Rechtbank Amsterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Verdachte heeft zich gedurende drie jaar schuldig gemaakt aan het verwerven en in bezit hebben van kinderpornografisch materiaal. Verdachte heeft daar een gewoonte van gemaakt, hetgeen strafverzwarend is. Bij kinderporno wordt op zeer grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit en persoonlijke levenssfeer van de betrokken kinderen. Kinderen dienen hiertegen te allen tijde te worden beschermd. Verdachte heeft door het verwerven en in bezit hebben van kinderpornografische afbeeldingen actief bijgedragen aan het in stand houden van de wereldwijde, zeer kwalijke en schadelijke kinderporno-industrie.

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan seksueel corrumperen van een minderjarige, door zijn ontblote geslachtsdeel aan een (bijna) tweejarig meisje te laten zien. Ook dit is een zeer kwalijk feit, omdat het schadelijk is voor de persoonlijke en seksuele ontwikkeling van het kind.

8.3.2.1. Strafblad

De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte van 14 november 2025, waaruit blijkt dat verdachte in 2016 is veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van vier jaren, voor het plegen van schennis van de eerbaarheid. Ook is verdachte in 2011 veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van vier jaren, voor schennis van de eerbaarheid. In datzelfde jaar is hij veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf met wederom een proeftijd van vier jaren, voor het plegen van een poging tot ontucht en het bezit van kinderpornografisch materiaal. Deze eerdere veroordelingen wegen voor de rechtbank strafverzwarend mee.

Verdachte is met de onderhavige feiten wederom gerecidiveerd. De seksuele gevoelens die verdachte ten aanzien van minderjarigen heeft, heeft hij blijkbaar nog altijd niet onder controle. De eerder aan hem opgelegde voorwaardelijke straffen met bijzondere voorwaarden, waaronder behandeling bij De Waag en reclasseringstoezicht, hebben niet geleid tot voldoende gedragsverandering bij verdachte. Dit is zorgwekkend.

8.3.2.2. Is sprake van een stoornis en hoe was dat ten tijde van het ten laste gelegde?

De vraag waarvoor de rechtbank zich gesteld ziet, is of zij (1) kan vaststellen dat bij verdachte sprake is van een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens, (2) of deze bestond ten tijde van het begaan van de feiten, (3) of de stoornis van invloed is geweest op het bewezen verklaarde en in dat kader in hoeverre de feiten aan verdachte kunnen worden toegerekend.

Bij het beantwoorden van die vragen heeft de rechtbank acht geslagen op de inhoud van het NIFP Consult van GZ-psycholoog de heer Oudejans van 11 maart 2024 (opgemaakt ten behoeve van onderhavige zaak A), waarin wordt gerefereerd aan de eerder in 2011 door het NIFP gestelde diagnose: exhibitionisme en pedofilie. Het consult uit 2024 geeft geen reden om vraagtekens te zetten bij deze diagnose, aldus Oudejans. Uit het consult blijkt verder het volgende. Verdachte is 13 jaar lang in een verplicht justitieel kader door de reclassering begeleid. Dit traject is, met inbegrip van de medicamenteuze behandeling (met libidoremmende medicatie) vier jaar voorafgaand aan het consult beëindigd. Verdachte is goed in beeld als het gaat om de (hoofd)diagnostiek, maar ook als het gaat om de (vereiste) behandeling. Er is sprake van een eenduidige delictanalyse: zolang de pedoseksuele fantasieën en impulsen medicamenteus onderdrukt worden, blijft verdachte uit de gevarenzone. Wanneer verdachte de libidoremmende medicatie staakt, is hij onvoldoende in staat zijn pedoseksuele fantasieën en impulsen te reguleren en te controleren. Verdachte heeft oog voor het rechtstreekse verband tussen het staken van de libidoremmende medicatie en de sterk verhoogde kans op recidive en zegt zich voorgenomen te hebben deze medicatie levenslang te nemen.

Verdachte heeft de uitkomsten van dit consult ter terechtzitting van 21 januari 2026 bevestigd.

