Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, hoger beroep strafrecht overig

geboren op [geboortedatum] 1990 in [geboorteplaats] ,

wonende te [adres] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de politierechter.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 2 juli 2026 en het onderzoek op de terechtzitting van de politierechter.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot bevestiging van het vonnis van de politierechter. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsman, mr. B.P.M. Canoy, hebben aangevoerd.

De politierechter heeft, zoals volgt uit het hiervoor genoemde vonnis waartegen het hoger beroep gericht is:

Het hof zal het vonnis waarvan beroep om redenen van doelmatigheid vernietigen en daarom opnieuw rechtdoen.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

Zaak met parketnummer 18-203895-23:

Zaak met parketnummer 18-165451-24 (gevoegd):

hij in of omstreeks de periode van 1 oktober 2023 tot en met 20 februari 2024, te [plaats] , in de gemeente [gemeente] , althans in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, (een) voorwerp(en), te weten een bedrijfsauto (merk Volkswagen type Transporter T6 2.0 TDI) en/of een dashboardklokje, heeft/hebben verworven, voorhanden gehad, overgedragen en/of omgezet en/of van die voorwerpen, gebruik heeft/hebben gemaakt, terwijl hij en/of zijn mededader(s) wist(en) en/of redelijkerwijs moest(en) vermoeden dat die voorwerpen geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was/waren uit enig misdrijf, en hij en/of zijn mededader(s) van het plegen van dit feit een gewoonte heeft gemaakt.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Het hof acht op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het in de zaak met parketnummer 18-203895-23 onder 1 en 2 en in de zaak met parketnummer 18-165451-24 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

Zaak met parketnummer 18-203895-23:

Zaak met parketnummer 18-165451-24 (gevoegd):

Het hof spreekt verdachte vrij van die onderdelen van de tenlastelegging die hierboven niet bewezen zijn verklaard.

Het bewezenverklaarde is strafbaar.

Het in de zaak met parketnummer 18-203895-23 onder 1 bewezenverklaarde levert op:

overtreding van artikel 8, vijfde lid, van de Wegenverkeerswet 1994.

Het in de zaak met parketnummer 18-203895-23 onder 2 bewezenverklaarde levert op:

opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod.

Het in de zaak met parketnummer 18-165451-24 bewezenverklaarde levert op:

schuldwitwassen.

Verdachte is strafbaar omdat geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die maakt dat verdachte niet strafbaar is.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft – kort samengevat – verzocht om aan verdachte geen straf op te leggen die zou betekenen dat hij lang gedetineerd zal raken. Verdachte heeft geleerd van zijn verleden en hij heeft een positieve wending aan zijn leven gegeven. Daarnaast heeft verdachte een bedrijf. Mocht verdachte weer voor een lange tijd gedetineerd raken, dan kan dit een negatief effect op zijn bedrijf hebben. Gelet hierop hoort verdachte een taakstraf opgelegd te krijgen. Het is niet de bedoeling van de wetgever geweest dat in het geval iemand geleerd heeft van zijn fouten het taakstrafverbod van toepassing is. Mocht het hof vanwege het taakstrafverbod toch een vrijheidsstraf opleggen, dan wordt verzocht om een korte vrijheidsstraf te combineren met een taakstraf.

Het oordeel van het hof

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het witwassen van een bedrijfsauto en een dashboardklokje, zoals in de bewezenverklaring nader omschreven. Door opbrengsten van misdrijven aan het zicht van justitie te onttrekken en daaraan een schijnbaar legale herkomst te verschaffen wordt de integriteit van het financieel en economisch verkeer aangetast. Bovendien bevordert het handelen van verdachte het plegen van delicten, omdat zonder het verschaffen van een schijnbaar legale herkomst aan criminele gelden, het genereren van illegale winsten een stuk minder lucratief zou zijn.

