Gerechtshof Amsterdam, hoger beroep civiel recht overig

[appellant] heeft, na een inleiding, drie grieven gericht tegen het vonnis van de kantonrechter.

Het hof ziet aanleiding eerst grief 3 te bespreken, waarmee [appellant] zich richt tegen het oordeel van de kantonrechter in rechtsoverweging 4.1. In deze rechtsoverweging heeft de kantonrechter overwogen dat [appellant] onvoldoende heeft onderbouwd dat er een koopovereenkomst tot stand is gekomen waarmee [geïntimeerde 2] zich heeft verbonden om haar aandelen in [bedrijf 1] te verkopen of waarmee [geïntimeerde 1] zich heeft verbonden zijn aandelen in [geïntimeerde 2] te verkopen. Volgens [appellant] is dit onterecht overwogen omdat duidelijk was dat partijen onderhandelingen voerden over een manier waarop [appellant] dan wel [naam 1] of wel het hele restaurant in eigendom zouden verkrijgen ofwel [naam 1] haar aandelen terug zou verkopen en [appellant] zijn investering zelfs met enige winst zou terug ontvangen. Het is in strijd met de precontractuele goede trouw om gedurende de onderhandelingen de waarde van [bedrijf 1] teniet te doen gaan, aldus [appellant] .

Niet ter discussie staat dat onderhandelingen zijn gevoerd over de koop van de resterende aandelen [bedrijf 1] (zie 3.5 en 3.6). Uitgangspunt daarbij was aanvankelijk dat [naam 1] en een ander de aandelen van [geïntimeerde 2] zouden verwerven. Na 31 oktober 2021 is hier kennelijk echter niet verder op doorgegaan en is vervolgens in december 2021 onderhandeld over overdracht van de aandelen van [naam 1] aan [geïntimeerde 1] . Uit de stellingen van [appellant] en de overgelegde stukken volgt echter dat er nog geen overeenstemming was over de koopprijs en dat het verschil van dien aard was dat er ook geen concreet zicht was op overeenstemming. Uit de eigen stellingen van [appellant] volgt ook dat bij de onderhandelingen steeds een overeenkomst werd beoogd waarin [naam 1] , dus niet [appellant] zelf, de contractspartner zou worden van [geïntimeerde 1] of [geïntimeerde 2] . Bij die stand van zaken valt niet in te zien waarom het jegens [appellant] onrechtmatig is geweest dat die overeenkomsten niet tot stand zijn gekomen.. Dat betekent dat deze vordering zonder grond is, en grief 3 faalt.

[appellant] heeft zijn vordering, behalve op wanprestatie en strijd met de precontractuele goede trouw, ook gebaseerd op onrechtmatig handelen van [geïntimeerde 1] jegens hem als investeerder in [bedrijf 1] . De kantonrechter heeft de afwijzing van de vordering van [appellant] op die grondslag gebaseerd op twee zelfstandig dragende gronden, waarbij zij het criterium dat geldt voor externe bestuurdersaansprakelijkheid heeft toegepast.

In de eerste plaats heeft de kantonrechter in de door haar vermelde omstandigheden het staken van de onderneming en de verkoop van de inventaris niet onrechtmatig geacht (rechtsoverwegingen 4.2 tot en met 4.5).

In de tweede plaats heeft de kantonrechter, ook als dit handelen op zichzelf wel onrechtmatig zou zijn, geoordeeld dat dan niet duidelijk is dat deze gedragingen onrechtmatig zijn tegenover [appellant] . Daartoe heeft zij, kort gezegd, in rechtsoverweging 4.6, overwogen dat [appellant] geen lening heeft verstrekt aan [bedrijf 1] , maar dat de betaling van € 20.000 een agiostorting op de door [naam 1] gekochte aandelen was, zodat een eventuele vordering ter zake van het onrechtmatig onmogelijk maken tot het terugkrijgen van gestort agio daarom aan [naam 1] zou toekomen en niet aan [appellant] . [appellant] is een investeerder die een aandeelhouder ( [naam 1] ) van geld heeft voorzien en voor zover [appellant] meent dezelfde rechten te hebben als een aandeelhouder heeft hij hiervoor onvoldoende gesteld of onderbouwd of duidelijk gemaakt welke rechten dit precies zouden moeten zijn, aldus de kantonrechter.

[appellant] heeft zich met grief 1 gericht tegen het oordeel van de kantonrechter dat er geen sprake was van onrechtmatig handelen van [geïntimeerde 1] . Volgens [appellant] heeft [geïntimeerde 1] , zowel in zijn hoedanigheid van bestuurder van [geïntimeerde 2] als los daarvan juist wel onrechtmatig jegens hem gehandeld. [appellant] heeft aangevoerd dat [geïntimeerde 1] het door [appellant] ingebrachte geldbedrag heeft gebruikt om de schulden van [bedrijf 1] uit de corona-periode weg te werken, met name de huurachterstand bij [geïntimeerde 1] zelf en de managementvergoeding, waarna de vennootschap werd leeggehaald en zonder noemenswaardige schulden kon worden gestaakt en de investering van [appellant] waardeloos werd. Dit terwijl [geïntimeerde 1] in december 2024 nog bereid was € 35.000,- voor de aandelen te betalen. Daarbij heeft [appellant] – bij de mondelinge behandeling in hoger beroep – het handelen van [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] jegens hem tevens strijdig geacht met de vennootschappelijke redelijkheid en billijkheid als bedoeld in artikel 2:8 BW.

Grief 2 is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter in rechtsoverweging 4.6. Met deze grief heeft [appellant] – onder verwijzing naar wat hij in het kader van grief 1 heeft aangevoerd – zich op het standpunt gesteld dat de gedragingen van [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] wel onrechtmatig zijn ten opzichte van hem. Hij heeft het geld betaald en is degene die met [geïntimeerde 1] heeft onderhandeld en hij is degene die vermogensrechtelijk is benadeeld.

Ook het hof komt echter tot het oordeel dat het door [appellant] beschreven handelen van [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] , hoe dit op zichzelf ook moet worden beoordeeld, in ieder geval niet als onrechtmatig handelen jegens [appellant] valt te kwalificeren. Partijen hebben ervoor gekozen [appellant] niet formeel bij [bedrijf 1] te betrekken. Hij is geen aandeelhouder van [bedrijf 1] , noch schuldeiser. De storting van € 20.000,- is agio op de aandelen van Uzuma, zoals ook de kantonrechter heeft overwogen. Voor zover het geld van [appellant] afkomstig is, maakt dit enkele feit nog niet dat hij met betrekking tot [bedrijf 1] rechtstreekse aanspraken heeft, dus ook niet op grond van artikel 2:8 BW. Grief 2 faalt derhalve. Gelet hierop kan grief 1 verder buiten bespreking blijven.

Slotsom is dat de grieven geen succes hebben en het bestreden vonnis wordt bekrachtigd. [appellant] is in het hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep, die op nihil zijn te stellen nu [geïntimeerden] niet zijn verschenen.