Gerechtshof Den Haag, hoger beroep strafrecht overig

Gelet op voormelde procesgang is met inachtneming van de voormelde uitspraak van de Hoge Raad der Nederlanden bij arrest van 23 september 2025, het vonnis waarvan beroep aan het oordeel van het hof onderworpen voor wat betreft het bij dagvaarding I onder 1 tenlastegelegde en de strafoplegging voor het geheel.

Als gevolg van dit arrest zijn de door het hof bij arrest van 13 maart 2023 genomen beslissingen inzake de overige twee feiten onherroepelijk geworden (behoudens de strafoplegging). Omdat het namens de verdachte ingestelde cassatieberoep onbeperkt was, is strafbepaling naar analogie van artikel 423, vierde lid, van het Wetboek van Strafvordering, niet aan de orde. Indien het hof zou komen tot een bewezenverklaring van het wél – geheel - aan de orde zijnde eerste feit, zal het ten aanzien van deze dan drie feiten één straf moeten opleggen.

Tot slot zal het hof een beslissing moeten nemen op de vordering tenuitvoerlegging (parketnummer: 10-110584-19).

Waar hierna wordt gesproken van "de zaak" of "het vonnis", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.

Aan de verdachte is - voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – ten laste gelegd dat:

Zaak met parketnummer 10-216667-21:

1. hij op of omstreeks 12 augustus 2021 te Rotterdam, een auto (merk: Mercedes-Benz), althans een goed heeft verworven, voorhanden heeft gehad, en/of heeft overgedragen, terwijl hij ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van dit goed wist, althans redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het een door misdrijf verkregen goed betrof;

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het bij dagvaarding I onder 1 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot gevangenisstraf voor de duur van 2 weken. Voorts heeft de advocaat-generaal geconcludeerd dat de straf voor het bij dagvaarding I onder 2 en van het bij de bij dagvaarding II tenlastegelegde zal worden bepaald op een gevangenisstraf voor de duur van 4 weken.

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat het hof zich daarmee niet verenigt.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het in de zaak met parketnummer 10-216667-21 onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Zaak met parketnummer 10-216667-21:

1. hij op of omstreeks 12 augustus 2021 te Rotterdam, een auto (merk: Mercedes-Benz), althans een goed heeft verworven, voorhanden heeft gehad, en/of heeft overgedragen, terwijl hij ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van dit goed wist, althans redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het een door misdrijf verkregen goed betrof.

Hetgeen meer of anders ten laste is gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

De verdachte heeft bij de politie verklaard dat hij de auto, een Mercedes-Benz, heeft geleend van ene [betrokkene] , een kennis van hem. Hij kende, naar eigen zeggen, slechts zijn voornaam en wist niet wat de achternaam van [betrokkene] was of waar hij woonde. Ook kon de verdachte geen contactgegevens of een telefoonnummer van [betrokkene] geven. De verdachte had [betrokkene] eerder ontmoet bij een gebruikerspand en kwam hem op de dag dat hij de Mercedes-Benz voorhanden kreeg, toevallig tegen bij een pompstation. De verdachte heeft toen ter plekke afgesproken de auto van [betrokkene] te lenen. Dat was niet van tevoren afgesproken. Hiervoor heeft hij [betrokkene] € 50 betaald. Volgens de verdachte zou [betrokkene] hem vervolgens bellen om af te spreken waar hij de geleende auto kon terugzetten.

Het hof overweegt hieromtrent als volgt.

Met de advocaat-generaal is het hof van oordeel dat niet bewezen kan worden dat de verdachte wist dat de auto van diefstal afkomstig was (ten tijde van het voorhanden krijgen ervan). Om deze reden kan opzetheling niet bewezen verklaard worden.

De vraag is vervolgens of schuldheling bewezen kan worden verklaard.

Bij schuldheling gaat het om de vraag of de verdachte ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van het goed redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het goed door misdrijf was verkregen. Dat vermoeden kan zijn gegrond op het tekortschieten in een, indien aan de orde, op de verdachte rustende onderzoeksplicht.

Naar het oordeel van het hof had de verdachte behoren te begrijpen dat aan het zonder nadere vragen voorhanden krijgen van een auto van een hem slechts bij de voornaam bekende persoon risico’s waren verbonden in die zin, dat de auto afkomstig zou kunnen zijn van misdrijf. Nader onderzoek naar de herkomst van die auto was derhalve aangewezen, alvorens de auto in ontvangst te nemen. Hierbij is ook betrokken dat de verdachte kennelijk spontaan had bedacht om de auto te “lenen” van een zeer vage en geheel niet te verifiëren kennis, en dat deze kennis de Mercedes vervolgens wel heel erg vrijblijvend aan de verdachte meegaf.

De hiervoor genoemde omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, brengen het hof tot het oordeel dat het van de verdachte had mogen verwacht dat hij nader onderzoek had verricht naar de herkomst van deze auto (alvorens deze in ontvangst te nemen). Het aldus tekortschieten in deze op hem rustende onderzoeksplicht maakt dat de aan hem verweten schuldheling bewezen zal worden verklaard.

Het in de zaak met parketnummer 10-216667-21 onder 1 bewezenverklaarde levert op:

schuldheling.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 3 september 2019 onder parketnummer 10-110584-19 is de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 maand, met proeftijd van 2 jaren, met bevel dat die gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd onder de algemene voorwaarde dat de verdachte zich vóór het einde van de proeftijd van twee jaren niet schuldig maakt aan een strafbaar feit.

De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting in hoger beroep gepersisteerd bij de in eerste aanleg ingediende vordering van het Openbaar Ministerie tot tenuitvoerlegging van die voorwaardelijk opgelegde straf, op grond dat de verdachte de hiervoor bedoelde algemene voorwaarde niet heeft nageleefd.

In hoger beroep is komen vast te staan dat de verdachte de genoemde algemene voorwaarde niet heeft nageleefd. De verdachte heeft immers de in de onderhavige strafzaak bewezenverklaarde feiten begaan terwijl de hiervoor bedoelde proeftijd nog niet was verstreken. De vordering van het openbaar ministerie tot tenuitvoerlegging van die voorwaardelijk opgelegde straf is derhalve gegrond.

Het hof zal daarom de gevorderde tenuitvoerlegging gelasten.

Het hof heeft gelet op de artikelen 63 en 417bis van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.