Verder heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het rijden onder invloed van harddrugs. Door zo te handelen heeft verdachte de verkeersveiligheid in gevaar gebracht en zijn verantwoordelijkheid als verkeersdeelnemer veronachtzaamd.

Verder heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het opzettelijk aanwezig hebben van een hoeveelheid MDMA, GHB en amfetamine. Harddrugs vormen een gevaar voor de volksgezondheid en het gebruik ervan is bezwarend voor de samenleving, niet in de laatste plaats vanwege de daarmee gepaard gaande criminaliteit.

Bij de op te leggen straf heeft het hof gekeken naar het omvangrijke strafblad van verdachte van 2 juni 2026, bestaande uit 37 pagina’s. Hieruit blijkt dat hij voorafgaand aan het bewezenverklaarde meermalen onherroepelijk voor strafbare feiten is veroordeeld, waaronder voor soortgelijke feiten, maar met name voor overtredingen van de Wegenverkeerswet 1994. De nu bewezen verklaarde feiten zijn bovendien gepleegd gedurende een lopende proeftijd ter zake van twee verschillende eerdere veroordelingen. Hieruit spreekt een onverbeterlijkheid in het gedrag van verdachte, die zich kennelijk ook niets gelegen laat liggen aan voorwaardelijke veroordelingen en lopende proeftijden. Ook volgt uit voornoemd strafblad dat het zogenoemde taakstrafverbod van artikel 22b van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) van toepassing. Verder blijkt dat het bepaalde in artikel 63 Sr van toepassing is.

Gelet op het voorgaande en met inachtneming van artikel 22b Sr kan naar het oordeel van het hof niet worden volstaan met een andere straf dan een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf. In de aangevoerde persoonlijke omstandigheden van verdachte ziet het hof geen redenen om anders te oordelen dan de politierechter heeft gedaan.

Alles afwegende acht het hof oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van twee maanden, passend en geboden.

Voorwaardelijk verzoek

De raadsman heeft verzocht om, indien het hof van oordeel is dat de persoonlijke omstandigheden van verdachte onvoldoende onderbouwd zijn, alsnog een reclasseringsrapportage op te laten maken. Het hof heeft dit opgevat als een voorwaardelijk verzoek, in het geval het hof overgaat tot oplegging van een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf.

Het hof acht zich op basis van wat door verdachte en zijn raadsman ter zitting is toegelicht over de persoonlijke omstandigheden van verdachte voldoende voorgelicht en daarmee het opmaken van een reclasseringsrapportage niet noodzakelijk. Het verzoek zal daarom worden afgewezen.

In de zaak met parketnummer 21-002628-20 is verdachte op 15 december 2021 door het hof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld. Aan verdachte is toen een voorwaardelijke ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen opgelegd van twaalf maanden, met een proeftijd van drie jaren. Het openbaar ministerie heeft de tenuitvoerlegging gevorderd van deze voorwaardelijke ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen. Deze vordering is in hoger beroep ook aan de orde.

Verdachte heeft een nieuw strafbaar feit gepleegd voor het einde van de proeftijd. Daarom beveelt het hof de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijk opgelegde straf.

In de zaak met parketnummer 96-043203-22 is verdachte op 22 juni 2022 door politierechter in de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld. Aan verdachte is toen een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken en een ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen van twaalf maanden opgelegd, met een proeftijd van twee jaren. Het openbaar ministerie heeft de tenuitvoerlegging gevorderd van deze voorwaardelijke ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen. Deze vordering is in hoger beroep ook aan de orde.

Het hof wijst de vordering tot tenuitvoerlegging af, omdat uit het uittreksel van de Justitiële Documentatie van 2 juni 2026 volgt dat deze voorwaardelijke straffen reeds ten uitvoer zijn gelegd en ook door verdachte zijn voldaan.

De straf is gebaseerd op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet, de artikelen 47, 57, 63 en 420quater van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 8 en 176 van de Wegenverkeerswet 1994.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.