Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, eerste aanleg - enkelvoudig civiel recht overig

Gezien het bewijs van onvermogen dat hij in het geding heeft gebracht, staat naar het oordeel van het gerecht voldoende vast dat [gedaagde] niet in staat is de kosten in verband met het voeren van onderhavige procedure te dragen. Zijn verzoek hem toe laten kosteloos te procederen is toewijsbaar.

Het gerecht volhardt bij het tussenvonnis, behoudens wat betreft de verwijzing naar het wetsartikel, als overwogen in r.o. 2.7 van dit vonnis.

eiser] heeft schriftelijk bewijs bijgebracht. In het tussenvonnis is bepaald dat [eiser], indien hij bewijs door getuigen wil leveren, dat voor of uiterlijk op de zitting van 3 juli 2023 schriftelijk aan het gerecht moet mededelen. Een dergelijke mededeling heeft het gerecht niet bereikt, zodat het ervoor moet worden gehouden dat [eiser] geen bewijs door getuigen wil leveren.

Naar het oordeel van het gerecht is [eiser] niet in het bewijs geslaagd. Dit oordeel zal hierna aan de hand van de producties en stellingen van de zijde van [eiser] worden gemotiveerd.

In het licht van dat oordeel heeft [gedaagde] geen belang bij een beslissing op zijn verzoek de akte van 20 november 2023 van [eiser] buiten beschouwing te laten voor zover deze geen betrekking heeft op de producties bij de antwoordakte van 23 oktober 2023 van [gedaagde], zodat die beslissing niet zal worden gegeven.

Allereerst benadrukt [eiser] dat hij de huurovereenkomst d.d. 1 januari 2018 tussen hem en [gedaagde] in het geding heeft gebracht. Dit is op zichzelf juist. Met betrekking tot de bewijskracht daarvan is in het tussenvonnis, r.o. 4.3 – 4.5, reeds geoordeeld: aan de huurovereenkomst komt dwingende bewijskracht toe, waartegen tegenbewijs openstaat. De verwijzing naar artikel 151 lid 2 Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering in r.o. 4.4 van het tussenvonnis is onjuist en wordt dus niet gehadhaafd. Volgens het tussenvonnis is dat tegenbewijs geleverd (r.o. 4.5) en rust daardoor de bewijslast weer ten volle op [eiser] (r.o. 4.6).

Zonder toelichting van de zijde van [eiser], die telkens niet is gegeven, valt ten slotte niet in te zien dat diens volgende stellingen kunnen bijdragen tot het bewijs:

- de stelling dat [gedaagde] (al dan niet met zijn zusje) het appartement heeft bewoond. Dat behoeft namelijk niet op basis van een huurovereenkomst met [eiser] te zijn gebeurd;

- in het licht van de stelling van [gedaagde] dat hij de huurovereenkomst op verzoek van [eiser] heeft ondertekend voor ‘belastingdoeleinden’: de stelling dat [eiser] bij de belastingdienst de huurovereenkomst heeft overgelegd. Dat laatste is immers niet meer dan een eenzijdige handeling van althans namens [eiser]. Dat wordt niet anders indien de “door de boekhouder ingediende huurovereenkomst is behandeld als een aan te slagen document bij Inkomstenbelasting van het jaar 2018” (akte d.d. 20-11-2023, randnummer 1), waarmee [eiser] kennelijk bedoelt dat de belastingdienst de huurovereenkomst als zodanig heeft aanvaard. Aan enige beslissing van de belastingdienst is het gerecht niet gebonden. Bovendien is niet gesteld of gebleken dat de belastingdienst naar de huurovereenkomst enig onderzoek heeft gedaan;

- de niet-onderbouwde stelling dat [gedaagde] na enige datum niets meer heeft betaald aan [belanghebbende 1].

Bovendien acht het gerecht zonder toelichting – en ook die is niet gegeven – onbegrijpelijk dat [eiser] in randnummer 3b van zijn akte d.d. 20-11-2023 [belanghebbende 1] aanduidt als tussenpersoon: eerder in deze procedure is niet gesteld of gebleken dat zij als zodanig is opgetreden. Ook de stelling dat [belanghebbende 1] zou zijn opgetreden als tussenpersoon, draagt overigens niet bij aan het bewijs;

- de stelling dat [eiser] zijn hypotheekschuld moet aflossen (kennelijk met de huuropbrengsten);

- de stelling dat [gedaagde] vermogend is.

eiser] is niet in het bewijs geslaagd. In rechte is dus niet komen vast te staan dat partijen met elkaar de door [eiser] gestelde huurovereenkomst zijn aangegaan.

Daaruit volgt dat de vorderingen van [eiser] zullen worden afgewezen.

eiser] zal worden veroordeeld in de kosten van dit geding aan de zijde van [gedaagde]. Deze worden tot aan dit vonnis begroot op NAf 4.375,- (3,5 punten, tarief 5) aan salaris gemachtigde.