de woning. Eiseres heeft een eigen taxatiematrix overgelegd waarbij gebruik wordt gemaakt van de KOLDU-methode. De correctiepercentages zijn daarin duidelijk aangegeven en daardoor ook na te rekenen. Bovendien zijn de door eiseres gebruikte referentiewoningen beter vergelijkbaar.
Daarnaast heeft de heffingsambtenaar volgens eiseres de brandgang onterecht aangemerkt als onderdeel van het perceel. De brandgang wordt (ook) door anderen gebruikt en is duidelijk afgescheiden van het perceel door een hekwerk. Volgens eiseres moet de brandgang dan ook als apart object worden aangemerkt. Subsidiair stelt eiseres dat, wanneer geoordeeld wordt dat de brandgang onderdeel uitmaakt van het perceel, aan de brandgang geen waarde toegekend dient te worden. Ook heeft de heffingsambtenaar de doelmatigheid van de woning onterecht niet op een ‘2’ gewaardeerd. De woning is zeer verouderd en de zolder heeft zo’n laag plafond dat er een stootkussen is geplaatst. In de door eiseres overgelegde taxatiematrix is met deze punten wel rekening gehouden. Eiseres stelt dan ook dat de door haar overgelegde taxatiematrix de door haar voorgestane waarde van
€ 400.000,- onderbouwt.
Het standpunt van de heffingsambtenaar
Ter zitting heeft de heffingsambtenaar toegelicht dat de BghU een andere waarderingsmethode gebruikt dan is toegepast voor het opstellen van de taxatiematrix zoals overgelegd door eiseres. In de aanslagfase wordt door het gebruikte systeem een waarde berekend. In de beroepsfase wordt een handmatige taxatiematrix gemaakt waarbij de best vergelijkbare objecten worden gezocht die de vastgestelde waarde onderbouwen. Hierbij wordt ook gekeken of de gehanteerde bedragen overeenkomen met gegevens uit de markt. Met de taxatiematrix wordt onderbouwd dat de vastgestelde waarde niet te hoog is. De waardering is een schatting, geen rekenmodule zoals de waarderingsmethode van de gemachtigde van eiseres.
Ten aanzien van de brandgang stelt de heffingsambtenaar dat uit de markt blijkt dat een brandgang geen invloed heeft op de waarde. De heffingsambtenaar heeft een extra taxatiematrix opgesteld en daarin de door eiseres aangevoerde referentiewoningen opgenomen. De heffingsambtenaar heeft sommige KOUDV-factoren anders gekwalificeerd dan is opgenomen in de taxatiematrix van eiseres. Ter zitting heeft de heffingsambtenaar toegelicht dat, ook met gebruik van de door eiseres aangevoerde referentiewoningen, er nog steeds ruimte zit tussen de gemiddelde waarde per m² en de waarde per m² van de woning. Daarmee stelt de heffingsambtenaar aannemelijk te hebben gemaakt dat de voorgestelde waarde van € 449.000,- niet te hoog is.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank kan de toelichting van de heffingsambtenaar ten aanzien van het verschil in waarderingsmethodiek volgen. De taxatie is geen mathematische exercitie waarbij aan de hand van één of meer parameters de gezochte waarde kan worden berekend. Het is aan de heffingsambtenaar om aannemelijk te maken dat de vastgestelde waarde van de woning niet te hoog is, op basis van goed vergelijkbare woningen die rond de waardepeildatum zijn verkocht. Zoals onder punt 8.1 overwogen is de rechtbank van oordeel dat de gebruikte referentiewoningen goed vergelijkbaar zijn en voldoende kort rond de waardepeildatum zijn verkocht. Bovendien staat het staat de heffingsambtenaar vrij om de waarde van de woning te onderbouwen met die referentiewoningen die hij het meest geschikt acht, waarbij hij bij het bepalen van de WOZ-waarde mag aansluiten bij die vergelijkingsobjecten waarvoor de hoogste verkoopprijzen zijn gerealiseerd.
Ten aanzien van de objectafbakening van het perceel en de brandgang overweegt de rechtbank als volgt. De woning met tuin en schuur is middels een schutting en de muur van de schuur fysiek gescheiden van de brandgang. Blijkens de indeling is de brandgang naar het oordeel van de rechtbank daarom bestemd om als afzonderlijk geheel te worden gebruikt en daarom moet de brandgang als afzonderlijke onroerende zaak worden gezien. De vraag die voorts aan de orde is, is of de brandgang enerzijds en de rest van de onroerende zaak anderzijds een samenstel vormen in de zin van artikel 16, aanhef en onderdeel d, Wet WOZ.
Naar het oordeel van de rechtbank is van een samenstel als hiervoor bedoeld inderdaad sprake. Daartoe overweegt de rechtbank dat de brandgang eigendom is van eiseres, dat de brandgang vrij toegankelijk is en zowel door eiseres als omwonenden wordt gebruikt. In deze situatie is eiseres, als degene die dit gebruik mogelijk maakt, de feitelijke gebruiker van de brandgang en daarmee is eiseres ook degene bij wie de brandgang in gebruik is in de zin van artikel 16, onderdeel d, Wet WOZ. Daarnaast strekt de brandgang zich uit langs de volle breedte van de achtertuin van eiseres. Dit is voor derden ook waarneembaar. Gelet op die omstandigheden is de rechtbank dan ook van oordeel dat sprake is van samenstel en dat de brandgang en de woning naar omstandigheden bij elkaar behoren. Daarmee is de heffingsambtenaar van een juiste objectafbakening uitgegaan.
