Civiel recht overig
Spoorwissel. Studiekostenbeding in arbeidsovereenkomst nietig.
Rechtbank Midden-Nederland, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBMNE:2026:7911 · Rechtbank Midden-Nederland · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-midden-nederland/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbmne-2026-7911
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Midden-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 8 november 2026
- Zaaknummer
- 12185132 \ AC EXPL 26-977 en 12434063 AE VERZ 26-59
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBMNE:2026:7911
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Spoorwissel. Studiekostenbeding in arbeidsovereenkomst nietig.
Uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Utrecht
Zaaknummers: 12185132 \ AC EXPL 26-977 en 12434063 AE VERZ 26-59
beschikking van 28 oktober 2026
in de zaak van
[verzoeker] ,
wonende te [woonplaats] ,
verzoeker in conventie,
verweerder in reconventie,
hierna te noemen: [verzoeker] ,
gemachtigde: mr. W.H.J. Luijer,
tegen
[verweerder] B.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
verweerder in conventie,
verzoeker in reconventie,
hierna te noemen: [verweerder] ,
gemachtigde: mr. D.M.F. Snelder.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 17 maart 2026 met 8 producties,
- de conclusie van antwoord in conventie en van eis in reconventie met 12 producties.
Op 23 september 2026 is de zaak op de mondelinge behandeling (zitting) besproken. [verzoeker] was aanwezig, bijgestaan door mr. Luijer. Ook was de heer [A] van [verweerder] aanwezig, bijgestaan door mr. Snelder. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van dat wat is besproken.
Tot slot heeft de kantonrechter bepaald dat er een beschikking komt.
2 De kern van de zaak
Het gaat in deze zaak vooral om de vraag of [verweerder] aan het einde van de arbeidsovereenkomst op de eindafrekening studiekosten mocht inhouden. De kantonrechter is van oordeel dat [verweerder] dat niet mocht doen. Het studiekostenbeding in de arbeidsovereenkomst dat bepaalt dat bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst door toedoen van de werknemer, de studiekosten op de werknemer mogen worden verhaald, is namelijk nietig. Bovendien is de beëindiging van de arbeidsovereenkomst niet de schuld van [verzoeker] , zodat [verzoeker] volgens de op de arbeidsovereenkomst van toepassing verklaarde cao [verweerder] de studiekosten niet hoeft terug te betalen.
3 Achtergrond van de zaak
[verzoeker] is op 1 september 2025 bij [verweerder] in dienst getreden in de functie van [functie] voor de duur van 12 maanden. Op de arbeidsovereenkomst is de cao Particuliere Beveiliging (hierna te noemen: de cao) van toepassing verklaard.
Om de functie van [functie] te mogen uitvoeren is volgens de wet een diploma beveiliger verplicht. Die verplichting geldt de eerste 12 maanden niet voor beveiligers in opleiding die van de Korpschef van Politie toestemming hebben gekregen (een groene pas) om beveiligingswerk te verrichten. Een beveiligingsorganisatie mag personen pas zo laten werken nadat die toestemming is verleend. Dat is bepaald in artikel 7 Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en artikel 5 Regeling particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus.
[verzoeker] beschikte bij indiensttreding nog niet over een beveiligingsdiploma. Artikel 9 van de arbeidsovereenkomst verplichtte dat [verzoeker] dit diploma zou behalen bij het ROC Midden Nederland. De kosten van de opleiding bedroegen € 5.300,00 en heeft [verweerder] betaald.
[verzoeker] heeft zich op 29 augustus 2025 ingeschreven voor de desbetreffende opleiding. Eén van de toelatingseisen voor die opleiding is dat de cursist een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) moet kunnen aanleveren.
