Hoge Raad, cassatie personen- en familierecht

Volgens onderdeel II van het middel is onbegrijpelijk dat de rechtbank bij de toegewezen vorm van verplichte zorg “het aanbrengen van beperkingen in de vrijheid het eigen leven in te richten, die tot gevolg hebben dat betrokkene iets moet doen of nalaten” ook “het gebruik van communicatiemiddelen” heeft opgenomen. Namens betrokkene is daartegen uitdrukkelijk bezwaar gemaakt. Bovendien blijkt uit het behandelplan hiervoor geen motivering, en verwijst de geneesheer-directeur op dit punt slechts naar het behandelplan, aldus de klacht.

De rechter die een zorgmachtiging verleent, dient te motiveren dat voor de vormen van verplichte zorg waarvoor de machtiging is verleend, is voldaan aan de criteria voor en het doel van verplichte zorg. De rechter mag daarbij volstaan met een verwijzing naar de medische verklaring en de overige aan het verzoek ten grondslag liggende stukken indien daaruit voldoende duidelijk blijkt dat is voldaan aan de criteria voor en het doel van de verplichte zorg. Indien echter de betrokkene bezwaar maakt tegen een bepaalde vorm van zorg, of de duur daarvan, zal de rechter zijn beslissing op dat punt moeten motiveren. De rechter behoeft alleen in te gaan op een dergelijk bezwaar indien het voldoende is toegelicht. (Voetnoot 2)

In deze zaak heeft de advocaat van betrokkene tijdens de mondelinge behandeling aangevoerd dat er geen grond bestaat voor het opnemen van beperkingen in het gebruik van communicatiemiddelen in de zorgmachtiging omdat betrokkene nog nooit misbruik heeft gemaakt van zijn telefoon (zie hiervoor in 2.2). Aldus heeft (de advocaat van) betrokkene zijn bezwaar tegen deze vorm van verplichte zorg voldoende toegelicht. Met de hiervoor in 2.3 weergegeven overweging dat het aan de zorgverleners is om te bezien in hoeverre de onder deze vorm van verplichte zorg vallende onderdelen noodzakelijk zijn om ernstig nadeel van betrokkene te voorkomen, heeft de rechtbank haar beslissing op dit punt niet toereikend gemotiveerd. Daarmee heeft de rechtbank immers, ondanks het voldoende toegelichte bezwaar van betrokkene, niet gemotiveerd waarom voor deze vorm van verplichte zorg is voldaan aan de criteria voor en het doel van verplichte zorg. De klacht slaagt dus.

De overige klachten van het middel kunnen niet tot cassatie leiden. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO).