Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, kort geding civiel recht overig

Het spoedeisend belang van [eisers] volgt uit de aard van de vordering. [gedaagde] heeft het spoedeisend belang ook niet betwist of weersproken.

eisers] heeft bij e-mail van 3 juli 2026 een aantal aanvullende producties (producties 15 tot en met 19) ingediend bij het gerecht. Tijdens de zitting is gebleken dat [eisers] deze producties niet naar [gedaagde] heeft gestuurd. [gedaagde] heeft daardoor geen kennis kunnen nemen van de inhoud van deze producties. Het gerecht zal daarom geen acht slaan op deze producties.

eisers] vordert dat [gedaagde] wordt veroordeeld tot (terug)betaling van Cg 4.092,93. Volgens vaste jurisprudentie is ten aanzien van geldvorderingen in kort geding terughoudendheid op zijn plaats. Onderzocht moet worden of het bestaan van de vordering voldoende aannemelijk is. Dat betekent dat met een grote mate van waarschijnlijkheid te verwachten moet zijn dat in een bodemprocedure de vordering van [eisers] zal worden toegewezen. Daarnaast moet sprake zijn van feiten of omstandigheden die meebrengen dat uit hoofde van onverwijlde spoed een onmiddellijke voorziening vereist is. Bij de afweging van de belangen van partijen dient voorts het restitutierisico (het risico dat [eisers] niet in staat zal zijn het bedrag terug te betalen indien in een bodemprocedure anders wordt geoordeeld) meegewogen te worden.

eisers] legt aan haar vordering ten grondslag dat [gedaagde] tekortgeschoten is in de nakoming van de overeenkomst. Op grond van artikel 6:265 BW geeft iedere tekortkoming van een partij in de nakoming van een van haar verbintenissen de wederpartij de bevoegdheid om de overeenkomst te ontbinden, tenzij de tekortkoming gezien haar bijzondere aard of geringe betekenis deze ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. Daarbij bepaalt artikel 6:271 BW dat een ontbinding de partijen bevrijdt van hun verbintenissen. Voor zover verbintenissen reeds zijn nagekomen, blijft de rechtsgrond voor die nakoming in stand, maar ontstaat voor partijen een verbintenis tot ongedaanmaking van de reeds door hen ontvangen prestaties.

Het gerecht is voorshands van oordeel dat [gedaagde] de overeenkomst niet (volledig) is nagekomen. [gedaagde] heeft tijdens de zitting immers erkend dat hij niet in staat is geweest de notariële akte te passeren omdat hij sinds begin 2022 niet meer werkzaam is als notaris. Voor zover [gedaagde] zich op het standpunt stelt dat het passeren van de akte niet onder de opdracht viel, volgt het gerecht hem daarin niet. Op de factuur die [gedaagde] heeft opgesteld zijn immers ook de kosten voor het passeren van de akte in rekening gebracht en [gedaagde] heeft zelf tijdens de zitting aangegeven dat hij ten tijde van het opstellen van de factuur nog werkzaam was als notaris en niet had verwacht dat hij kort nadien met zijn werk als notaris zou (moeten) stoppen.

Het voorgaande betekent dat [gedaagde] tekortgeschoten is in de nakoming van de overeenkomst. Nu [gedaagde] momenteel niet meer werkzaam is als notaris, is nakoming niet meer mogelijk. Het gerecht acht het onder deze omstandigheden aannemelijk dat in een bodemprocedure de overeenkomst tussen partijen zal worden ontbonden, voor zover niet tot het oordeel wordt gekomen dat [eisers] met de e-mail van 19 oktober 2022 de overeenkomst al rechtsgeldig (buitengerechtelijk) heeft ontbonden, en dat [gedaagde] (in het kader van de ongedaanmakingsverbintenis) zal worden veroordeeld tot terugbetaling van hetgeen [eisers] reeds aan hem heeft betaald. Daarbij merkt het gerecht op dat voor zover [gedaagde] meent dat hij een deel van de overeenkomst wel is nagekomen en hij derhalve recht heeft op een vergoeding voor de werkzaamheden die hij heeft verricht, het op zijn weg had gelegen om dit nader te concretiseren. Het enkele feit dat er een concept akte ligt, is daarvoor niet voldoende. Het is immers niet duidelijk hoeveel werk hij daaraan heeft gehad en partijen zijn het ook niet eens over de vraag of dit concept bruikbaar is.

Gelet op het feit dat [eisers] inmiddels dubbele kosten heeft moeten maken voor het afhandelen van de nalatenschap en in die zin een financieel (spoedeisend) belang heeft bij toewijzing van haar vordering, er een hoge mate van waarschijnlijkheid is dat de vordering in een bodemprocedure zal worden toegewezen en niet is gebleken dat er sprake is van een restitutierisico, wordt de vordering van [eisers] toegewezen. Dit betekent dat [gedaagde] Cg 4.092,93 aan [eisers] moet (terug)betalen. De gevorderde wettelijke rente over dit bedrag zal – zoals gevorderd – worden toegewezen vanaf 1 januari 2023.

eisers] stelt dat zij als gevolg van de tekortkoming van [gedaagde] extra kosten heeft gemaakt en in die zin schade heeft geleden. Zij heeft in het verzoekschrift wel gesteld dat de schade Cg 14.573,06 bedraagt, maar zij heeft in deze procedure geen voorschot op een eventuele schadevergoeding gevorderd. Het gerecht begrijpt haar vordering zo dat zij een verklaring voor recht vordert dat [gedaagde] aansprakelijk is voor de schade die zij heeft geleden en dat voor het begroten van die schade de zaak moet worden verwezen naar de schadestaatprocedure. Het gerecht kan echter in een kortgedingprocedure geen aansprakelijkheid vaststellen, omdat dit niet strookt met het voorlopige karakter van het rechterlijk oordeel in kort geding. De vordering van [eisers] wordt daarom afgewezen.

Omdat [gedaagde] c.s. grotendeels in het ongelijk wordt gesteld, wordt hij veroordeeld in de proceskosten. De proceskosten van [eisers] worden tot aan deze uitspraak begroot op Cg 404,48 aan oproepingskosten en Cg 450,- aan griffierecht.

De veroordelingen in deze uitspraak gaan meteen in en kunnen ook ten uitvoer worden gelegd als een van de partijen een rechtsmiddel tegen deze beslissing instelt.