Op 4 september 2025 heeft [verweerder] per e-mail een groene pas aangevraagd voor [verzoeker] bij de korpschef. Deze is door de korpschef op 24 oktober 2025 ontvangen. Bij brief van 16 december 2025 is [verweerder] door de politie geïnformeerd dat [verzoeker] niet voldoet aan de eisen die aan een [functie] worden gesteld, zodat de groene pas niet zou worden verleend. Uit de brief die de politie aan [verzoeker] had gestuurd bleek dat de groene pas niet zou worden verleend vanwege een aantal strafbare gedragingen van [verzoeker] . Voor deze strafbare gedragingen had [verzoeker] geldboetes ontvangen.
Op 24 december 2025 heeft [verweerder] de arbeidsovereenkomst met [verzoeker] beëindigd. [verweerder] heeft bij de eindafrekening van [verzoeker] een bedrag van € 500,00 aan schade en een bedrag van € 2.666,85 aan opleidingskosten ingehouden. Daarnaast heeft [verweerder] in haar e-mail van 31 december 2025 aan [verzoeker] aanspraak gemaakt op € 2.633,15 aan opleidingskosten.
[verzoeker] is het niet eens met de beëindiging van de arbeidsovereenkomst en het feit dat [verweerder] opleidingskosten op de eindafrekening heeft ingehouden. Zij vordert daarom het volgende:
-
een verklaring voor recht dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen niet van rechtswege is geëindigd en dus nog voortduurt,
-
ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van artikel 7:671c BW,
-
betaling van het achterstallig loon vanaf het moment dat [verweerder] de loonbetaling heeft gestaakt, te vermeerderen met de wettelijke verhoging en de wettelijke rente,
-
doorbetaling van het overeengekomen loon tot aan de datum waarop de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig zal zijn geëindigd,
-
betaling van een transitievergoeding, te berekenen over de duur van de arbeidsovereenkomst vanaf 1 september 2025 tot aan de datum van ontbinding van de arbeidsovereenkomst,
-
betaling van een billijke vergoeding op grond van artikel 7:671c lid 2 onder b BW,
-
betaling van het ten onrechte verrekende loon,
-
veroordeling in de proceskosten.
[verweerder] vordert in reconventie dat [verzoeker] nog het bedrag van € 2.633,15 aan opleidingskosten aan haar betaalt en nog een vergoeding van € 2.708,43, omdat [verzoeker] [verweerder] een dringende reden heeft gegeven op de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen.
4 De beoordeling
verzoek in conventie
Spoorwissel
Deze zaak is bij dagvaarding aanhangig gemaakt. Weliswaar kan de gevorderde verklaring voor recht waar het gaat om het ten onrechte inroepen van ontbindende voorwaarden door [verweerder] en de daaraan verbonden loondoorbetaling op zich op die wijze worden gevorderd, maar nu tevens sprake is van een door [verweerder] gestelde opzegging wegens een dringende reden en een ontbindingsverzoek van de zijde van [verzoeker] van de doorlopende arbeidsovereenkomst, met een billijke vergoeding en een transitievergoeding, acht de kantonrechter het aangewezen dat verder de verzoekschriftenprocedure wordt gevolgd, waarbij de hiervoor bedoelde verklaring voor recht zal worden meegenomen op grond van artikel 7:686a lid 3 BW als een daarmee verband houdende vordering. Daarbij is meegewogen dat er een nauwe samenhang is tussen de verschillende vorderingen en dat de dagvaardingsprocedure niet de mogelijkheid kent van een gezamenlijke behandeling.
Ter zitting is besproken dat voor een aantal vorderingen mogelijk de procedure ten onrechte is ingeleid met een dagvaarding en zijn partijen in de gelegenheid gesteld hun processtukken aan te vullen of te verbeteren, maar dat hebben zij niet gedaan. Zij hebben de beslissing daarover bij de kantonrechter gelaten. Deze processuele kwestie heeft geen gevolgen voor de inhoudelijke behandeling en beoordeling van de zaak, zodat partijen niet in hun processuele belangen zijn geschaad. De kantonrechter zal het verzoek Van [verzoeker] om een verklaring voor recht opvatten als een verklaring voor recht dat het ontslag van 24 december 2025 niet rechtsgeldig is gegeven.