De rechtbank ziet daarnaast geen aanleiding voor het oordeel dat de heffingsambtenaar de doelmatigheid van de woning onjuist heeft gekwalificeerd. Uit de foto’s en de beschrijving van de IWoz-kaarten blijkt dat de woning gedateerd is, maar niet onbruikbaar of niet meer functioneel. Met de taxatiematrix heeft heffingsambtenaar inzichtelijk gemaakt dat voldoende rekening is gehouden met de verschillen en dat de waarde van € 449.000,- niet te hoog is vastgesteld. De beroepsgrond slaagt niet.
Proceskosten en griffierecht
Gelet op wat onder punt 3. is overwogen, is het beroep gegrond. Dit betekent dat de heffingsambtenaar in de door eiseres gemaakte proceskosten in bezwaar en beroep wordt veroordeeld en het betaalde griffierecht van € 51,- moet vergoeden.
De vergoeding voor de kosten van de bezwaar- en beroepsfase wordt met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) vastgesteld. De rechtbank zal bij de vaststelling van de wegingsfactor aansluiting zoeken bij de uitspraak van het hof Arnhem-Leeuwarden van 14 oktober 20251 en het door de gerechtshoven gehanteerde Richtsnoer.
Bijzonder geval
Op 1 januari 2024 is artikel 30a van de Wet WOZ in werking getreden. Op grond van het eerste en tweede lid worden de te vergoeden proceskosten vermenigvuldigd met de daar bepaalde factor. Deze vermenigvuldigingsfactor wordt buiten toepassing gelaten als sprake is van een bijzonder geval als bedoeld in overweging 3.5.2 van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025. De rechtbank volgt het oordeel van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden dat gemachtigde van eiseres vanaf 1 januari 2024 inderdaad een bijzonder geval is. Dat betekent dat de vermenigvuldigingsfactor in dit geval buiten toepassing blijft.
Kosten bezwaar- en beroepsfase
De rechtbank stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- (1 punt voor het indienen van het bezwaarschrift en 1 punt voor het deelnemen aan de hoorzitting, met een waarde per punt van € 666,- en wegingsfactor 1). De rechtbank stelt de proceskosten voor de beroepsfase vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op de zitting, met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor 1). Dat brengt de totale proceskostenvergoeding op een bedrag van
€ 3.200,-.
Op grond van artikel 30a, vierde lid, van de Wet WOZ mag de heffingsambtenaar de in deze uitspraak toegekende proceskosten en het griffierecht uitsluitend uitbetalen op een bankrekening die op naam staat van eiser. Voor dit artikel geldt geen overgangsrecht.
Verzoek om immateriële schadevergoeding
Eiseres heeft verzocht om vergoeding van immateriële schade, omdat de procedure over de belastingaanslag onredelijk lang heeft geduurd. De rechtbank toetst het verzoek aan artikel 17, eerste lid, van de Grondwet en neemt daarbij artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mensen en de daarvan afgeleide rechtspraak als uitgangspunt.
De redelijke termijn is overschreden als de bezwaar- en beroepsfase samen langer dan twee jaar hebben geduurd. Daarbij is een termijn van zes maanden voor de handeling van het bezwaar en een termijn van anderhalf jaar voor de behandeling van het beroep als uitgangspunt redelijk.
De rechtbank constateert dat sinds de ontvangst van het bezwaarschrift door de heffingsambtenaar op 23 maart 2023 de redelijke termijn van twee jaar, naar boven afgerond, met één jaar en vier maanden is overschreden.
Voor het toekennen van een immateriële schadevergoeding ziet de rechtbank geen aanleiding. In het arrest van 14 juni 2024 heeft de Hoge Raad beslist dat in gevallen waarbij het financiële belang bij een procedure minder is dan € 1.000,- en de redelijke termijn met niet meer dan twaalf maanden is overschreden, volstaan kan worden met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden. Als de termijn met meer dan twaalf maanden is overschreden, moet naar bevind van zaken worden beslist. In dit geval is de termijn met (ruim) meer dan twaalf maanden overschreden. Daar staat tegenover dat, gelet op het geringe bedrag van de aanslag, het financiële belang van de procedure ver onder de bagatelgrens van € 1.000,- blijft. Ter zitting heeft de heffingsambtenaar zich op het standpunt gesteld dat de bagatelgrens niet wordt behaald. Eiseres heeft dit niet betwist. Het verzoek wordt daarom afgewezen.
Conclusie en gevolgen
14. Het beroep is gegrond omdat de heffingsambtenaar heeft aangegeven dat de waarde zoals vastgesteld in het bestreden besluit geen stand kon houden. De heffingsambtenaar heeft naar het oordeel van de rechtbank wel aannemelijk gemaakt dat de waarde van
€ 449.000,- niet te hoog is. Daarom ziet de rechtbank aanleiding om zelf in de zaak te voorzien en de waarde van de woning vast te stellen op € 449.000,- op de waardepeildatum 1 januari 2022. De heffingsambtenaar wordt veroordeeld in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 3.200,-. Ook moet de heffingsambtenaar het betaalde griffierecht vergoeden. Het verzoek om immateriële schadevergoeding wordt afgewezen.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt de uitspraak op bezwaar;
- verlaagt de waarde van de woning tot een bedrag van € 449.000,- naar de waardepeildatum 1 januari 2022;
- bepaalt dat de aanslag onroerendezaakbelastingen dienovereenkomstig wordt verminderd;
- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van de vernietigde uitspraak op uitspraak;
- veroordeelt de heffingsambtenaar in de door eiseres gemaakte proceskosten van in totaal
€ 3.200;
- bepaalt dat de heffingsambtenaar het griffierecht van € 51,- aan eiseres moet vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. Y.N.M. Rijlaarsdam, rechter, in aanwezigheid van
mr. E. Stumpel, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 17 juli 2026.
De rechter is verhinderd om deze uitspraak te ondertekenen
de griffier de rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.