Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, eerste aanleg - enkelvoudig strafrecht overig

Op 21 december 2025 trof de politie de witkleurige Toyota Scion iST aan die vermoedelijk bij verdachte in gebruik was. Deze stond geparkeerd naast een zwartkleurige motorfiets waarop verdachte zat. In de auto zaten de medeverachte [medeverdachte] als bestuurder en diens vriendin. Vanuit de witkleurige Toyota Scion iST werd een sterke geur van marihuana waargenomen. Verbalisanten zagen een blauw kledingstuk in de middenconsole. Bij nadere controle bleek zich daaronder/daarin een revolver te bevinden. Op de passagiersstoel werd tevens een roodkleurig pakket aangetroffen, inhoudende marihuana.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde feiten.

Het standpunt van de verdediging

De raadslieden hebben vrijspraak bepleit van hetgeen onder 1, 2 en 3 ten laste is gelegd.

Vrijspraak ten aanzien van feiten 1 en 3 en partiële vrijspraak ten aanzien van feit 2

Het Gerecht acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en 3 ten laste gelegde heeft begaan en zal verdachte hiervan vrijspreken. Wat feit 2 betreft komt het Gerecht tot een partiële vrijspraak. Het Gerecht legt dit hieronder uit.

Het Gerecht acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich op 15 december 2025 schuldig heeft gemaakt aan bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht van de aangevers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2], maar is van oordeel dat niet kan worden bewezen dat de verdachte daarbij een vuurwapen bij zich droeg en daarmee zijn bedreiging kracht heeft bijgezet.

Hiertoe overweegt het Gerecht dat slechts de aangever [slachtoffer 1] heeft verklaard te hebben gezien dat de verdachte een vuurwapen in zijn broeksband had gestoken. De aangever [slachtoffer 2], die zich reeds buiten bevond voordat [slachtoffer 1] de woordenwisseling tussen de verdachte en [slachtoffer 2] gewaar werd en naar buiten kwam, heeft verklaard geen vuurwapen bij de verdachte te hebben waargenomen. Beide aangevers verklaren wel dat de verdachte met ontbloot bovenlijf rondliep. Een vuurwapen dat deels boven de broekband uitstak zou daardoor ook voor [slachtoffer 2] goed zichtbaar moeten zijn. Opvallend is verder dat de aangever [slachtoffer 1] het vuurwapen beschrijft als een revolver, dit terwijl hij verder verklaart alleen een zwart handvat van het vuurwapen te hebben gezien. Ook dit wekt bevreemding. In zijn verdere verklaring maakt hij melding dat hij van andere personen, heeft gehoord dat de verdachte een revolver van het kaliber .38 bezit, doch dat hij de namen van die persoenen niet wil noemen. Het Gerecht acht, gelet op een en ander de verklaring van de aangever [slachtoffer 1], wat diens waarneming van het vuurwapen betreft, niet voldoende betrouwbaar om als bewijs te kunnen dienen voor feit 1 en feit 2 (voor zover het de bedreiging met een vuurwapen betreft). Niet uitgesloten kan worden dat diens waarneming en verklaring is ingekleurd door wetenschap die hij meende te hebben – doch die niet kan worden geverifieerd – over het bezit door de verdachte van een revolver.

De verdachte zal daarom van feit 1 en van feit 2, voor zover het de bedreiging met een vuurwapen betreft, worden vrijgesproken. Het gerecht gaat er wel van uit dat sprake is geweest van een bedreiging, doch louter met woorden.

Het Gerecht is ook ten aanzien van feit 3 van oordeel dat er onvoldoende bewijs in het dossier aanwezig is om vast te kunnen stellen dat het geladen vuurwapen dat op 21 december 2025 in de auto is aangetroffen, aan verdachte toebehoort dan wel dat hij wetenschap had van de aanwezigheid van dit vuurwapen in die auto (en daarover kon beschikken).

Met betrekking tot een veroordeling wegens het voorhanden hebben van vuurwapens en munitie geldt op grond van de jurisprudentie van de Hoge Raad het volgende. (Voetnoot 1)

Voor een dergelijke veroordeling is vereist dat de verdachte het wapen of de munitie bewust aanwezig had. De in de rechtspraak van de Hoge Raad in dit verband gebruikte aanduiding van “een meerdere of mindere mate” van bewustheid geeft aan dat de verdachte zich bewust was van de (waarschijnlijke) aanwezigheid van het wapen of de munitie, zonder dat die bewustheid zich hoeft uit te strekken tot de specifieke eigenschappen en kenmerken van het wapen of de munitie of tot de exacte locatie van dat wapen of die munitie. Voor het bewijs van dergelijke bewustheid geldt dat daarvan ook sprake kan zijn in een geval dat het niet anders kan dan dat de verdachte zulke bewustheid heeft gehad.

Daarnaast vergt het aanwezig hebben van een wapen of munitie dat de verdachte feitelijke macht over het wapen of de munitie kan uitoefenen in de zin dat hij daarover kan beschikken. Daarvoor hoeft het wapen of de munitie zich niet noodzakelijkerwijs in de directe nabijheid van de verdachte te bevinden. In bijzondere gevallen volstaat de enkele mogelijkheid tot het uitoefenen van feitelijke macht over het wapen of de munitie niet voor het oordeel dat de verdachte dat wapen of die munitie voorhanden had in de zin van artikel 3 lid 1 van de Vuurwapenverordening. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn wanneer iemand onverhoeds of ongewild kortstondig een wapen of munitie van een ander in handen krijgt of wanneer iemand onverwacht kennis krijgt van de aanwezigheid in zijn nabijheid van een wapen of munitie van een ander, terwijl hij redelijkerwijs daarvan niet direct afstand kan nemen.