Voor de volledigheid zijn zowel het zaaknummer van de dagvaardingsprocedure (beginnend met “1218”) als het zaaknummer van de reeds beëindigde verzoekschriftprocedure (beginnend met “1243”) vermeld op dit vonnis
[verzoeker] is niet-ontvankelijk tegen het ontslag wegens dringende reden, waardoor een beoordeling van een einde wegens dringende reden niet meer aan de orde is.
Vaststaat dat [verweerder] de arbeidsovereenkomst met onmiddellijk ingang heeft beëindigd. Daarbij heeft zij zich niet alleen beroepen op het intreden van de ontbindende voorwaarden: 1. het niet verkrijgen van de groene pas en 2. de beëindiging van de praktijkovereenkomst vanwege de beëindiging van de opleiding, maar ook op de dringende reden dat werknemer gelogen heeft over haar strafblad, zoals uiteengezet in de brief van 24 december 2025. [verweerder] stelt dat de brief aan [verzoeker] is uitgereikt bij het gesprek op 24 december 2025. Uitgaande van die datum is de vervaltermijn van artikel 7:686 lid 4 onder a BW op 24 februari 2025 verstreken. [verzoeker] stelt weliswaar dat zij deze brief pas later, omstreeks 12 maart 2026 heeft toegestuurd gekregen, maar zij is daarover zeer vaag en heeft dit op geen enkele wijze onderbouwd, bijvoorbeeld door de envelop waarmee de brief aan haar is toegezonden, te overleggen. De kantonrechter gaat dan ook aan dit verweer voorbij.
Tussen partijen staat daarom rechtens onaantastbaar vast dat werknemer op 24 december 2025 is ontslagen wegens een dringende reden en dat daarmee toen een einde is gekomen aan het dienstverband. Een beoordeling of [verweerder] zich terecht beroepen heeft op de gestelde ontbindende voorwaarden kan daarom niet leiden tot voortzetting van de arbeidsovereenkomst. De kantonrechter zal daarom deze beoordeling achterwege laten.
De gevorderde ontbinding en billijke vergoeding zal worden afgewezen
Omdat het einde van de arbeidsovereenkomst op 24 december 2025 tussen partijen rechtens vaststaat, kan er geen sprake zijn van een voortzetting van de arbeidsovereenkomst nadien, waarvan [verzoeker] uitgaat. Er is dan geen grond voor de verzochte loondoorbetaling. Ook komt de kantonrechter niet toe aan het verzoek om de arbeidsovereenkomst voor de toekomst te ontbinden en de daarmee samenhangende verzoeken om een billijke vergoeding. Deze verzoeken zullen dan ook worden afgewezen.
[verweerder] moet een transitievergoeding van € 301,72 betalen
[verzoeker] verzoekt betaling van de transitievergoeding berekend over de duur van het dienstverband. Deze is [verweerder] verschuldigd als de arbeidsovereenkomst is beëindigd door de werkgever, tenzij de beëindiging het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer.[verweerder] stelt dat daar sprake van is, omdat [verzoeker] bij het solliciteren heeft gelogen over het hebben van een strafblad. Als [verweerder] door [verzoeker] hiervan op de hoogte was gebracht, dan had [verweerder] geweten dat [verzoeker] niet in aanmerking was gekomen voor een groene pas en had zij haar nooit aangenomen. Het is dus de schuld van [verzoeker] dat [verweerder] de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang heeft beëindigd, aldus [verweerder] .
De kantonrechter is dat niet met [verweerder] eens. [verzoeker] heeft gesolliciteerd via een vacature die [verweerder] online had geplaatst. Bij het solliciteren moest [verzoeker] een vragenlijst invullen. Daar heeft zij aangevinkt dat zij geen strafblad had. Vervolgens is zij op gesprek gekomen. In dat gesprek heeft zij niet vermeld dat zij een strafblad had. Vervolgens is zij aangenomen en per 1 september 2025 ter werk gesteld. Op 4 september 2025 heeft [verweerder] vervolgens bij de korpschef de groene pas aangevraagd. Dit kon [verzoeker] niet zelf doen. Uiteindelijk is op 16 december 2025 de aanvraag van de groene pas geweigerd en heeft [verweerder] op 24 december 2025 de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang beëindigd. Het einde van de arbeidsovereenkomst is dus wel ontstaan omdat [verzoeker] geen groene pas kreeg vanwege haar strafblad, maar die situatie kon enkel ontstaan omdat [verweerder] [verzoeker] in strijd met de wettelijke bepalingen te werk heeft gesteld voordat een groene pas was verleend. [verweerder] heeft zelf dat risico genomen. Zij kan dan niet achteraf dat risico bij [verzoeker] neerleggen. Weliswaar heeft [verzoeker] bij het invullen van een vragenlijst voorafgaande aan de sollicitatie aangevinkt dat zij geen strafblad had en heeft zij tijdens het sollicitatiegesprek niet gezegd dat zij een strafblad had, maar gezien haar jeugdige leeftijd (20 jaar ten tijde van solliciteren) en het feit dat haar niets anders is opgelegd dan geldboetes, kan de kantonrechter zich voorstellen dat [verzoeker] dacht dat dit geen gevolgen zou hebben voor het verkrijgen van een groene pas. Nergens blijkt uit dat tijdens het sollicitatiegesprek met haar is besproken wat er allemaal op een strafblad kan staan. Het staat dus niet vast dat [verzoeker] bewust heeft gelogen over het hebben van een strafblad, omdat het mogelijk is dat zij daarbij dacht aan andere straffen dan geldboetes. Van ernstig verwijtbaar handelen van [verzoeker] is dus geen sprake. Dat betekent dat [verzoeker] recht heeft op een transitievergoeding over de duur van haar dienstverband. De kantonrechter heeft deze berekend van 1 september 2025 tot en met 24 december 2025 op een bedrag van € 301,72. Dit bedrag zal worden toegewezen.
De afspraak over terugbetaling van studiekosten geldt niet
[verzoeker] verzoekt betaling van het onterecht verrekende loon. Dit is onder meer een bedrag van € 2.666,85 aan studiekosten. [verweerder] heeft dit bedrag op het loon ingehouden, omdat zij € 5.300,00 (btw-vrij) aan ROC Midden Nederland heeft betaald. Dit bedrag bestaat uit € 303,00 aan cursusgeld, € 4.750 aan opleidingskosten en praktijkleraar en € 550,00 aan leermiddelen en examens.
[verweerder] beroept zich op het studiekostenbeding in de arbeidsovereenkomst waarin onder meer staat dat als de arbeidsovereenkomst door toedoen van werknemer wordt beëindigd, [verweerder] de volledige kosten op de werknemer mag verhalen. Ook als de arbeidsovereenkomst eindigt vanwege een dringende redenen, zullen de kosten van de opleiding op de werknemer worden verhaald. Verder mag [verweerder] de kosten voor examens en kosten praktijkleraar bij [verzoeker] in rekening brengen, als de arbeidsovereenkomst wordt beëindigd tijdens de studie.
In artikel 7:611a lid 1 BW is, voor zover hier van belang, bepaald dat de werkgever de werknemer in staat stelt de scholing te volgen die noodzakelijk is voor de uitoefening van zijn functie. Uit artikel 7:611a lid 2 BW volgt dat de scholing kosteloos moet worden aangeboden als de werkgever op grond van, kort gezegd, de wet of cao verplicht is om die scholing aan een werknemer aan te bieden. Dit betekent dat de scholing kosteloos moet worden aangeboden als het gaat om scholing die een werkgever op grond van artikel 7:611a lid 1 BW moet aanbieden aan een werknemer omdat deze scholing noodzakelijk is voor diens werk. Verder is in artikel 7:611a lid 4 BW opgenomen dat een afspraak waarbij de kosten van scholing als bedoeld in lid 2 worden verhaald op de werknemer of worden verrekend met, kort gezegd, het loon van de werknemer, nietig is.