Oordeel van de rechtbank

Op basis van het NIFP consult van GZ-psycholoog Oudejans en zijn verwijzing naar de eerder door het NIFP gestelde diagnose, én gelet op de aard van de bewezen verklaarde feiten, de langdurige periode waarin de feiten zijn gepleegd, namelijk van november 2020 tot en met 3 oktober 2023 (de dag dat verdachte werd aangehouden), en de eerdere veroordelingen voor zedenfeiten, ziet de rechtbank voldoende grond om tot de vaststellingen te komen dat de kans op herhaling hoog is en dat:

(1) bij verdachte sprake is van exhibitionisme en een pedofiele stoornis;

(2) ten tijde van het plegen van de bewezen verklaarde feiten de stoornis bij verdachte aanwezig was;

(3) voorts aannemelijk is dat de stoornis in enigerlei mate heeft doorgewerkt in de bewezen verklaarde feiten, zodat deze in enigszins verminderde mate aan verdachte kunnen worden toegerekend.

8.3.3.1. Voorwaardelijk gevangenisstraf met een proeftijd van 10 jaar

Bij het vaststellen van de strafmaat en de hoogte van de op te leggen straf heeft de rechtbank

enerzijds de ernst van de feiten en het strafblad van verdachte meegewogen. De rechtbank heeft hierbij gekeken naar de oriëntatiepunten van de LOVS. De LOVS hanteert voor het maken van een beroep of gewoonte van het bezit van kinderporno als uitgangspunt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van één jaar.

Anderzijds heeft de rechtbank, in strafmatigende zin, rekening gehouden met de vaststelling dat de feiten in enigszins verminderde mate aan verdachte kunnen worden toegerekend.

Voorts heeft de rechtbank acht geslagen op de reclasseringsrapporten van 2 juli 2024, 31 juli 2025 en het verslag van 12 januari 2026. Deze rapporten zijn opgemaakt in het kader van het schorsingstoezicht van verdachte. Sinds 22 februari 2024 staat verdachte onder behandeling en begeleiding van de reclassering. Uit de rapporten blijkt onder meer het volgende.

Verdachte heeft, in het kader van het schorsingstoezicht, onder behandeling bij De Waag gestaan. Uit informatie van zowel de politie, de behandelaar als de toezichthouder blijkt dat verdachte zich meer open heeft gesteld dan voorheen. Verdachte is in het verleden seksueel misbruikt door zijn vader en praat hier nu over. Zijn behandelaar geeft te kennen dat dit trauma mogelijk van invloed is op zijn eigen delictgedrag.

Uit de meest recente update van de reclassering van 12 januari 2026 blijkt dat verdachte zijn behandeling bij de Waag positief heeft afgerond en dat verdachte de afgelopen drie maanden laag heeft gescoord op de ACUTE (risicotaxatie instrument dat de acuut dynamische risico’s meet).

Verdachte heeft een intensieve therapie gevolgd bij Psytrec, gericht op verschillende traumata, waaronder seksueel misbruik gepleegd door zijn vader. In een vrijwillig kader neemt verdachte deel aan COSA (Cirkels voor Ondersteuning, Samenwerking en Aanspreekbaarheid, een aanpak van de reclassering voor zedendaders).

De reclassering benadrukt het belang van het gebruik van libidoremmende medicatie. Wanneer verdachte het gebruik van deze medicatie staakt, recidiveert hij. Verdachte is zich hiervan bewust en zegt bereid te zijn de libidoremmende medicijnen levenslang te blijven slikken. De reclassering heeft daarom benadrukt dat het belangrijk is dat verdachte onder toezicht van de reclassering blijft staan, zodat hij zijn behandeling voort kan zetten en hij onder toezicht kan blijven. Om verdachte langdurig te kunnen begeleiden, adviseert de reclassering een voorwaardelijke straf op te leggen met een proeftijd voor de duur van tien jaren.

De reclassering ziet contra-indicaties voor het opleggen van een gevangenisstraf, vanwege het destabiliserende effect ervan. De reclassering verwacht dat een gevangenisstraf eerder recidive-verhogend zal zijn, dan verlagend. Het is van belang dat verdachte de ingeslagen weg voortzet en zich in blijft zetten voor het reclasserings- en het COSA-traject. Verdachte heeft ter terechtzitting van 21 januari 2026 verklaard over zijn grote angst voor gevangenisstraf, vanwege de agressie van medegedetineerden ten aanzien van zedendelinquenten, die hij zelf ook eerder aan den lijve heeft ondervonden.