Uit het dossier blijkt dat de verdachte op 21 december 2025, kort voor het moment waarop hij werd aangehouden, de auto heeft bestuurd waarin het vuurwapen is aangetroffen. Hij gebruikte deze auto ook regelmatig. Het vuurwapen (een geladen revolver van het kaliber .38) bevond zich in de middenconsole en was gewikkeld in, althans bedekt met een kledingstuk. Ten tijde van de aanhouding van de verdachte en de medeverdachte [medeverdachte] bestuurde laatstgenoemde de auto. Vaststaat dat de verdachte [slachtoffer 1] kort daarvoor als bestuurder in de auto had plaatsgenomen en daarbij de verdachte als bestuurder had vervangen. Deze wisseling was ingegeven door de wens van de vriendin van de medeverdachte [medeverdachte] om niet als passagier bij hem achterop diens motorfiets te hoeven rijden. De verdachte heeft vervolgens als bestuurder van de motorfiets van medeverdachte [medeverdachte] opgetreden, tot het moment dat beiden door een arrestatieteam zijn aangehouden.

Verdachte en de medeverdachte [medeverdachte] ontkennen elke wetenschap van de aanwezigheid van het vuurwapen in de auto en wijzen naar elkaar als mogelijke eigenaar daarvan.

Het Gerecht is van oordeel dat er onvoldoende overtuigend bewijs in het dossier aanwezig is om vast te kunnen stellen dat de verdachte zich bewust was van de aanwezigheid van het vuurwapen in de auto.

Het Gerecht acht de verklaringen van de verdachte en de medeverdachte [medeverdachte], waarin zij elkaar ervan beschuldigen de vermoedelijke eigenaar van het vuurwapen te zijn, onvoldoende betrouwbaar om de waarheid omtrent hun wetenschap van de aanwezigheid van het vuurwapen in de auto te kunnen vaststellen. Zij hebben er immers beiden belang bij hieromtrent niet naar waarheid te verklaren. Hun verklaringen vinden verder geen (overtuigende) bevestiging in ander bewijsmateriaal.

Nu verder vaststaat dat de verdachte ten tijde van de aanhouding en het aantreffen van het vuurwapen zich niet in de auto bevond, is zijn verklaring dat hij niet van de aanwezigheid van het vuurwapen op de hoogte was en dat het vermoedelijk aan de medeverdachte [medeverdachte] toebehoort, binnen wiens handbereik het zich bevond, niet zonder meer ongeloofwaardig. Verder is geen sporenonderzoek (vingerafdrukken, DNA) verricht aan het vuurwapen, zodat ook niet kan worden vastgesteld of de verdachte en/of de medeverdachte het ter hand hebben genomen.

De conclusie is dat niet buiten redelijke twijfel kan worden vastgesteld dat de verdachte het in de tenlastelegging genoemde vuurwapen en munitie (als pleger of medepleger) op 21 december 2025 voorhanden heeft gehad, in de betekenis die de Hoge Raad daaraan geeft.

De verdachte zal daarom ook van dit feit worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring

Het Gerecht acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 en 4 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Het Gerecht acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard, zodat hij daarvan wordt vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Indien tegen dit verkorte vonnis hoger beroep wordt ingesteld, worden de door het Gerecht gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het vonnis. Deze aanvulling zal vervolgens aan het vonnis worden gehecht.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd de verdachte ter zake van het door hem bewezen geachte te veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 jaren, met aftrek van voorarrest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft geen strafmaatverweren gevoerd, gelet op het pleidooi tot vrijspraak.

Oplegging van gevangenisstraf

Gelet op de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan, is het gerecht van oordeel dat niet kan worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die een onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.

Verdacht heeft zich schuldig gemaakt aan bedreiging tegen het leven gericht. Door aldus te handelen heeft de verdachte een zeer angstige situatie voor de slachtoffers gecreëerd en zijn gevoelens van veiligheid ernstig aangetast.

Ook heeft verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan hennepbezit. Met het voorhanden hebben van hennep heeft verdachte een bijdrage geleverd aan de instandhouding van het criminele drugscircuit en alle daarmee gepaard gaande gevaren voor de openbare orde en de maatschappelijke veiligheid.

Ten nadele van de verdachte heeft het Gerecht ook meegewogen dat hij eerder is veroordeeld wegens overtreding van de Landsverordening verdovende middelen en de Vuurwapenverordening. Weliswaar wordt hij van overtreding van laatstgenoemde landsverordening thans vrijgesproken, doch door – zij het enkel met woorden – te dreigen om iemand dood te schieten is hem die bedreiging, gelet op zijn verleden op dit punt waar ook de aangevers van op de hoogte waren, in het bijzonder kwalijk te nemen.

Het Gerecht is, na dit een en ander te hebben afgewogen, tot de slotsom gekomen dat na te noemen gevangenisstraf passend en geboden is. De verdachte zal daartoe dan ook worden veroordeeld.