De opleiding die [verzoeker] moest volgen en waarvoor [verweerder] een bedrag aan studiekosten op de eindafrekening heeft ingehouden, vallen in deze zaak onder het begrip noodzakelijke scholing zoals bedoeld in artikel 7:611a lid 1 BW. Artikel 9 van de arbeidsovereenkomst bepaalt immers dat [verzoeker] verplicht was om het diploma “ [functie] ” te behalen bij het ROC Midden Nederland door de opleiding [opleiding] te volgen. Daarnaast kon [verzoeker] alleen tijdens de opleiding tot beveiliger toestemming van de Korpschef krijgen om maximaal 12 maanden zonder diploma beveiligingswerk te verrichten.[verzoeker] beschikte bij indiensttreding niet over het diploma “ [functie] ” om de functie van [functie] te mogen uitvoeren. Het volgen van de opleiding was dus noodzakelijk om deze functie te kunnen vervullen.
Dat leidt tot het oordeel dat de opleiding verplicht kosteloos moet worden aangeboden. De afspraak over het terugbetalen van de studiekosten genoemd in de leden 8, 9 en 24 van artikel 10 van de arbeidsovereenkomst is in dit geval nietig. Dat betekent dat terugbetalingsregelingen in de leden 8,9 en 24 van artikel 10 van de arbeidsovereenkomst in deze zaak niet gelden.
[verweerder] beroept zich verder op het studiekostenbeding in de cao waarin is bepaald dat de werknemer gehouden is alle kosten van een verplichte opleiding terug te betalen als werkgever de arbeidsovereenkomst opzegt door een dringende reden die de werknemer heeft veroorzaakt. Lid 2 van dat beding bepaalt echter dat de werknemer de kosten niet hoeft terug te betalen als het niet de schuld van de werknemer is dat de arbeidsovereenkomst is geëindigd. Daarvan is hier sprake. In 4.6 is al overwogen dat de arbeidsovereenkomst is beëindigd omdat de aanvraag voor een groene pas voor [verzoeker] is afgewezen en dat dit voor risico komt voor [verweerder] . Bovendien is niet komen vast te staan dat [verzoeker] bewust haar strafblad heeft verzwegen.
Het voorgaande leidt tot het oordeel dat er geen grond bestaat waarop [verweerder] de studiekosten mocht inhouden op het loon van [verzoeker] . De verrekening van het bedrag van € 2.666,85 was dan ook onterecht. [verweerder] moet dit bedrag alsnog betalen aan [verzoeker] .
[verweerder] heeft onterecht € 500,00 ingehouden op het loon van [verzoeker]
Naast de studiekosten heeft [verweerder] ook een bedrag van € 500,00 ingehouden op de eindafrekening. [verweerder] stelt dat het bedrag zag op het eigen risico dat [verweerder] moest betalen vanwege schade die [verzoeker] had veroorzaakt aan een bus van [verweerder] en waarvan partijen volgens [verweerder] hebben afgesproken dat [verweerder] het bedrag van € 500,00 zou inhouden op het loon van [verzoeker] . [verweerder] wijkt hier ten nadele van [verzoeker] af van artikel 7:661 lid 1 BW dat bepaalt dat de werknemer die schade toebrengt aan de werkgever niet tegenover de werkgever aansprakelijk is, tenzij de schade het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid. Van opzet of bewuste roekeloosheid is niet gebleken. Daarvoor is onvoldoende gesteld door [verweerder] . Van deze bepaling mag alleen bij schriftelijke overeenkomst worden afgeweken en slecht voor zover de werknemer verzekerd is. Aannemelijk is dat over de verrekening van de schade wel is gesproken tussen partijen, maar dat is onvoldoende om artikel 7:661 lid 1 BW opzij te mogen zetten. [verweerder] mocht dan ook niet afwijken van deze wettelijke bepaling. Het bedrag van € 500,00 moet [verweerder] terugbetalen.