Alles afwegende vindt de rechtbank het opleggen van een langdurige voorwaardelijke gevangenisstraf passend en nodig. Een groot voorwaardelijk strafdeel heeft een afschrikkende werking en dient als stok achter de deur.

Lange proeftijd, voor de duur van 10 jaren

De reclassering heeft geadviseerd om aan een voorwaardelijk strafdeel een proeftijd van 10 jaren te koppelen. Zowel de officier van justitie, als de raadsman en verdachte hebben de rechtbank verzocht aan verdachte een proeftijd van 10 jaren op te leggen.

De rechtbank overweegt daartoe het volgende. Op grond van artikel 14b, lid 2, Sr bedraagt de maximumduur van de proeftijd – in beginsel – drie jaar. De proeftijd kan ten hoogste tien jaren bedragen indien er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde wederom een misdrijf zal begaan dat ‘gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen’.

Als gevolg van de Wet seksuele misdrijven (i.w.tr. op 1 juli 2024) is aan het tweede lid van artikel 14d Sr toegevoegd dat onder ‘gericht zijn tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen’ voor de toepassing van dit artikel mede wordt begrepen het misdrijf kinderpornografie zoals opgenomen in het nieuwe artikel 252 Sr. In de Memorie van Toelichting bij de Wet seksuele misdrijven (Voetnoot 7) heeft de wetgever, ter verantwoording van de voorgestelde wetswijziging, benadrukt dat plegers van het misdrijf kinderpornografie op veel langere termijn dan drie jaar recidiveren, waardoor zij langere begeleiding en controle door de reclassering moeten kunnen krijgen.

De pleegperiode van het onderhavige feit in zaak A (2020-2023), het bezit van kinderpornografisch materiaal, ligt vóór de inwerkingtreding van de Wet seksuele misdrijven, op 1 juli 2024. Dit roept de vraag op of sprake is van schending van het in artikel 1 Sr verankerde ‘legaliteitsbeginsel’ (Voetnoot 8), wanneer de huidige bepaling wordt toegepast op de zaak van verdachte. Het tweede lid van artikel 1 Sr bepaalt immers dat bij verandering in de wetgeving na het tijdstip waarop het feit begaan is, de voor verdachte gunstige bepalingen worden toegepast. Dit zou betekenen dat een maximale proeftijd van drie jaar zou gelden. Het opleggen van een proeftijd van tien jaren, naar huidig recht, zou een verzwaring van de straf opleveren.

Toch legt de rechtbank aan verdachte een proeftijd van tien jaar op. Bij dat oordeel betrekt de rechtbank voornoemde wetswijziging van 1 juli 2024 alsmede de Memorie van Toelichting bij die wet (waarbij het belang van een langere proeftijd ook bij het misdrijf kinderpornografie wordt onderstreept), de vastgestelde (hardnekkige) psychische problematiek van verdachte, het feit dat verdachte de afgelopen jaren meerdere keren is gerecidiveerd, het gevaar voor herhaling, het advies van de reclassering een dergelijk lange proeftijd op te leggen én het verzoek van verdachte zelf om langere tijd (voor tien jaar) onder behandeling en begeleiding van de reclassering te staan. In die zin ziet de rechtbank het opleggen van een langere proeftijd als een groot belang voor zowel verdachte als de maatschappij om op deze wijze verdachte langdurig onder toezicht te stellen en zijn gedrag te kunnen monitoren. De rechtbank zal naast deze lange proeftijd geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleggen.

Concluderend legt de rechtbank aan verdachte een gevangenisstraf op voor de duur van 365 dagen, met aftrek van voorarrest (6 dagen), waarvan 359 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van tien jaren. Aan het voorwaardelijk strafdeel koppelt de rechtbank de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd in eerder genoemde rapporten.

8.3.3.2 Taakstraf

Daarnaast legt de rechtbank verdachte een taakstraf op voor de maximale duur, van 240 uren.