[verweerder] moet in totaal € 3.166,85 aan [verzoeker] terugbetalen
Uit het voorgaande volgt dat [verweerder] de bedragen van € 2.666,85 en € 500,00 niet mocht inhouden op het loon van [verzoeker] . In totaal moet [verweerder] dus € 3.166,85 aan [verzoeker] terugbetalen. Het verzoek van [verzoeker] tot terugbetaling van het onterecht verrekende loon zal dan ook worden toegewezen tot dat bedrag.
De proceskosten
[verweerder] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [verzoeker] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
155,67 |
|
|
- griffierecht |
€ |
93,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
506,00 |
(2 punten × € 253,00) |
|
- nakosten |
€ |
126,50 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
881,17 |
De verzochte wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
verzoek in reconventie
[verweerder] verzoekt dat [verzoeker] een bedrag van € 2.633,15 aan [verweerder] betaalt. Dit is het gedeelte van het bedrag van € 5.300,00 dat [verweerder] aan het ROC Midden Nederland heeft betaald en niet op het loon van [verzoeker] heeft ingehouden.
Uit hetgeen is overwogen in conventie volgt dat [verweerder] de studiekosten niet op [verzoeker] mag verhalen. Dat verzoek van [verweerder] zal dan ook worden afgewezen.
[verweerder] heeft geen recht op een gefixeerde schadevergoeding
[verweerder] verzoekt een vergoeding van € 2.708,43 op grond van artikel 7:677 lid 2 BW. Dit artikel bepaalt dat de partij die door opzet of schuld de wederpartij een dringende reden heeft gegeven om de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen, de wederpartij een vergoeding verschuldigd is. [verweerder] heeft zich in conventie als verweer op de verzoeken van [verzoeker] op de vervaltermijnen uit artikel 7:686a lid 4 BW beroepen en daarmee laten zien dat zij de vervaltermijnen van belang acht. Die gelden voor [verweerder] dan ook. Artikel 7:686a lid 4 onder a BW bepaalt dat een verzoek tot betaling van een gefixeerde schadevergoeding binnen twee maanden nadat de arbeidsovereenkomst is geëindigd moet worden ingesteld. [verweerder] is dus met dit verzoek te laat. Zij stelt wel dat zij in de brief van 24 december 2025 al aanspraak heeft gemaakt op deze vergoeding, maar uit de brief volgt dat zij wel het juiste wetsartikel noemt, maar daar het bedrag van de studiekosten aan koppelt. Dit is verwarrend voor [verzoeker] en maakt dat [verweerder] in die brief niet ondubbelzinnig en gemotiveerd aanspraakgemaakt op de gefixeerde schadevergoeding. Het verzoek zal dan ook niet ontvankelijk worden verklaard.
De proceskosten
[verweerder] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [verzoeker] worden begroot op:
|
- salaris gemachtigde |
€ |
180,00 |
(1 punt × factor 0,5 × € 360,00) |
|
Totaal |
€ |
180,00 |
5 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
verklaart [verzoeker] niet-ontvankelijk in haar verzochte verklaring voor recht dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen niet rechtsgeldig is geëindigd,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de transitievergoeding van € 301,72 bruto,
veroordeelt [verweerder] om binnen 14 dagen na dagtekening van deze beschikking [verzoeker] te betalen het bruto equivalent van € 3.166,85 netto aan loon, in verband met ten onrechte ingehouden studiekosten en schadevergoeding,
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 881,17, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking tot zover wat betreft de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,
verklaart het verzoek ex artikel 7:677 lid 2 BW niet ontvankelijk,
wijst de overige verzoeken af,
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 180,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
Deze beschikking is gewezen door mr. E.F.A. van Buitenen en in het openbaar uitgesproken door mr. I.M Vanwersch op 28 oktober 2026.
NB 69134